บทที่ 5 ดูท่าเขาจะชอบเงินเอามากๆ

บทที่ 5 ดูท่าเขาจะชอบเงินเอามากๆ

"สี่หมื่น?"

ซูเนี่ยนอันอุทานด้วยความตกใจ แต่พอรู้ตัวว่าเผลอแสดงกิริยาไม่งามออกไป ก็รีบปรับน้ำเสียงให้อ่อนลงทันที "คุณลู่คะ สูทของคุณดูไม่น่าจะถึงสี่หมื่นนะคะ"

ชัดเจนว่าเป็นของราคาแค่สองพัน ทำไมเขาถึงมาขูดรีดเธอล่ะ?

ลู่เฉินที่เธอรู้จักไม่ใช่คนแบบนี้นี่นา

หรือว่าเป็นเพราะเธอปฏิเสธเขาไป เขาเลยไม่ยอมตัดใจ คิดจะใช้เรื่องนี้มาตอแยเธอต่อ?

ไม่ได้การ ช่วงนี้เธอกำลังขาขึ้น จะปล่อยให้ลู่เฉินมาทำลายอนาคตไม่ได้เด็ดขาด

"อ้อ อย่างนั้นเหรอครับ?" ลู่เฉินหัวเราะเบาๆ "ถ้าอย่างนั้นคุณซูคิดว่าสูทตัวนี้ราคาเท่าไหร่ล่ะครับ?"

"ฉัน... ฉันจะไปรู้ได้ยังไงคะ" เธอรู้สึกร้อนตัวขึ้นมานิดๆ

ถึงรู้ก็พูดไม่ได้ ไม่งั้นความสัมพันธ์คงยุ่งเหยิงซับซ้อนไปกันใหญ่

เธอไม่ใช่ไม่รู้ว่าหลายปีมานี้ลู่เฉินช่วยเธอมาตลอด แต่เขามีกำลังแค่นั้น จะให้เธอไต่เต้าสูงกว่านี้ก็ต้องหาคนที่มีอิทธิพลมากกว่า

ซูเนี่ยนอันรู้สึกว่าเธอติดค้างลู่เฉินกับสิ่งที่เขาทุ่มเทให้ตลอดหลายปี แต่เธอเลือกไม่ได้

ที่บ้านมีน้องชายไม่เอาถ่าน พ่อผีพนัน แม่ขี้โรค เงินที่หามาได้ตลอดหลายปีถูกถมลงไปในหลุมดำไร้ก้นบึ้งพวกนั้นจนหมด

ถ้าไม่มีลู่เฉินคอยอยู่ข้างๆ คอยวิ่งเต้นหาทรัพยากรและเงินทุนมาสร้างภาพลักษณ์นักแสดงให้ เธอคงไม่มีวันนี้

เธอรู้ว่าลู่เฉินรักเธอและตัดใจไม่ได้ แต่ความรักมันกินไม่ได้

สิ่งที่เธอต้องการคืออนาคตที่สดใส ต้องการเป็นชื่อที่ใครๆ ในวงการบันเทิงก็รู้จัก เป็นความภาคภูมิใจของครอบครัว และให้ทุกคนเลิกดูถูกเธอเสียที

ต้องยืนอยู่ในจุดที่สูงพอเท่านั้น คนอื่นถึงจะไม่เหยียดหยาม

ดังนั้น เธอมีแต่ต้องยอมหักหลังลู่เฉิน

ตอนนี้นักข่าวบันเทิงอยู่เยอะเกินไป ขืนพัวพันกับลู่เฉินต่อนานกว่านี้ ถ้าพูดอะไรมากไปอาจจะหลุดความลับออกมาได้ ซูเนี่ยนอันสูดหายใจลึก ตั้งสติแล้วเอ่ยขึ้น

"ในเมื่อคุณลู่บอกว่าสี่หมื่น ก็ชดใช้สี่หมื่นค่ะ ยังไงผู้ช่วยฉันก็เป็นฝ่ายผิดก่อน"

ลู่เฉินคาดไม่ถึงว่าซูเนี่ยนอันจะยอมชดใช้ให้อย่างง่ายดายขนาดนี้ ทั้งที่ผ่านมาหลายปีเธอไม่เคยเสียเงินให้เขาสักแดงเดียว

ลู่เฉินรีบหยิบมือถือออกมาทันที "คุณซูสะดวกวีแชทหรืออาลีเพย์ครับ?"

"ได้ทั้..."

