บทที่ 23: ไต้หมู่ไป๋ระบายโทสะลงที่ถังซาน

บทที่ 23: ไต้หมู่ไป๋ระบายโทสะลงที่ถังซาน

"หมู่ไป๋" ริมฝีปากของ ถังซาน ขยับอย่างแข็งทื่อ

"เจ้าสามกราบ เจ้าทำให้ โรงเรียนเชร็ค ของเราโด่งดังจริงๆ ขอบใจมากนะ!"

ไต้หมู่ไป๋ ตบไหล่ ถังซาน

"กลับไปแล้วถ้าเจ้าอยากท้าประลองกับข้า ก็เชิญได้เลย"

ถังซาน กลืนน้ำลายลงคอ เขาพอจะเดาได้ว่า ไต้หมู่ไป๋ จะทำอะไร การท้าสู้ในเวลานี้ก็ไม่ต่างอะไรกับการรนหาที่ตาย

"ตกลง"

ทันทีที่คำพูดหลุดออกจากปาก ดวงตาของ ถังซาน ก็เบิกกว้าง รีบยกมือปิดปากโดยพลัน เขาไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้นสักนิด!

ไต้หมู่ไป๋ หัวเราะลั่น ตบไหล่ ถังซาน "ไม่เลว กลับไปถึงแล้วเราจะได้ประลองกันให้สนุก"

ถังซาน อยากจะพูดแก้ตัวอีกสักคำ แต่เมื่อเห็นแววตาเย็นชาของ ไต้หมู่ไป๋ เขาก็หุบปากฉับ ได้แต่ภาวนาในใจว่าขออย่าให้โดนซ้อมหนักจนเกินไป

[ถังซานกลืนน้ำลายแล้วพูดว่า: ""]

[ถังซานกลืนน้ำลายแล้วพูดว่า: "ตกลง!"]

มุมปากของ เย่หลิน ยกขึ้นเล็กน้อย ช่วยสงเคราะห์ให้ ถังซาน ตอบรับการต่อสู้นี้อย่างง่ายดาย 'เจ้าสามกราบ' ยังคงต้องพิสูจน์ตัวเองต่อไป

รอจนกระทั่ง ไต้หมู่ไป๋ และ หม่าหงจวิ้น แข่งขันใน ลานประลองวิญญาณ เสร็จสิ้น

ไต้หมู่ไป๋ จึงนำคนอื่นๆ เดินทางกลับ

หม่าหงจวิ้น หัวเราะหึๆ เผยรอยยิ้มลามกออกมา "ลูกพี่ไต้ พวกท่านกลับไปก่อนเลย ท่านคณบดีให้ข้าไปหาที่เมืองสั่วทัว"

"ลูกพี่ไต้ ท่านจะไปด้วยไหม?"

"ไม่" ไต้หมู่ไป๋ ตอบเสียงเรียบ พลางปรายตามอง จูจู๋ชิง ด้วยหางตา

ทว่า หม่าหงจวิ้น ไม่เข้าใจความนัย เขายังคะยั้นคะยอต่อ "ไปเถอะน่าลูกพี่ ท่านเคยบอกไม่ใช่เหรอว่าผู้หญิงไม่ใช่คน แต่เป็นทรัพยากร?"

ทันทีที่พูดจบ

หม่าหงจวิ้น รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว ความหนาวเหน็บนั้นพุ่งตรงเข้าสู่เป้ากางเกงของเขาเป็นพิเศษ

เขาเงยหน้าขึ้นและสบเข้ากับสายตาของ เย่หลิน พอดี

เขาหวาดกลัวจริงๆ ไม่กล้าพูดจาพล่อยๆ อีกแล้ว โดยเฉพาะต่อหน้า เย่หลิน หากเป็นคนอื่นฟังแล้วอาจแค่ไม่พอใจ แต่ เย่หลิน จะลงมือจริงๆ!

"ขอโทษครับพี่หลิน ข้าปากพล่อยเอง!"

"รีบไสหัวไปซะ รสนิยมข้าไม่ได้แย่เหมือนเจ้า"

ไต้หมู่ไป๋ รีบไล่ หม่าหงจวิ้น

"รีบไสหัวไป"

หม่าหงจวิ้น ไม่กล้าโอ้เอ้อีกต่อไป รีบหนีบขาเข้าหากันแล้ววิ่งแจ้นหนีไปอย่างรวดเร็ว

ถังซาน ถามเสียงแข็ง "หม่าหงจวิ้นไปไหน?"

