บทที่ 8 บุตรบุญธรรมผู้กตัญญู ถังซานลงดาบตัดแขนขวาอวี้เสี่ยวกัง

บทที่ 8 บุตรบุญธรรมผู้กตัญญู ถังซานลงดาบตัดแขนขวาอวี้เสี่ยวกัง

[เย่หลินดูดซับวงแหวนวิญญาณอสรพิษม่านถัวหลัวอายุสี่ร้อยสามสิบสองปีสำเร็จ...]

เย่หลินมองคำบรรยายเนื้อเรื่องพลางครุ่นคิดว่าจะแก้ไขอย่างไรดี

วงแหวนวิญญาณแค่อายุสี่ร้อยสามสิบสองปีไม่สามารถทำให้เธอพอใจได้

"ระบบ ใช้หนึ่งร้อยแต้มแลกโอกาสแก้ไขแบบลดข้อจำกัดขนาดเล็กสองครั้ง"

[แลกเปลี่ยนสำเร็จ]

"เปลี่ยน 'ร้อย' เป็น 'หมื่น'?"

[สิทธิ์ไม่เพียงพอ]

"งั้นเปลี่ยนเป็น 'พัน'?"

[สิทธิ์ไม่เพียงพอ]

แม้เย่หลินจะคาดเดาไว้แล้ว แต่ก็อดไม่ได้ที่จะลองดูสักตั้ง

ท้ายที่สุด เธอตัดสินใจเปลี่ยนเลข 'สี่' เป็น 'เก้า' และเปลี่ยน 'อสรพิษ' เป็น 'มังกร'!

พลังงานมหาศาลระเบิดขึ้นภายในร่างของเย่หลินทันที ความรู้สึกสดชื่นแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย

เย่หลินได้รับการยกระดับอีกครั้ง ลวดลายสีม่วงจางๆ ปรากฏขึ้นบนวงแหวนสีเหลืองเดิม สัญญาณบ่งบอกว่ามันใกล้จะเป็นวงแหวนวิญญาณพันปีเต็มที

ลวดลายรูปมังกรสีเขียวจางๆ ปรากฏขึ้นบนกระบี่เซียน

เธอก้มมองตัวเอง ร่างกายสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัดและเริ่มดูเพรียวบาง ผิวพรรณเนียนนุ่มชุ่มชื้น แถมหน้าอกหน้าใจยังเริ่มนูนขึ้นมานิดหน่อยด้วย

หลังจากดูดซับวงแหวนวิญญาณ สมรรถภาพร่างกายโดยรวมก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ความรู้สึกสบายตัวแผ่ซ่านไปทั่วร่าง

เย่หลินหันกลับไปมองทางถังซานและอวี้เสี่ยวกัง

อวี้เสี่ยวกังนอนแผ่อยู่บนพื้น แขนขวาบวมเป่งใหญ่กว่าขา แถมสียังเริ่มเปลี่ยนเป็นม่วงคล้ำ บ่งบอกว่าพิษเข้าสู่ร่างกายลึกมากแล้ว

เขาโดนพิษของอสรพิษม่านถัวหลัว เนื่องจากหลัวซานเผาท์ถูกกัดที่ขาหน้าขวา พิษจึงแล่นเข้าสู่แขนขวาของอวี้เสี่ยวกังโดยตรง

"พ่อบุญธรรม พ่อบุญธรรม"

เสียงถังซานดังมาจากไกลๆ มือขวาถือมีดสั้นที่อวี้เสี่ยวกังให้ไว้ก่อนหน้านี้ มือซ้ายถือเชื้อไฟ

"เย่หลิน เจ้าดูดซับวงแหวนวิญญาณเสร็จแล้วหรือ"

เขาหันมาพูดกับเย่หลิน พลางรีบกวาดใบไม้แห้งมากองรวมกัน จุดไฟด้วยเชื้อไฟ แล้วเอามีดสั้นไปลนไฟเพื่อฆ่าเชื้อ

"พ่อบุญธรรมโดนพิษ โชคดีที่พิษยังไม่กระจาย ข้าเคยเรียนรู้วิธีแก้พิษมาบ้างตอนเด็ก ไม่งั้นคงจนปัญญาแน่"

ถังซานถือมีดสั้นที่ลนไฟจนร้อน เล็งไปที่แขนขวาของอวี้เสี่ยวกัง ขอแค่กรีดเลือดพิษออกมา แล้วพักฟื้นสักหน่อยก็น่าจะไม่เป็นไรมาก

[ถังซานใช้มีดสั้นกรีดแขนขวาของอวี้เสี่ยวกัง เลือดพิษสีดำแดงพุ่งออกมา...]

