ตอนที่ 20 นารูโตะกับกาอาระ คนประเภทเดียวกันงั้นเหรอ?

ตอนที่ 20 นารูโตะกับกาอาระ คนประเภทเดียวกันงั้นเหรอ?

ซากุระจัง ฉันจะปกป้องเธอให้ได้เลย!

เขาหันศีรษะ

ความมุ่งมั่นของนารูโตะลุกโชนขึ้นอีกครั้ง

ถอยกลับไม่ได้แล้ว!

ฉันต้องจัดการเจ้าทานูกินี่ให้เร็วที่สุด!!

นารูโตะหลับตาลง

'ขอร้องล่ะ'

'แค่สักนิดเดียวก็ยังดี'

จักระสีแดงฉานแผ่ซ่านออกมาจากตราประทับอุซึมากิบนท้องของนารูโตะ

ภาคการสอบจูนินยังเป็นช่วงเวลาที่โคโนฮะถูกรุกรานอีกด้วย

เช่นเดียวกับนินจาทุกคนในโคโนฮะที่กำลังต่อต้านศัตรูภายนอกในขณะนี้

ตระกูลฮิวกะ, ตระกูลนารา, ตระกูลอาคิมิจิ, ตระกูลยามานากะ, ตระกูลอาบุราเมะ... ท่านรุ่นที่ 3 ที่เผชิญหน้ากับแผนการทำลายล้างของโอโรจิมารุ ก็คงจะเปลี่ยนเป็นชุดพร้อมรบเพื่อปกป้องหมู่บ้านนี้เช่นกัน

นารูโตะก็สู้สุดใจเพื่อซากุระ เพื่อโคโนฮะ

หมัดเดียว!

นารูโตะขอแค่ได้ซัดกาอาระสักหมัด!

ศอกและน่องของเขาถูกโลงศพทรายรัดไว้แน่น

นารูโตะดิ้นรนเพื่อให้หลุดพ้นจากพันธนาการ

จักระของเขาหมดเกลี้ยงอีกครั้ง

เขาเหมือนนักสู้ที่ไม่สามารถใช้วิชานินจาได้แล้วในตอนนี้

กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งเขม็ง

เขาแค่อยากจะอัดหมัดหนักๆ ใส่หน้าอันเย็นชาและโหดเหี้ยมของกาอาระ

ไอ้คนไร้ความรู้สึกแบบนี้!

เหมือนซากศพเดินได้!

วินาทีต่อมา

เอาหัวโขก

พร้อมกับความเจ็บปวดแปลบที่หน้าผาก

นารูโตะใช้ส่วนเดียวของร่างกายที่ยังขยับได้ ทำให้หน้าผากของกาอาระเลือดออก

แรงกิริยาเท่ากับแรงปฏิกิริยา

เลือดอุ่นๆ ไหลลงมาจากหน้าผากของนารูโตะเช่นกัน

หัวของเขามึนงง แต่เขายังคงมีความเชื่อมั่นหนึ่งเดียว

เขาต้องล้มลงทีหลังกาอาระ!

ร่างกายชูคาคุยักษ์ของกาอาระเหมือนเครื่องเคลือบที่ถูกค้อนทุบ แตกร้าวไปทั่วร่างตั้งแต่บนลงล่าง

ชิ้นส่วนแตกกระจายทีละชิ้น

ทรายฟุ้งกระจายเต็มท้องฟ้า ฝุ่นผงจางลง

ร่างสองร่างร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า

ตกลงบนต้นไม้ใหญ่ที่เขียวชอุ่ม

นารูโตะหมดแรงแล้วจริงๆ

เขาเหนื่อยล้าจนถึงขีดสุด

กามะบุนตะ ที่ยังไม่ทันเห็นผลลัพธ์สุดท้าย จักระก็หมดและถูกส่งกลับภูเขาเมียวโบคุไปแล้ว

ใบหน้าของนารูโตะไร้ความกลัวขณะที่เขาร่วงลงมา

เขาไม่กลัวความสูง

การไปขีดเขียนบนหน้าผาโฮคาเงะที่สูงชันมักต้องเอาชนะความกลัวความสูง

ยิ่งไปกว่านั้น ครูอิรุกะจะคอยรับเขาเสมอ

แม้ว่าในเวลานี้จะไม่มีครูอิรุกะ

แต่นั่นก็เพราะเขาไม่ต้องการครูอีกแล้ว

ด้วยการรองรับของกิ่งไม้

ทั้งสองคนที่ตกลงมาจากที่สูงไม่ได้รับบาดเจ็บมากนัก

แต่สิ่งที่ค้ำจุนพวกเขาในตอนนี้คือการไม่ยอมแพ้

หน้าผากของนารูโตะเลือดไหลซึม ฉัน... ฉันใช้ไปหมดทุกอย่างแล้วจริงๆ

นายก็เหมือนกัน ใช่ไหม?