"เขาไปย่านเริงรมย์ ไฟราคะของเขาจำเป็นต้องได้รับการระบาย"

ไต้หมู่ไป๋ กล่าว "บางครั้งคนเราถ้ามีไฟหรือความโกรธ การได้ระบายออกไปมันก็สบายตัวขึ้นเยอะ"

"แต่รสนิยมข้าดีกว่าเจ้าอ้วนหม่าหงจวิ้นนั่นเยอะ"

เสียงของ จูจู๋ชิง ดังขึ้นทันควัน "รสนิยมดีงั้นเหรอ?"

"ผู้ชายมันก็โสโครกเหมือนกันหมด!"

"น่ารังเกียจที่สุด!"

พูดจบ นางก็เร่งฝีเท้าเดินจากไปทันที

"หยุดนะ!"

ไต้หมู่ไป๋ คำรามลั่น แต่ฝีเท้าของ จูจู๋ชิง ไม่หยุดลงแม้แต่น้อย เขาจึงรีบตามนางไป

เสี่ยวอู่ กระพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงง

"สองคนนั้นแปลกจัง"

"ช่างเถอะ พวกเราก็รีบกลับกันดีกว่า"

เย่หลิน และ เสี่ยวอู่ เดินตามไปเช่นกัน

"มีไฟหรือความโกรธ ระบายออกแล้วจะสบายขึ้น?"

"ย่านเริงรมย์?"

ถังซาน พึมพำกับตัวเองไม่กี่คำ จากนั้นก็นึกถึงคู่แฝดสาวที่ ไต้หมู่ไป๋ เคยโอบกอด เขาจึงเริ่มเข้าใจและเร่งฝีเท้าตามคนอื่นไป

เมื่อกลุ่มคนกลับมาถึงหน้าประตู โรงเรียนเชร็ค เอ้าซือข่า และ นิ่งหรงหรง ก็มารออยู่ก่อนแล้ว

จูจู๋ชิง ไม่แม้แต่จะหันมามอง นางเดินตรงเข้าไปใน โรงเรียนเชร็ค ทันที

นิ่งหรงหรง สังเกตเห็นท่าทีผิดปกติระหว่าง จูจู๋ชิง กับ ไต้หมู่ไป๋ จึงเริ่มเอ่ยปากแซว

"ไม่ใช่ว่าท่านเป็นเสือผู้หญิงหรอกหรือ? แค่เด็กผู้หญิงคนเดียวยังจัดการไม่ได้?"

โทสะของ ไต้หมู่ไป๋ ปะทุขึ้นทันที "นิ่งหรงหรง คนอื่นอาจจะกลัว สำนักหอแก้วเจ็ดสมบัติ ของเจ้า แต่ข้าไม่กลัว ถ้ามายั่วโมโหข้า ระวังข้าจะข่มขืนแล้วฆ่าเจ้าซะ!"

ใบหน้าของ นิ่งหรงหรง ไร้ซึ่งความหวาดกลัว "เอาสิ เข้ามาเลย"

นางถึงกับแอ่นหน้าอกที่ยังเติบโตไม่เต็มที่เพื่อท้าทาย

ความโกรธของ ไต้หมู่ไป๋ ทะลุจุดเดือดจนควบคุมไม่อยู่ วิญญาณยุทธ์เข้าสถิตร่าง คลื่นพลังอันรุนแรงกระแทก นิ่งหรงหรง จนกระเด็นถอยหลังไป

"หมู่ไป๋ หยุดเดี๋ยวนี้!"

"พวกเราเป็นเพื่อนร่วมเรียนนะ!"

ถังซาน พุ่งตัวเข้ามาขวาง ใช้เคล็ดวิชา 'ควบคุมกระเรียนจับมังกร' เพื่อปัดป้องแรงกระแทก

"เจ้าก็ด้วย ถังซาน!"

"คุกเข่ากลาง ลานประลองวิญญาณ ต่อหน้าธารกำนัล เข่าเจ้ามันอ่อนขนาดนั้นเลยรึไง!"

ความโกรธของ ไต้หมู่ไป๋ พลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นบน ลานประลองวิญญาณ

"ไหนว่าอยากท้าประลองกับข้า?"

"ตอนนี้ข้าให้โอกาสเจ้าแล้ว!"

เขาก้าวเท้าไปข้างหน้าและชกหมัดหนักๆ เข้าใส่หน้าอกของ ถังซาน

ถังซาน ถูกแรงกระแทกจนเซถอยหลังไปสองก้าว หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง

แม้ ไต้หมู่ไป๋ จะโกรธจัด แต่เขาก็ยังมีสติอยู่บ้าง จึงไม่ได้กางกรงเล็บพยัคฆ์ออกมา มิฉะนั้นคงสร้างความบาดเจ็บสาหัสกว่านี้

"ไต้หมู่ไป๋!"

