บทที่ 40 มีวาระซ่อนเร้น

"พี่เฉียง รีบรับสายสิครับ" หลี่เหวินหมิงเร่งยิก ท่าทางดูตื่นเต้นยิ่งกว่าโจวเฉียงเสียอีก

"จะรีบไปทำไม?" โจวเฉียงถลึงตาใส่ ไม่รู้ว่าไอ้หมอนี่เส้นประสาทกลับหรือไง

"ก็ผมอยากเห็นพี่เปิดบิลได้อีกสักงานนี่ครับ" หลี่เหวินหมิงเกาหัว ยิ้มแหยๆ

โจวเฉียงไม่สนใจเขา ปล่อยให้โทรศัพท์ดังอีกสองสามครั้ง ถึงค่อยกดรับสายอย่างใจเย็น แกล้งดัดเสียงถาม "ฮัลโหล ใครครับ?"

"พี่หยางสวัสดีครับ ผมเสี่ยวจางจากหว่ออ้ายหว่อเจียนะครับ ที่เพิ่งคุยกันเมื่อกี้" เสียงจางเสี่ยวฮุยดังลอดออกมาจากโทรศัพท์

"โทรมามีอะไร?" โจวเฉียงถามเสียงห้วน

"ขอโทษทีครับ เมื่อกี้สัญญาณไม่ดี สายเลยหลุดไป ผมเลยโทรกลับมาใหม่ครับ" จางเสี่ยวฮุยรู้อยู่เต็มอกว่าโจวเฉียงเป็นคนตัดสาย แต่พูดตรงๆ ไม่ได้ เดี๋ยวจะมองหน้ากันไม่ติด เลยอ้างเรื่องสัญญาณไป

"มีธุระอะไรว่ามา" โจวเฉียงพูด

"พี่หยางอยากเช่าสี่ห้องนอนไม่ใช่เหรอครับ พี่ว่างตอนไหนครับ เดี๋ยวผมพาไปดูได้เลย" จางเสี่ยวฮุยเสนอ

"ไม่เป็นไร ฉันหาบริษัทอื่นได้แล้ว ไม่ไปดูของบริษัทนายแล้วล่ะ" โจวเฉียงปฏิเสธ

"พี่หยางครับ แต่ละบริษัทมีทรัพย์ไม่เหมือนกันนะครับ ของบริษัทผมมีสี่ห้องนอนสภาพดีมากอยู่ห้องนึง รับรองพี่เห็นแล้วต้องชอบแน่ๆ" ได้ยินโจวเฉียงปฏิเสธ จางเสี่ยวฮุยก็เริ่มร้อนรน รีบหว่านล้อม

"บริษัทนายนี่เรื่องเยอะ กฎนั่นกฎนี่ ห้ามบอกโน่นนี่นั่น น่ารำคาญ แค่ชั้นไหนยังไม่รู้เลย แล้วจะไปดูทำซากอะไร" โจวเฉียงแค่นเสียงใส่อารมณ์หงุดหงิดเต็มที่

"พี่หยางครับ กฎตายตัวแต่คนดิ้นได้ เห็นพี่จริงใจอยากเช่า แถมยังเป็นคนตรงไปตรงมา งั้นผมบอกเลยแล้วกัน ห้องเช่าห้องนี้อยู่ชั้น 7 ครับ" จางเสี่ยวฮุยลังเลครู่หนึ่งก่อนตัดสินใจบอกความจริง

จากการคุยเมื่อกี้ จางเสี่ยวฮุยเริ่มคลายความระแวง คิดว่าโจวเฉียงไม่ใช่ลูกค้าปลอม อีกอย่างถ้าไม่บอก เขากลัวว่าจะโดนตัดสายทิ้งอีก เลยยอมบอกชั้นไป

"ชั้นเจ็ด" โจวเฉียงพึมพำ แล้วถามสวนไปว่า "ใช่ตึก 3 ห้อง 701 หรือเปล่า?"

"เอ๊ะ! พี่รู้ได้ยังไงครับ?" จางเสี่ยวฮุยตกใจ สังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาทันที

ความจริงแล้วการเดาเลขห้องไม่ใช่เรื่องยาก เลขห้องประกอบด้วยข้อมูลสามส่วน คือ ตึก ชั้น และแบบห้อง ตึก 3 มีห้องสี่ห้องนอนอยู่แบบเดียวคือห้องเบอร์ 01

ในวงการนายหน้า พนักงานใหม่ต้อง เดินสำรวจ จนรู้จักผังหมู่บ้าน พื้นที่ ถนน และนิติบุคคลอย่างทะลุปรุโปร่ง พูดง่ายๆ คือต้องรู้จักหมู่บ้านจิงซินเหมือนบ้านตัวเอง

ดังนั้นโจวเฉียงจึงคุ้นเคยกับผังห้องของทุกตึกเป็นอย่างดี พอรู้ว่าเป็นตึก 3 ชั้น 7 ก็รู้ทันทีว่าเป็นห้อง 3-701

ที่จางเสี่ยวฮุยตกใจเพราะเขาคิดว่าโจวเฉียงเป็นลูกค้า ลูกค้าทั่วไปไม่มีทางรู้ผังห้องละเอียดขนาดนี้ แม้แต่นายหน้าบางคนยังจำไม่ได้ด้วยซ้ำ เพราะทั้งโครงการมีตั้งสิบตึก แต่ละตึกผังห้องก็ต่างกันไป

"ห้องนี้ฉันไปดูมาแล้ว" โจวเฉียงถอนหายใจ ทำเสียงเซ็งๆ

"พี่ไปดูมาตอนไหนครับ?" จางเสี่ยวฮุยถาม

"ไปดูกับบริษัทอื่นมา" โจวเฉียงตอบปัดๆ ความจริงเขาไม่เคยดู แต่พูดแบบนี้มีจุดประสงค์สองอย่าง