เธอกำลังจะบอกว่าได้ทั้งคู่ แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าเป็นเพื่อนกันในวีแชทอยู่ ขืนเปิดขึ้นมาความแตกแน่ เธอจึงรีบเปลี่ยนคำพูด "อาลีเพย์ค่ะ ขอดูคิวอาร์โค้ดหน่อย"

ลู่เฉินยื่นคิวอาร์โค้ดให้ ซูเนี่ยนอันสแกนด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อยขณะกดตัวเลขสี่หมื่นลงไป

รายได้ส่วนใหญ่เดือนนี้ส่งไปให้ที่บ้านหมดแล้ว เหลือในบัญชีแค่สี่หมื่นกว่า โอนให้ลู่เฉินแล้วค่ากินอยู่คงลำบากแน่

แถมเงินเดือนเสี่ยวเหยาก็ยังไม่ได้จ่าย!

แต่ตอนนี้เธอเป็นแฟนสาวอย่างเป็นทางการของเสิ่นอวี้ฮ่าวแล้ว เขาเป็นถึงทายาทซิงฮุยเอ็นเตอร์เทนเมนต์ คงไม่ปล่อยให้เธอขัดสนเรื่องเงินหรอกจริงไหม?

คิดได้ดังนั้น ซูเนี่ยนอันก็กัดฟันกดโอนเงิน การโอนยอดเงินสูงจำเป็นต้องยืนยันตัวตนผู้รับ

ซูเนี่ยนอันเหลือบดูชื่อที่ต้องกรอกในอาลีเพย์ เธอพิมพ์นามสกุล 'ลู่' ลงไปเพื่อยืนยันตัวตนจนเสร็จสิ้น

"อาลีเพย์ได้รับยอดเงิน สี่หมื่นหยวน"

เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนเงินเข้า ลู่เฉินก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ "ขอบคุณครับคุณซู งั้นหนี้สินระหว่างผมกับผู้ช่วยคุณถือว่าหายกัน"

หลายปีมานี้เขาหมดเงินกับซูเนี่ยนอันไปไม่รู้กี่หมื่น ไม่เคยคิดว่าจะได้คืน วันนี้ได้ขูดรีดกลับมานิดหน่อยก็แอบสะใจดีเหมือนกัน

ทว่าในสายตาของซูเนี่ยนอัน รอยยิ้มนั้นช่างดูขมขื่น เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและอาลัยอาวรณ์ที่ต้องเสียเธอไป

บางทีที่เขาทำไปทั้งหมดต่อหน้าสื่อวันนี้ ก็จงใจทำเพื่อแย่งซีนเธอกับเสิ่นอวี้ฮ่าว

เขาคงไม่อยากเห็นเธอกับเสิ่นอวี้ฮ่าวครองพื้นที่สื่ออยู่ตลอด

เขารักเธอมากเกินไป!

ไม่ได้การ เธอจะอยู่กับเขาต่อไม่ได้แล้ว เกิดเขาอดใจไม่ไหวแฉความสัมพันธ์ขึ้นมา เธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนต่อหน้าเสิ่นอวี้ฮ่าว?

เมื่อพิจารณาถี่ถ้วนแล้ว ซูเนี่ยนอันจึงรีบเบี่ยงเบนความสนใจกลับมาที่ตัวเอง แล้วพูดกับนักข่าวว่า

"พี่ๆ สื่อมวลชนคะ ฉันซูเนี่ยนอันขอรับผิดชอบเรื่องของผู้ช่วยฉันเอง อย่าเสียเวลากันตรงนี้เลยค่ะ เราไปสัมภาษณ์กันทางโน้นต่อเถอะ!"

พูดจบ ซูเนี่ยนอันก็เดินตรงไปหาเสิ่นอวี้ฮ่าว

"คุณซูใจดีจริงๆ เป็นเจ้านายที่เมตตามาก ผู้ช่วยคนนี้โชคดีจังที่ได้ติดตามเธอ"

"ข่าวลือเสียๆ หายๆ เกี่ยวกับคุณซูก่อนหน้านี้คงเป็นอคติแน่ๆ ตัวจริงเธอเป็นคนดีจะตาย"

"สงสัยคุณชายเสิ่นคงแพ้ความดีของเธอ ครั้งนี้สองคนนี้น่าจะคบกันยืดยาวนะ"

ได้ยินเสียงกระซิบชื่นชมไล่หลังมา ริมฝีปากของซูเนี่ยนอันก็ยกขึ้นเล็กน้อย อารมณ์ขุ่นมัวจากการเสียเงินสี่หมื่นเมื่อครู่ดีขึ้นทันตาเห็น

พอกลับมายืนข้างเสิ่นอวี้ฮ่าว นักข่าวคนหนึ่งก็ถามขึ้นทันที "คุณชายเสิ่นครับ คุณกับคุณซูมีแพลนจะแต่งงานกันไหมครับ?"