เย่หลินอ่านเนื้อเรื่องแล้วแอบเปลี่ยนคำไปหนึ่งคำ

ถังซานเงื้อมีดฟันลงไป เล็งที่โคนแขนขวาของอวี้เสี่ยวกัง

ฉับ! เลือดสีแดงสดพุ่งกระฉูดออกจากปากแผล

เลือดสีแดงบ่งบอกว่าตรงนั้นไม่มีพิษ แต่การเคลื่อนไหวของถังซานยังไม่หยุด

เขากุมด้ามมีดด้วยสองมือ กดลงไปสุดแรง พร้อมกับออกแรงเลื่อยไปมา ราวกับกำลังเลื่อยไม้

"อ๊าก!"

ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้อวี้เสี่ยวกังสะดุ้งตื่น

แต่ในวินาทีต่อมา เขาก็เจ็บจนสลบไปอีกรอบ

"พ่อบุญธรรม ไม่ต้องห่วง ทนหน่อยนะ เดี๋ยวข้าก็ตัดแขนขวาท่านขาดแล้ว"

ถังซานยกมีดขึ้นด้วยสองมือ เล็งไปที่รอยแยกของแผล แล้วสับลงไปอย่างแรง ด้วยประสบการณ์ตีเหล็กกว่าสามเดือน ทำให้เขาเล็งได้แม่นยำราวจับวาง

"ปัง!"

เสียงทึบๆ ดังขึ้น

"อ๊าก!"

อวี้เสี่ยวกังร้องลั่น สะดุ้งตื่นขึ้นมา แล้วก็สลบเหมือดไปอีกรอบด้วยความเจ็บปวด

ดาบนี้ฟันลงไปที่กระดูกเต็มๆ

เห็นได้ชัดว่ากระดูกคนแข็งกว่าที่คิด

มีดสั้นฟันกระดูกไม่เข้า ถังซานจึงใช้มือซ้ายเรียกวิญญาณยุทธ์ที่สอง ค้อนเฮ่าเทียน ออกมา แล้วทุบลงไปที่สันมีด

"ปัง!"

"อ๊าก!"

เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดของอวี้เสี่ยวกังดังก้องไปทั่วป่าล่าวิญญาณอีกครั้ง

...

"ปัง!"

"อ๊าก!"

...

ทุกครั้งที่ค้อนฟาดลงไป มีดสั้นก็จมลึกลงไปอีกหน่อย หลังจากการทุบติดต่อกันหลายครั้ง สันมีดด้านที่ถูกทุบถึงกับบิดงอ

โชคดีที่มีดเล่มนี้คุณภาพสูงพอจะตัดกระดูกได้ ไม่อย่างนั้นมีดคงหักไปแล้ว

เย่หลินกลืนน้ำลายเอือกใหญ่ขณะมองดูฉากตรงหน้า

ถังซานช่างเป็นคนโหดเหี้ยมจริงๆ!

สมเป็นบุตรบุญธรรมของอวี้เสี่ยวกัง ลงมือได้เด็ดขาดไร้ความปรานี

ถังซานยอดชาย ค้อนเฮ่าเทียนคู่กาย

มีดสั้นในมือ มีไว้สับพ่อบุญธรรม

เสียงค้อนทุบแต่ละทีช่างสะเทือนขวัญ อวี้เสี่ยวกังถูกทรมานอย่างน่าเวทนา

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเย่หลินเปลี่ยนคำว่า "กรีดเปิด" เป็น "ตัดขาด" คำเดียวแท้ๆ

"ฟู่!"

"ฟู่!"

ถังซานหอบหายใจหนักหน่วง เก็บแบค้อนเฮ่าเทียน การตัดกระดูกด้วยมีดเล่มเดียวนี่มันกินแรงจริงๆ

"ในที่สุดก็ขาดสักที"

"แต่ทำไมข้าต้องตัดมันด้วยล่ะ?"