หนึ่ง คือเพื่อกันจางเสี่ยวฮุยไม่ให้ตื๊อขายห้องนี้อีก จะได้ไม่ความแตก และสองที่สำคัญกว่า คือเพื่อลองหยั่งเชิงดูว่าอีกฝ่ายยังมีห้องสี่ห้องนอนห้องอื่นอีกไหม

"แล้วพี่หยางคิดว่าห้องเป็นไงบ้างครับ ผมสนิทกับเจ้าของห้องนี้ คุยราคาให้ต่ำสุดได้นะพี่" จางเสี่ยวฮุยยังไม่ละความพยายาม

"ก็งั้นๆ แหละ" โจวเฉียงตอบเรียบๆ "บริษัทนายยังมีสี่ห้องนอนห้องอื่นให้เช่าอีกไหม?"

จางเสี่ยวฮุยเงียบไปครู่หนึ่ง จริงๆ บริษัทเขาก็รู้แค่ห้องนี้ห้องเดียว แต่กลัวเสียลูกค้าเลยไม่กล้ายอมรับตรงๆ จึงต้องใช้วิธีถ่วงเวลา "มีอีกห้องครับพี่ แต่ผมจำเลขห้องไม่ได้ เดี๋ยวผมเช็คให้แล้วโทรกลับนะครับ"

"ได้ ตามนั้น" โจวเฉียงรับคำแล้ววางสาย

"พี่เฉียง สุดยอดไปเลย โทรแค่สองกริ๊งก็ได้เลขห้องแล้ว ถ้าให้ผมโทรไล่เช็คเจ้าของห้องตามรายชื่อ คงต้องโทรอย่างต่ำเป็นร้อยสายแน่ๆ" หลี่เหวินหมิงทำหน้าประจบสอพลอ ยกย่องโจวเฉียงเต็มที่

แต่โจวเฉียงไม่ได้สนใจคำเยินยอเท่าไหร่ "ข้อมูลเจ้าของห้องตึก 3 อยู่ที่นายไหม?"

"อยู่ครับ"

"เอามาให้ฉันดูหน่อย" โจวเฉียงสั่ง

"ได้เลยครับ เดี๋ยวไปหยิบให้"

หลี่เหวินหมิงหยิบปึกเอกสารมาให้โจวเฉียง มันคือข้อมูลเจ้าของห้องตึก 3 หมู่บ้านจิงซิน ที่พิมพ์ออกมาจากไฟล์ Excel ช่องซ้ายสุดคือเลขห้อง ถัดมาคือแบบห้อง พื้นที่ ทิศทาง และชื่อเบอร์โทรเจ้าของ

โจวเฉียงไล่หาข้อมูลห้อง 3-701 อย่างรวดเร็ว เป็นห้องสี่ห้องนอน ทิศเหนือใต้ลมโกรก เจ้าของชื่อ เฝิงคุน มีเบอร์ติดต่อสองเบอร์

โจวเฉียงลองโทรเบอร์แรกแต่ถูกระงับการใช้งาน จึงลองโทรเบอร์ที่สอง ปรากฏว่าโทรติด

"ฮัลโหล" เสียงผู้ชายรับสาย

"สวัสดีครับ ใช่คุณเฝิง เจ้าของห้อง 701 ตึก 3 หมู่บ้านจิงซินหรือเปล่าครับ?" โจวเฉียงถาม

"ใช่ครับ คุณเป็นใคร?" ปลายสายถามกลับ

"สวัสดีครับคุณเฝิง ผมโจวเฉียง นายหน้าจากจงเหว่ยครับ พอดีผมมีลูกค้าอยากเช่าสี่ห้องนอน อยากจะขอนัดเวลาเข้าไปดูห้องหน่อยครับ" โจวเฉียงเข้าประเด็นทันที

"ผมฝากกุญแจไว้ที่บริษัทหว่ออ้ายหว่อเจีย ถ้าจะดูห้องก็ไปเอากุญแจที่นั่นได้เลย ถ้าลูกค้าตกลงเช่าแล้วค่อยโทรหาผม" เฝิงคุนบอก

"คุณเฝิงปล่อยเช่าเท่าไหร่ครับ?" โจวเฉียงถาม

"หมื่นสาม"

"โอเคครับ ทราบแล้ว เดี๋ยวพาลูกค้าดูห้องเสร็จจะติดต่อไปใหม่นะครับ"

"อ้อ ห้ามเลี้ยงสัตว์นะ" เฝิงคุนเตือน

"รับทราบครับ" โจวเฉียงรับคำแล้ววางสาย

ล้วงข้อมูลจากหว่ออ้ายหว่อเจียสำเร็จ ยืนยันข้อมูลกับเจ้าของห้องเรียบร้อย ห้องนี้ถือว่าชัวร์แล้ว โจวเฉียงบันทึกข้อมูลลงระบบ ฝางโหย่ว กลายเป็นทรัพย์ในความดูแลของเขาอย่างเป็นทางการ

"พี่เฉียง ได้ห้องเช่าแล้ว เราจะทำไงต่อดีครับ?" หลี่เหวินหมิงเข้ามาเกาะแกะถามไถ่อีกครั้ง

โจวเฉียงชะงักไปนิดหนึ่ง จ้องหน้าหลี่เหวินหมิงแล้วคิดในใจ ไอ้หมอนี่วันนี้เป็นบ้าอะไร ปกติวางมาดหยิ่งจะตาย ทำไมวันนี้เรียกพี่เฉียงคะพี่เฉียงขา คอยเดินตามต้อยๆ ไม่ห่าง?

มันต้องมีวาระซ่อนเร้นแน่ๆ!