บทที่ 18 วิเศษไปเลย

บทที่ 18 วิเศษไปเลย

สามชั่วโมงก่อนหน้านี้

ฉินเว่ยเข้าร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของเจียงอวี่ เธอคอยอยู่เคียงข้างเขา พาเดินทักทายแขกเหรื่อ แนะนำตัว และช่วยสานสัมพันธ์กับผู้คนในแวดวงสังคม

เจียงอวี่จากบ้านเกิดไปนานถึงห้าปี ย่อมมีหลงลืมผู้คนไปบ้าง โชคดีที่มีฉินเว่ยคอยกระซิบเตือนความจำ เขาจึงรอดพ้นจากการทำเรื่องขายหน้าไปได้

หลังเสร็จสิ้นภารกิจ เขาเหนื่อยล้าจนอดคิดไม่ได้ว่าถ้าคนที่อยู่ตรงนี้เป็นฉินจือก็คงดี แค่ได้มองหน้าเธอ เขาก็คงรู้สึกผ่อนคลายทั้งกายและใจแล้ว

"ห้าปีผ่านไป ลูกชายคนเล็กของตระกูลเจียงโตเป็นหนุ่มเต็มตัว ยิ่งโตยิ่งหล่อเหลาเอาการ"

"ใช่ เราเห็นเขามาตั้งแต่เด็ก เมื่อก่อนยังดูไม่เอาไหน ไม่นึกเลยว่าไปเมืองนอกแล้วจะเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ ดูเป็นผู้ใหญ่และสุขุมขึ้นมาก ยิ่งได้ฉินเว่ยมายืนเคียงข้าง ยิ่งดูเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก"

"สองคนนี้โตมาด้วยกัน ผู้ใหญ่ก็หมั้นหมายกันไว้แต่เล็กแต่น้อย ฐานะทางบ้านก็ทัดเทียม แถมยังรู้ใจกันดี เหมาะสมกันที่สุดแล้ว"

"อีกไม่นานคงได้ยินข่าวดีเรื่องงานแต่งงานของพวกเขาแน่"

"เจียงอวี่กลับมาคราวนี้คงเพื่อมาแต่งงานกับฉินเว่ยโดยเฉพาะ อายุก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้ว จะสามสิบกันอยู่แล้ว ได้เวลาแต่งงานแต่งการเสียที"

คำพูดเหล่านี้ดังก้องอยู่ในหูเจียงอวี่ไม่หยุด ทำให้เขาหงุดหงิดใจเป็นอย่างมาก

ฉินเว่ยก็ดีอยู่หรอก แต่เมื่อเทียบกับฉินจือแล้ว เธอก็ไม่ต่างอะไรกับอากาศธาตุ ห่างชั้นกันเกินไป

"อาอวี่ ดูท่าข่าวดีของเธอกับฉินเว่ยคงใกล้เข้ามาแล้วสินะ ทันทีที่เธอกลับมา ทั้งสองตระกูลก็จัดงานวันเกิดนี้ให้ ดูเหมือนตระกูลฉินจะนับเธอเป็นลูกเขยไปเรียบร้อยแล้ว"

"ยังอีกนานครับคุณอา"

อาเจียงตบไหล่เขาด้วยความชื่นชม อยากจะพูดอะไรต่อ แต่เจียงอวี่กลับหันหลังวิ่งหนีไปเสียดื้อๆ

"คุณอาครับ ผมขอตัวไปหาพี่สาวก่อน คุณอาหาที่นั่งตามสบายนะครับ"

"เฮ้ย ไอ้เด็กคนนี้ วิ่งเร็วจริงๆ สงสัยห้าปีที่ผ่านมาคงรักษาร่างกายจนหายดีแล้วสินะ"

เจียงอวี่ไม่ใช่ลูกคนเดียว เขามีพี่สาวคนโตและน้องสาวคนเล็ก พี่สาวคนโต 'เจียงอวิ๋น' อายุ 28 ปี ส่วนน้องเล็ก 'เจียงเยว่' ปีนี้อายุ 22 ตระกูลเจียงไม่ถือคติลูกชายต้องมาก่อนลูกสาว ใครมีความสามารถมากกว่าก็รับผิดชอบมากกว่า ปัจจุบันเจียงอวิ๋นเป็นผู้ดูแลกิจการในเครือเจียงกรุ๊ป ตอนนี้เจียงอวี่กลับมาแล้ว ก็คงจะได้รับมอบหมายตำแหน่งเพื่อทดสอบความสามารถเช่นกัน