จู่ๆ เขาก็ชะงัก เดิมทีเขาแค่ต้องการช่วยอวี้เสี่ยวกังระบายเลือดพิษออกจากแขนขวา แล้วทำไมถึงกลายเป็นตัดแขนขวาทิ้งทั้งแขนไปได้?

ถังซานกลืนน้ำลาย รู้สึกทันทีว่าตัวเองทำเรื่องคอขาดบาดตายลงไปแล้ว

เขามองแขนขวาที่ขาดสะบั้น แล้วเหลือบมองเย่หลินที่ยังไม่ทันสังเกตเห็นสถานการณ์จริง จึงรีบคว้าแขนขวาของอวี้เสี่ยวกังแล้วขว้างทิ้งไปไกลๆ

"หืม?"

เครื่องหมายคำถามตัวเบ้อเริ่มปรากฏบนหัวเย่หลิน ถังซานทำบ้าอะไรของเขา?

ถังซานมองเลือดที่ไหลทะลักจากแขนที่ขาด แล้วรีบกดจุดห้ามเลือดบนร่างอวี้เสี่ยวกังอย่างรวดเร็ว

จากนั้นเขาก็เดินลมปราณเสวียนเทียนเพื่อช่วยฟื้นฟูเรี่ยวแรงให้อวี้เสี่ยวกัง

[ติ๊ง แก้ไขเนื้อเรื่องเสร็จสิ้น แขนขวาของอวี้เสี่ยวกังถูกถังซานตัดขาด รางวัล: หนึ่งร้อยแต้ม]

ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ เย่หลินพอใจมาก ไม่คิดว่าสองร้อยแต้มที่เพิ่งใช้ไป จะได้คืนมาหนึ่งร้อยแต้มง่ายๆ แบบนี้

แต้มของเธอเพิ่มจากร้อยกว่าเป็นสองร้อยกว่า

คราวนี้อวี้เสี่ยวกังไม่ได้โดนพิษหนักหนานัก เพราะถังซานช่วยจัดการให้ (แบบถึงรากถึงโคน) เขาจึงฟื้นตัวเร็วมาก

ด้วยความช่วยเหลือจากลมปราณเสวียนเทียนของถังซาน เขาฟื้นขึ้นมาในเวลาเพียงหนึ่งชั่วโมง แต่เพราะเสียแขนไปหนึ่งข้าง ร่างกายจึงยังอ่อนแอมาก

"เกิด... เกิดอะไรขึ้นกับข้า?"

อวี้เสี่ยวกังเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา

"พ่อบุญธรรม ท่านฟื้นแล้ว"

ถังซานรีบเข้าไปประคองและถ่ายพลังวิญญาณเข้าสู่ร่างอวี้เสี่ยวกัง

เขารู้สึกดีขึ้นทันตาเห็น

"ข้าจำได้ว่าข้าโดนพิษแล้วสลบไป ข้ายังไม่ตายรึ?"

ถังซานพยักหน้า "พ่อบุญธรรม ท่านยังไม่ตาย และจะอยู่ไปอีกนาน แต่ท่านคงต้องพักผ่อนสักระยะ"

อวี้เสี่ยวกังหันไปมองแขนขวาที่โดนพิษ

รูม่านตาของเขาขยายกว้าง

"แขนขวาข้าล่ะ!"

ทันใดนั้น ความเจ็บปวดจากแขนที่ขาดหายไปก็ถาโถมเข้าใส่

[ถังซานคุกเข่าลงกับพื้น ร้องไห้คร่ำครวญพลางกล่าวว่า...]

เย่หลินมองการกระทำของถังซานแล้วแอบแก้ไขอีกนิดหน่อย ไหนๆ ภารกิจประจำวันนี้ก็ยังไม่เสร็จ

ถังซานทรุดฮวบลงกับพื้น แล้วระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"

"พ่อบุญธรรม อ้าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"

"ข้าเป็นคนตัดแขนขวาท่านเองแหละ"

"พิษมันลามเร็วเกินไป กว่าข้าจะไปเอามีดกลับมา พิษก็กระจายไปทั่วแขนแล้ว"

"ข้าไม่มีทางเลือก นอกจากตัดทิ้งทั้งแขน"

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า..."

...