บทที่ 85 งานเลี้ยงหงเหมิน

บทที่ 85 งานเลี้ยงหงเหมิน

“ขอบคุณมากครับผู้อำนวยการ” ลู่เฉินกล่าวกับผู้อำนวยการโรงพยาบาล

ผู้อำนวยการวัยกลางคนโบกมือ “ไม่ต้องเกรงใจครับคุณลู่ ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกได้เลย”

จากนั้นเขาก็ยิ้มแล้วถามลู่เฉินว่า “คุณลู่ครับ คนไข้ที่พักอยู่ห้อง 602 ตึกผู้สูงอายุของโรงพยาบาลเรา คุณรู้จักไหมครับ?”

“นั่นคุณย่าของผมเองครับ”

เมื่อได้ยินดังนั้น ผู้อำนวยการก็รู้ทันทีว่าชายหนุ่มผู้นี้มีความสัมพันธ์ไม่ธรรมดากับประธานบริษัทตระกูลหลินซึ่งเป็นสปอนเซอร์รายใหญ่

ไม่อย่างนั้น หลังจากสนับสนุนโรงพยาบาลแล้ว ประธานบริษัทตระกูลหลินคงไม่กำชับมาเพียงข้อเดียวว่า ‘ให้ดูแลคนไข้ห้อง 602 เป็นอย่างดี’

“อ๋อ ที่แท้ก็เป็นคุณย่าของคุณลู่นี่เอง โปรดวางใจได้ครับ ทางเราดูแลคุณย่าของคุณเป็นอย่างดีมาโดยตลอด”

พูดมาถึงขนาดนี้ ลู่เฉินมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วว่าหลินซีเหยียนแอบช่วยเหลือเขาอยู่เงียบๆ

เขาพยักหน้า “งั้นต้องรบกวนผู้อำนวยการด้วยนะครับ ตอนนี้ผมขอตัวไปชำระค่ารักษาพยาบาลให้น้องสาวก่อน”

“ไม่ต้องหรอกครับ ค่ารักษาพยาบาลของน้องสาวคุณในครั้งนี้ฟรีทั้งหมด รอแค่ผลการวินิจฉัยจากคณะแพทย์ว่าจะรักษายังไงต่อไปเท่านั้นครับ”

ลู่เฉินอึ้งไป หลินซีเหยียนทำอะไรให้โรงพยาบาลกันแน่ พวกเขาถึงยอมแบกรับบุญคุณมหาศาลขนาดนี้?

แต่เขาก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ และเดินตามผู้อำนวยการไปที่เตียงของสวี่เมิ่งเพื่อรอฟังผล

ครึ่งชั่วโมงต่อมา การวินิจฉัยเสร็จสิ้น

แพทย์คนหนึ่งในชุดกาวน์สีขาวถอดหน้ากากอนามัยออกแล้วกล่าวว่า

“คุณลู่ครับ น้องสาวของคุณมีลิ่มเลือดอุดตันในสมองและช่องท้อง จำเป็นต้องผ่าตัดเอาลิ่มเลือดออก แต่...”

เขาเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ “แต่ด้วยสภาพร่างกายของน้องสาวคุณในตอนนี้ การผ่าตัดมีความเสี่ยงสูง คุณควรทำใจเผื่อไว้ล่วงหน้าด้วยนะครับ”

หัวใจของลู่เฉินหล่นวูบ แต่เขารู้ดีว่านี่เป็นทางเดียวที่จะช่วยชีวิตสวี่เมิ่งได้ เขาจึงพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ผ่าตัดเลยครับ!”

.........

หลังจากซูเนี่ยนอันถ่ายฉากช่วงเช้าเสร็จ เธอก็ขอลากองถ่ายในช่วงบ่าย

ตั้งแต่เกิดเรื่องคราวนั้น เธอก็ไม่กล้าทำตัวกร่างโดยอ้างชื่อแฟนสาวของเสิ่นอวี่ฮ่าวในกองถ่ายอีก และเปลี่ยนมาทำตัวสงบเสงี่ยมขึ้นมาก

เมื่อคืนซูต้าหมิงกลับมาบ้านแล้วขอเงินเธอ โดยเรียกเงินก้อนโตถึงหนึ่งแสนห้าหมื่นหยวน