งานเลี้ยงวันเกิดครั้งนี้ถือเป็นงานเปิดตัวเจียงอวี่ และเป็นบททดสอบจากครอบครัวด้วย

จนถึงตอนนี้ยังไม่มีอะไรผิดพลาด ถือว่าสอบผ่าน

เจียงอวี่เดินเลี่ยงออกมา ไม่ได้ไปหาพี่สาวอย่างที่บอก

ตอนนี้อารมณ์ของเขาขุ่นมัวอย่างหนัก ทุกคนที่มาในวันนี้ถ้าไม่พูดถึงเขาก็พูดถึงฉินเว่ย จับคู่พวกเขากันยกใหญ่ เขาเริ่มกลัวจริงๆ ว่าสุดท้ายตัวเองจะถูกบีบให้แต่งงานกับฉินเว่ย

ถ้าฉินจือไม่ปรากฏตัวขึ้น บางทีฉินเว่ยอาจจะเป็นตัวเลือกที่ดีมาก พวกเขาโตมาด้วยกัน ตอนเด็กๆ ที่ร่างกายเขาไม่แข็งแรง ฉินเว่ยก็ช่วยเหลือเขาไว้มาก

แต่ความรู้สึกดีๆ ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะความซาบซึ้งในบุญคุณ เขาไม่ได้มีใจเสน่หาต่อฉินเว่ยเลยแม้แต่น้อย

ด้วยความสัมพันธ์อันดีระหว่างสองตระกูล เขาจึงไม่อาจปฏิเสธได้ตรงๆ ถ้าฉินจือชอบเขาบ้างก็คงดี เขาจะได้ไม่ต้องฝืนใจรักษาสถานะนี้ต่อไป

พวกเธอต่างก็เป็นลูกสาวตระกูลฉินเหมือนกัน ทำไมเขาถึงจะเลือกคนที่ตรงใจตัวเองไม่ได้?

เจียงอวี่นั่งคิดหาวิธีรับมืออยู่ในห้องพักผ่อนสักพัก จนกระทั่งพี่สาวคนโตโทรมาตาม

"เสี่ยวอวี่ หายไปไหน? ได้เวลาออกมาตัดเค้กแล้วนะ"

"ผมอยู่ในห้องพักครับ รอสักครู่ เดี๋ยวผมออกไป"

"ห้องพัก?" เจียงอวิ๋นถามด้วยความเป็นห่วง "ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า? เสียงดูไม่มีแรงเลย"

"เปล่าครับ"

"ดีแล้ว งั้นรีบมานะ พี่วางสายล่ะ"

วางสายแล้ว เจียงอวี่ยังไม่ออกไปทันที เขาเลื่อนดูประวัติการแชทกับฉินจือในโทรศัพท์

ความปรารถนาที่จะได้เจอเธอพุ่งสูงถึงขีดสุด

เจียงอวิ๋นเร่งมาแล้ว เจียงอวี่ไม่กล้าชักช้า รีบลงไปข้างล่าง เค้กก้อนมหึมาสูงท่วมหัวคนถูกเข็นออกมา เค้กก้อนนี้ใช้เวลาทำถึงสามวันสองคืน มูลค่าหลายล้าน ฝีมือประณีตบรรจง

เมื่อเจียงอวี่ปรากฏตัว เขาก็ถูกห้อมล้อมอยู่ตรงกลาง ฉินเว่ยก็ถูกดันให้มายืนข้างๆ เขาเช่นกัน

"สุขสันต์วันเกิดนะอาอวี่ สุขสันต์วันเกิดปีที่ 26"

ในห้องโถงโรงแรมหรูหราอลังการ เพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์บรรเลงขึ้น เจียงอวี่รายล้อมไปด้วยเพื่อนฝูงและญาติมิตรที่มาร่วมอวยพร

วันนี้เจียงอวี่สวมสูทสีขาวผูกหูกระต่าย ดูสง่างามสูงศักดิ์ ราวกับเจ้าชายในฝันของสาวๆ หญิงสาวในงานหลายคนแอบลอบมองเขาด้วยความอิจฉาฉินเว่ยที่จะได้แต่งงานกับผู้ชายแสนดีแบบนี้ในอนาคต

แน่นอนว่าฉินเว่ยเองก็โดดเด่นไม่แพ้กัน เธอสวมชุดราตรีสีเงินคอลเลกชันฤดูใบไม้ร่วงล่าสุด ชุดนี้ขับเน้นสัดส่วนโค้งเว้าของเธอได้อย่างสมบูรณ์แบบ ยืนเคียงข้างเจียงอวี่แล้วดูสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก

"อาอวี่" น้ำเสียงของฉินเว่ยอ่อนโยนขณะจุดเทียนวันเกิดให้เขา "อธิษฐานแล้วเป่าเทียนสิ"

เจียงอวี่กวาดสายตามองรอบๆ ภายใต้สายตาของทุกคน เขาประสานมือ หลับตาลง และอธิษฐานอย่างตั้งใจ "ขอให้พี่จือจือชอบผม และยอมแต่งงานกับผม"