ความโกรธของ ถังซาน ก็ถูกปลุกขึ้นมาจากการถูกทำร้าย เขาโต้แย้งเสียงแข็ง

"ข้าไม่ได้ตั้งใจคุกเข่า!"

"ข้าไม่อยากคุกเข่า!"

ไต้หมู่ไป๋ กล่าวเสียงเย็น "ข้าไม่สนว่าตั้งใจหรือไม่"

เขาก้าวสามขุมตรงเข้าไปหาอีกครั้ง

"พันธนาการหญ้าเงินคราม!"

วงแหวนวิญญาณวงแรกของ ถังซาน สว่างวาบ เถาวัลย์หญ้าเงินครามสองสายพุ่งออกจากฝ่ามือเข้าพันธนาการร่างของ ไต้หมู่ไป๋ ไว้

อาจารย์เคยบอกว่า หญ้าเงินครามของเขา ผู้ที่มีวงแหวนวิญญาณต่ำกว่าสองวงไม่มีทางดิ้นหลุดได้

ไม่ใช่ทุกคนจะเป็นตัวประหลาดเหมือน เย่หลิน ที่สามารถตัดหญ้าเงินครามขาดได้!

ไต้หมู่ไป๋ กางกรงเล็บพยัคฆ์และตวักกรงเล็บไปข้างหน้าอย่างดุดัน กรงเล็บอันแหลมคมตัดเถาวัลย์หญ้าเงินครามของ ถังซาน ขาดสะบั้นในพริบตา

"อะไรกัน!"

ถังซาน ตกตะลึง หญ้าเงินครามของเขาอ่อนแอขนาดนี้เชียวหรือ!

ถูก เย่หลิน ตัดขาด ถูก เสี่ยวอู่ หลบหลีก และตอนนี้ก็ถูก ไต้หมู่ไป๋ ตัดขาดอีก!

ไต้หมู่ไป๋ ประชิดตัวเข้าถึงและชกเข้าที่ใบหน้าของ ถังซาน เสียงดังสนั่น

สิ่งที่ตามมาคือการยำใหญ่อยู่ฝ่ายเดียว หมัดและเท้าของ ไต้หมู่ไป๋ ระดมซัดใส่ร่างของ ถังซาน อย่างต่อเนื่อง

ตุ้บ ตั้บ!

อ๊าก!

เสียงร้องโหยหวนของ ถังซาน ดังระงมสะท้อนไปทั่ว เย่หลิน และ เสี่ยวอู่ ยืนมองด้วยความตกใจ

ภาพเบื้องหน้าอธิบายได้ด้วยคำสี่คำสั้นๆ ว่า: สภาพดูไม่ได้

ในที่สุด ไต้หมู่ไป๋ ก็สะบัดมือและเก็บวิญญาณยุทธ์ หลังจากได้ระบายโทสะจนหนำใจบนร่างของ ถังซาน เขาก็รู้สึกดีขึ้นมาก

"เจ้าสามกราบ ดีนะที่ครั้งนี้เจ้าไม่คุกเข่า"

"ไม่อย่างนั้น ข้าคงซัดเจ้าหนักกว่านี้แน่"

พูดจบ เขาก็เดินเข้าสู่ โรงเรียนเชร็ค อย่างช้าๆ

ถังซาน นอนแผ่หลากองอยู่กับพื้น ศีรษะบวมเป่งขึ้นมาหนึ่งรอบ ดวงตาเขียวช้ำดำปื้นเหมือนหมีแพนด้า เลือดไหลซึมออกจากมุมปาก และนอนหอบหายใจรวยริน

เย่หลิน ปรายตามอง ถังซาน แวบหนึ่ง แล้วเดินเข้าสู่ภายใน โรงเรียนเชร็ค ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

ทว่าภายในใจนางกลับเบิกบานยิ่งนัก ในเนื้อเรื่องเดิม ถังซาน สามารถพูดเกลี้ยกล่อม ไต้หมู่ไป๋ ให้หยุดได้ แต่ตอนนี้เนื้อเรื่องเปลี่ยนไป ไต้หมู่ไป๋ ซ้อม ถังซาน จนยับเยิน ทำให้นางได้รับคะแนนฟรีๆ อีกสองร้อยแต้ม

ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนแย่ลงอย่างเห็นได้ชัด

จู่ๆ นิ่งหรงหรง ก็ตะโกนเรียก เย่หลิน

"เย่หลิน ช่วยข้าฆ่าไต้หมู่ไป๋ที!"

"ขอแค่เจ้าช่วยข้าฆ่ามัน เจ้าจะได้เป็นแขกคนสำคัญของ สำนักหอแก้วเจ็ดสมบัติ ข้าจะให้เงินเจ้าหนึ่งหมื่นเหรียญภูตทอง พร้อมการสนับสนุนจากสำนัก!"