พวกเรามันคนประเภทเดียวกัน จบกันแค่นี้เถอะ

กาอาระเคยบอกนารูโตะที่โรงพยาบาล

เขาเป็นสัตว์ประหลาดมาตั้งแต่เด็ก

ตอนหกขวบ เขาถูกระบุว่าเป็นบุคคลอันตราย

ตั้งแต่นั้นมา คาเสะคาเงะก็ส่งนักฆ่ามาสังหารเขาอย่างต่อเนื่อง

กาอาระหาเหตุผลในการมีชีวิตอยู่ไม่เจอ

จนกระทั่ง

เขาฆ่านักฆ่า

ตั้งแต่นาทีนั้น นารูโตะรู้สึกว่าตัวเองคล้ายกับกาอาระ

ทั้งคู่ถูกชาวบ้านเกลียดชังมาตั้งแต่เด็ก

หาเหตุผลในการมีชีวิตอยู่ไม่เจอ และมันเจ็บปวดมาก

จนกระทั่งได้รับการยอมรับจากครูอิรุกะ

แต่โลกของพวกเขาก็มีความแตกต่างที่สำคัญ

กาอาระเติบโตมากับการฆ่าคนตลอดเวลา

นารูโตะเติบโตมาเหมือนไข่ในหินมากกว่า

ครั้งแรกที่เขาเผชิญกับความเป็นความตายคือหลังจากเป็นเกะนิน

ในตอนนั้น นารูโตะรู้สึกกลัว

เขารับมือกับกาอาระไม่ได้เลย

ต่อมา ซากุระและซาสึเกะได้มอบความหมายของคำว่าเพื่อนพ้องให้กับเขา

เขาถึงได้มีจิตวิญญาณการต่อสู้

กาอาระเพิกเฉยต่อสิ่งที่อีกฝ่ายเรียกว่า จบ

เขาลุกขึ้นยืนและกำหมัดแน่น

ไม่มีวิชานินจา เขาก็ยังมีกระบวนท่า

เขามาที่โคโนฮะเพื่อเข้าร่วมการสอบจูนิน ตามคำสั่งของคาเสะคาเงะ

เขามาเพื่อฆ่าเท่านั้น

ถ้าชาวบ้านไม่ให้เขาฆ่า เขาก็จะมาฆ่าที่โคโนฮะ

แต่สิ่งที่เขาเห็นคือสิ่งที่เรียกว่าเพื่อนพ้องรูปแบบต่างๆ

ลีมีไมโตะ ไกคอยหนุนหลังเสมอ

ซากุระยืนขวางหน้าซาสึเกะ

และนารูโตะคนนี้ที่อยู่ตรงหน้าเขา

สิ่งนี้ปลุกความทรงจำอันเจ็บปวดในใจเขา

'น้ายาชามารุ'

ทำไมมันถึงจบลงแบบนี้...

นารูโตะและกาอาระกระโดดลงจากยอดไม้

ทั้งคู่เหวี่ยงหมัดสุดแรงเกิด

ไม่มีการป้องกัน มีแต่การโจมตี

พวกเขาล้มลงกับพื้นในท่าเดียวกัน

หันหัวไปทางเดียวกัน

คนหนึ่งนอนคว่ำ อีกคนนอนหงาย

กาอาระใช้แรงเฮือกสุดท้ายหันไปมอง

นารูโตะแนบหน้ากับพื้นแน่น ขยับตัวเข้าหากาอาระ

'ทำไมหมอนี่ถึงแข็งแกร่งขนาดนี้?'

กลิ่นดิน กลิ่นเลือด

ร่างกายอ่อนแรงและปวดร้าว เหนื่อยจนแทบจะหมดสติในวินาทีถัดไป

บาดแผลนับไม่ถ้วนบนร่างกายกระตุ้นสมองให้ส่งสัญญาณความเจ็บปวดไม่หยุดหย่อน

ในเวลานี้

นารูโตะคิดถึงหลายสิ่งหลายอย่าง

'บอกแล้วไงว่าอย่าไปคุยกับเด็กนั่น'

'ไปกันเถอะ'

'อา ตรงนั้น'

'มันนั่นแหละ สัตว์ประหลาด'

'ไสหัวไป'

เด็กน้อยที่นั่งอยู่บนชิงช้า

ร่างที่โดดเดี่ยว

ความหมายของการมีอยู่ของเขาคืออะไร?