เขาขอพรเพียงข้อเดียว ถ้าขอมากไป กลัวพระเจ้าจะหาว่าโลภมากแล้วไม่ยอมประทานพรให้

นาทีนี้ เขาคิดถึงฉินจือจับใจ ตอนอยู่ประเทศ Y ถ้าไม่ได้เจอฉินจือ เขาจะแอบไปดักรอและแอบมองเธอจากมุมที่เธอไม่เห็น

หรือไม่ก็เอารูปถ่ายของเธอขึ้นมาดูต่างหน้าด้วยความคิดถึง

จะว่าไป เขาไม่ได้เจอฉินจือมาเกือบสองอาทิตย์แล้ว

ตั้งแต่กลับมาหลายวันก่อน เขาไปที่บ้านตระกูลฉิน และยังไปสำรวจแถวนั้น พยายามสืบข่าวเงียบๆ แต่ก็ไม่พบร่องรอยของฉินจือเลย

ทำไมการจะเจอเธอมันถึงยากเย็นแสนเข็ญขนาดนี้?

สองตระกูลสนิทสนมกันขนาดนี้ ความสัมพันธ์ก็ดีเยี่ยม แถมยังอยู่ในเมืองหรงเฉิงเหมือนกันแท้ๆ

เจียงอวี่รู้สึกผิดหวังจนเก็บอาการไม่อยู่ สีหน้าของเขาฟ้องออกมาอย่างชัดเจน

"อธิษฐานเสร็จแล้วทำไมยังทำหน้าบึ้งอยู่อีก?" แม่ของเจียงอวี่ลูบหัวเขาเบาๆ

เจียงอวี่เงยหน้าขึ้น "เพราะคำขอนี้มันยิ่งใหญ่มาก และทำให้เป็นจริงได้ยากครับ"

แม่เจียงอวี่ตามใจลูกชาย "งั้นลองบอกแม่สิ ว่าคำขออะไรที่ยากขนาดนั้น" ลูกชายอุตส่าห์กลับมาทั้งที ถ้าเขามีความปรารถนาจริงๆ ในฐานะแม่ เธอก็พร้อมจะช่วยให้สมหวัง ตราบใดที่ไม่ใช่เรื่องเหลือบ่ากว่าแรง

เจียงอวี่ขยับปาก แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดลงไป เขาหัวเราะส่ายหน้า "คำขอนี้ผมต้องทำด้วยตัวเองครับ ถ้าถึงเวลาที่เหมาะสม ผมจะบอกแม่กับพ่อแน่นอน"

"แหม ทำเป็นมีความลับ"

เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบตัว

ฉินเว่ยยื่นมีดตัดเค้กให้เขา "เจ้าของวันเกิด มาตัดเค้กได้แล้ว"

เค้กก้อนใหญ่ขนาดนี้แบ่งให้คนเยอะขนาดนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย โชคดีที่มีมีดตัดเค้กเพียงพอ เจียงอวี่แจกจ่ายให้คนอื่นช่วยกันตัด "อย่าเพิ่งตัดชั้นบนสุดนะครับ เก็บไว้ให้ผมก่อน"

เขาอยากเก็บไว้ให้ฉินจือ

ไม่มีใครขัดใจเจ้าของวันเกิด เค้กหกชั้นมหึมา ขาดไปชั้นเดียวก็ยังเหลือเฟือ

หลังจากตัดเค้กเสร็จ เจียงอวี่หยิบเค้กส่วนของตัวเองมาหาที่นั่งเงียบๆ เขาตักครีมเข้าปาก รสชาติหอมมันละมุนลิ้น ไม่เลี่ยนเลยสักนิด

จากการสืบเสาะมาหลายปี เขารู้ว่าฉินจือชอบของหวาน

คิดได้ดังนั้น เขาก็ส่งรูปเค้กที่ถ่ายไว้เมื่อกี้ไปให้ฉินจือ พอเห็นว่าเธอไม่ตอบ เขาจึงวางเค้กแล้วหามุมสงบโทรหาเธอ

สายติดแล้ว ฉินจือรับสาย

แค่คิดว่าจะได้ยินเสียงฉินจือ เจียงอวี่ก็คอแห้งผากทันที เขาเอ่ยถาม "พี่จือจือ กินข้าวหรือยังครับ? วันนี้วันเกิดผม คนมาเยอะเลย คุณลุงคุณป้าก็มากันครบ ขาดแค่พี่คนเดียว พี่... พอจะมีเวลามางานวันเกิดผมไหมครับ?" พูดจบเขาก็เม้มริมฝีปากแน่น

"ไม่ว่าง"