ซูเนี่ยนอันหาให้ไม่ได้จริงๆ

อย่าว่าแต่แสนห้าเลย ตอนนี้แม้แต่ห้าพันหยวนเธอยังหาลำบาก

ซูต้าหมิงจึงบอกให้เธอไปขอเสิ่นอวี่ฮ่าว

เขาขู่ว่าถ้าไม่มีเงินไปใช้หนี้บ่อน พวกนั้นจะตามมาตัดนิ้วเขาถึงบ้าน

แต่ด้วยความสัมพันธ์ปัจจุบันระหว่างเธอกับเสิ่นอวี่ฮ่าว เธอไม่มั่นใจเลยว่าจะขอเงินจำนวนมากขนาดนั้นได้

ซูเนี่ยนอันโกรธพ่อขี้พนันของตัวเองแทบตาย แต่ก็ตัดใจทิ้งเขาไม่ลงจริงๆ

หลังจากลางานเสร็จ เธอก็โทรหาเสิ่นอวี่ฮ่าวแล้วดัดเสียงหวานออดอ้อน “พี่อวี่ฮ่าวคะ อยู่ไหนเอ่ย?”

“บริษัท มีอะไร?”

น้ำเสียงของเขาเย็นชา ไร้ซึ่งความอบอุ่นเหมือนเมื่อก่อน

“ไม่มีอะไรค่ะ แค่คิดถึง อยากเจอพี่เฉยๆ”

เสิ่นอวี่ฮ่าวรู้ทันทีว่าวันนี้ซูเนี่ยนอันต้องมาหาเขาแน่ และไม่ใช่เรื่องอื่น นอกจากเรื่องเงินแสนห้าหมื่นหยวนนั่น

“บอกมา มีเรื่องอะไรกันแน่?”

เสิ่นอวี่ฮ่าวไม่อยากเจอเธอ

“พี่อวี่ฮ่าวคะ คือแม่ฉันขาพลิกอีกแล้ว ต้องใช้เงินรักษาด่วนแสนห้าหมื่นหยวน พี่พอจะให้ยืมก่อนได้ไหมคะ?”

เสิ่นอวี่ฮ่าวหัวเราะในลำคอ “แม่คุณเป็นนักเต้นจริงเหรอ? ขาเปราะบางขนาดนั้น หักได้วันเว้นวันเลยนะ”

ซูเนี่ยนอันรีบแก้ตัว “เรื่องจริงค่ะ! ถ้าไม่ฉุกเฉินฉันไม่รบกวนพี่หรอก พี่อวี่ฮ่าว พี่เคยประกาศออกสื่อว่าจะแต่งงานกับฉัน ในอนาคตแม่ฉันก็คือแม่พี่ พี่จะใจดำไม่ดูดำดูดีไม่ได้นะคะ!”

กัวเหยาเล่าเรื่องโกหกพกลมของซูเนี่ยนอันให้เขาฟังหมดแล้ว พ่อแม่ของเธอไม่ได้เป็นศาสตราจารย์หรือนักเต้นอะไรทั้งนั้น

คนหนึ่งเป็นโรคหอบหืด อีกคนเป็นผีพนัน

ตอนนี้เขาเบื่อซูเนี่ยนอันเต็มทนและไม่อยากเล่นละครตบตาต่อแล้ว แต่ก่อนจะจบเรื่อง เขาอยากจะสั่งสอนเธอเล็กๆ น้อยๆ สักหน่อย

“เอาอย่างนี้ไหม? คืนนี้ผมจองห้องส่วนตัวที่ภัตตาคารเรดเฮาส์ไว้ ผมจะเลี้ยงข้าวพ่อแม่คุณ ถือโอกาสทำความรู้จักพวกท่านด้วยเลย”

“มันจะไม่สะดวกไปหน่อยเหรอคะ?” ซูเนี่ยนอันตอบอย่างลังเล “แม่ฉันขาหักอยู่นะคะ ไม่สะดวกจริงๆ พี่ให้เงินมาก่อนเถอะค่ะ ไว้ท่านหายดีแล้วฉันจะพาไปแนะนำให้รู้จัก”

“ต้องคืนนี้” เสิ่นอวี่ฮ่าวยื่นคำขาด “ให้ผมได้เจอคุณแม่นักเต้นกับคุณพ่อศาสตราจารย์ของคุณหน่อย ถ้าพวกท่านไม่มา ผมก็ไม่ให้เงิน”

ซูเนี่ยนอันนิ่งเงียบไปสองวินาทีก่อนตอบ “ก็ได้ค่ะ งั้นเจอกันคืนนี้ที่เรดเฮาส์”

หลังจากวางสาย เธอก็รีบนั่งแท็กซี่ไปตลาดใหญ่ เพื่อหาซื้อชุดดีๆ ให้ซูต้าหมิงและถังอิงใส่

แถมยังต้องซื้อผ้ากอซสีขาวกับรถเข็นวีลแชร์อีก งานนี้หมดเงินไปไม่น้อย ซูเนี่ยนอันรู้สึกเสียดายเงินแทบแย่