กาอาระก็เจอเรื่องแบบเดียวกับเขา

สำหรับกาอาระ ทั้งหมู่บ้านต้องการกำจัดเขา

เขามีชีวิตอยู่เพื่ออะไร?

และฮาคุ

ถ้าคนคนนั้นไม่มีซาบุสะ

เขาก็คงคิดว่าตัวเองเป็นคนที่ไม่เป็นที่ต้องการของโลกใบนี้

กาอาระมองนารูโตะที่ขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

อย่า... อย่าเข้ามานะ!

นารูโตะ: ความเจ็บปวดของการอยู่ตัวคนเดียว

มันไม่ใช่ความเจ็บปวดธรรมดา ใช่ไหมล่ะ?

ไม่รู้ทำไม

ฉันถึงเข้าใจความรู้สึกของนายได้อย่างลึกซึ้ง

แต่ฉันมีคนที่ต้องปกป้องแล้ว

ฉันจะไม่ยอมให้นายทำร้ายเพื่อนพ้องของฉัน

ไม่งั้น ต่อให้ต้องฆ่านาย

ฉันก็จะหยุดนายให้ได้

ภายนอกหมู่บ้านอาเมะงาคุเระ

ที่ปากถ้ำ

ระลอกคลื่นวูบวาบในเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาอันเย็นชาของอิทาจิ

เขาสะท้อนใจกับคำพูดของนารูโตะ

ท้ายที่สุดแล้ว คนเราต้องมีชีวิตอยู่เพื่ออะไรบางอย่าง

นารูโตะมีชีวิตอยู่เพื่อการยอมรับ

กาอาระมีชีวิตอยู่เพื่อฆ่าฟัน

เหตุผลในการมีชีวิตอยู่แบบกาอาระ ไม่มีวันได้รับการยอมรับจากโลกใบนี้

นี่คือเส้นทางสู่ความตายที่แน่นอน

ถ้าเขาไม่เจอนารูโตะ ถ้าเขาไม่เจอยอดฝีมือระดับคาเงะที่แข็งแกร่งกว่า

กาอาระคงพบจุดจบไปแล้ว

การได้เจอคู่ต่อสู้อย่างนารูโตะเป็นเกียรติของกาอาระ

เขาแพร่เชื้อวิถีนินจาของเขาให้กับคนรอบข้าง

มิน่าล่ะถึงได้เป็นโฮคาเงะ

ท่านรุ่นที่ 3 มีความมุ่งมั่นที่จะอุทิศตนเพื่อโคโนฮะ

ดูท่าในอนาคตนารูโตะก็คงจะมีเช่นกัน

ตัวอิทาจิเอง แน่นอนว่าก็มีสิ่งที่ทำให้เขามีชีวิตอยู่ต่อไปเช่นกัน

เขาชำเลืองมองชุดคลุมดำลายเมฆแดงรอบตัว

เขารู้ดีว่าทุกคนในองค์กรนี้ก็มีสิ่งนั้นเช่นกัน

บางคนอาจจะเหมือนกาอาระ

บางคนอาจจะเหมือนนารูโตะ

แววแห่งการยอมรับปรากฏขึ้นในเนตรวงแหวนข้างเดียวของโอบิโตะ

แล้วก็ถูกลบเลือนไปอย่างรวดเร็ว

ไม่ว่าสิ่งเหล่านี้จะดูสวยงามแค่ไหนในตอนนี้

หากปราศจากการมีอยู่ของคนคนนั้น ทุกอย่างก็ว่างเปล่า

เขาจะละทิ้งแผนการเพื่อความว่างเปล่าบนหน้าจอไม่ได้

โคนันมองนารูโตะที่บาดเจ็บสาหัสบนหน้าจอ

เธอคิดในใจ

ถ้าทุกคนในโลกเหมือนนารูโตะ

โศกนาฏกรรมมากมายคงไม่เกิดขึ้น

แต่พลังของคนคนเดียวนั้นช่างน้อยนิด

คาดว่านารูโตะในตอนนี้คงยังไม่รู้

นารูโตะในอนาคตคงจะได้รู้ในที่สุด

จบตอนที่ 20