เสิ่นอวี้ฮ่าวเอียงหน้ามองซูเนี่ยนอัน ยิ้มให้อย่างเอ็นดู ส่วนซูเนี่ยนอันก้มหน้าลงด้วยความเขินอาย

แสงแฟลชรัวกระหน่ำเก็บภาพฉากนี้ไว้

เสิ่นอวี้ฮ่าวหันกลับมาตอบนักข่าว "ผมแซ่เสิ่นเป็นคนรักเดียวใจเดียวครับ ในเมื่อเลือกคบกับซูซูแล้ว ก็ต้องมองถึงเรื่องแต่งงานแน่นอน"

ได้ยินดังนั้น ซูเนี่ยนอันที่ก้มหน้าอยู่ก็เงยหน้าขึ้นนิดๆ วินาทีนี้แม้แต่เธอก็ยังไม่รู้ว่าเสิ่นอวี้ฮ่าวพูดจริงหรือเล่น

ประธานซิงฮุยเอ็นเตอร์เทนเมนต์คือเสิ่นหงเม่า พ่อของเสิ่นอวี้ฮ่าว และเขายังมีน้องสาวอีกคน

อนาคตเสิ่นอวี้ฮ่าวต้องสืบทอดตำแหน่งประธานต่อจากพ่อ ถ้าได้แต่งเข้าตระกูลเสิ่นจริงๆ จะเป็นดาราไปทำไม? เป็นคุณนายเศรษฐีสบายกว่าเยอะ

เดิมทีซูเนี่ยนอันแค่ตั้งใจจะใช้อิทธิพลของเสิ่นอวี้ฮ่าวดันตัวเองให้ดัง แต่ตอนนี้เธอเริ่มสับสน

ทายาทตระกูลเสิ่นจะยอมแต่งงานกับเธอจริงๆ เหรอ?

"ได้ฤกษ์แต่งหรือยังคะ?"

นักข่าวจี้ถาม

"เอ่อ... ยังเร็วไปครับ เรื่องแต่งงานไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ยังต้องผ่านด่านพ่อแม่ก่อน"

นักข่าวหันไมค์ไปทางซูเนี่ยนอัน "คุณซูคะ ถ้าในอนาคตได้แต่งเข้าตระกูลเสิ่น จะยังเป็นนักแสดงต่อ หรือจะลาวงการไปอยู่บ้านเลี้ยงลูกดูแลสามีคะ?"

ซูเนี่ยนอันตั้งตัวไม่ทันกับคำถามกะทันหัน เธอไม่เคยคิดเรื่องนี้มาก่อน เพราะสถานะความสัมพันธ์เพิ่งจะยืนยันกันเมื่อคืนนี้เอง

เธอเหลือบมองเสิ่นอวี้ฮ่าว ก่อนจะตอบอย่างเอียงอาย "แล้วแต่อวี้ฮ่าวค่ะ ถ้าเขาอยากให้ฉันเป็นนักแสดงต่อฉันก็จะทำ แต่ถ้าเขาหวังให้ฉันอยู่บ้านเลี้ยงลูกดูแลสามี ฉันก็จะทำตามนั้น"

ช่างดูเป็นภรรยาตัวน้อยผู้แสนดีเสียจริง

ลู่เฉินที่อยู่นอกเฟรมกล้อง มองซูเนี่ยนอันที่ยืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟและสีหน้ายามพูดประโยคนั้น ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างผุดขึ้นมา

เขานึกออกแล้ว ไม่ใช่ว่าเคยเห็นที่ไหน แต่เขาเคยจินตนาการถึงมันต่างหาก

ก่อนที่เขาจะสารภาพรักและขอเธอแต่งงาน

เขาเคยวาดฝันว่าเมื่อแต่งงานกัน นักข่าวคงถามคำถามพวกนี้กับซูเนี่ยนอัน และเธอก็คงตอบแบบนี้เป๊ะๆ

เพียงแต่ภาพฝันนั้นได้พังทลายลงไปแล้ว

แต่ก็ช่างเถอะ วินาทีที่ถูกปฏิเสธ ลู่เฉินก็ตระหนักแล้วว่าเขากับซูเนี่ยนอันคงไม่มีวาสนาต่อกัน

ณ ออฟฟิศชั้นบนสุด หลินซีเหยียนหลังจากดูละครฉากใหญ่จบลง ก็เคาะนิ้วลงบนโต๊ะทำงานเบาๆ

"ดูท่าเขาจะชอบเงินเอามากๆ เลยนะเนี่ย!!!"