ยังไม่ได้เงินสักแดง แต่ต้องควักกระเป๋าจ่ายไปตั้งขนาดนี้

“พ่อ แม่ จำที่หนูเตี๊ยมไว้ได้หมดแล้วใช่มั้ย? แม่เป็นนักเต้น พ่อเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย เดี๋ยวอย่าให้พี่อวี่ฮ่าวจับโป๊ะได้ล่ะ นี่เพื่อเงินแสนห้าของพ่อนะ”

“รู้แล้วน่า จะเอาเงินแค่นี้ถึงกับต้องให้แม่แกแกล้งเป็นคนพิการ ดูสภาพสิ ทุเรศชะมัด”

ซูต้าหมิงทำหน้าไม่สบอารมณ์

แต่ถังอิงกลับไม่ถือสา เธอยิ้มร่าแล้วถามว่า “ซูซู เจอพ่อแม่คราวนี้ คงจะคุยเรื่องแต่งงานกันเลยใช่มั้ย?”

“แม่ เรื่องนี้มันอยู่ที่หนูซะที่ไหน อยู่ที่พี่อวี่ฮ่าวเขาต่างหาก”

“เขาเป็นคนนัดเจอผู้ใหญ่ แสดงว่าเขาก็ต้องมีใจจะแต่งแหละ นังลูกโง่เอ๊ย ดูไม่ออกหรือไง?”

ซูต้าหมิงเดาะลิ้น “จะบอกให้นะ ตระกูลเสิ่นเป็นตระกูลใหญ่ ถ้าจะแต่งงาน สินสอดต้องไม่ต่ำกว่าห้าล้านหยวน ไม่งั้นฉันไม่ยกให้”

ซูเนี่ยนอันขมวดคิ้ว “พ่อ กล้าขอเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“ฉันว่าน้อยไปซะด้วยซ้ำ เดี๋ยวเจอกันจะพูดให้รู้เรื่องไปเลย”

ทุกคนในครอบครัวเปลี่ยนชุดใหม่ ยกเว้นซูเล่อเล่อ เขาบ่นอย่างไม่พอใจ “พี่ จะพาไปเจอพี่เขยกันทั้งบ้าน ทำไมไม่พาผมไปเปิดหูเปิดตาด้วยล่ะ?”

“รอคราวหน้าเถอะ ฉันบอกพี่อวี่ฮ่าวไปแล้วว่าแกไปเรียนเมืองนอก ยังไม่กลับมา”

“เก่งจริ๊ง เรื่องปั้นน้ำเป็นตัวเนี่ย!”

เมื่อเตรียมทุกอย่างพร้อมสรรพ ซูเนี่ยนอันก็พาพ่อแม่นั่งแท็กซี่ไปที่เรดเฮาส์

เสิ่นอวี่ฮ่าวจองห้อง 303 ไว้ พอลงจากรถ เธอก็เข็นรถเข็นที่มีถังอิงนั่งอยู่ โดยมีซูต้าหมิงเดินตามเข้าไปข้างใน

ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป ซูเนี่ยนอันก็เห็นเสิ่นอวี่ฮ่าวนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะกลมขนาดใหญ่

ข้างกายเขามีชายหญิงคู่หนึ่งยืนขนาบข้าง

ฝ่ายชายคือพี่แผลเป็น ส่วนฝ่ายหญิง... กลับกลายเป็นกัวเหยา!

ซูเนี่ยนอันชะงักกึก ก่อนจะโพล่งออกมา “กัวเหยา เธอมาทำอะไรที่นี่?”

“ทำไมฉันจะมาไม่ได้?” กัวเหยาย้อนถามพร้อมรอยยิ้มเยาะ

คนที่อึ้งไปไม่ได้มีแค่ซูเนี่ยนอัน แต่รวมถึงซูต้าหมิงด้วย

ชายหนุ่มที่นั่งสง่าอยู่หัวโต๊ะ กับชายที่ยืนข้างๆ นั่น มันคือบอสใหญ่กับพี่แผลเป็นที่เขาเจอในบ่อนเมื่อคืนไม่ใช่เหรอ?

หรือว่าเขาจะเป็นเสิ่นอวี่ฮ่าว คุณชายใหญ่แห่งซิงฮุยเอ็นเตอร์เทนเมนต์ อย่างที่ลูกสาวเขาบอกจริงๆ?

อ้าว... งั้นก็หวานหมูสิ! คนกันเองทั้งนั้น จะต้องคืนเงินทำไมกันเล่า!