ตอนที่ 240 ชีวิตใครชีวิตมัน

จางเจี้ยนชวนขำ "แล้วเธอคิดว่าผมจะเชื่อใจเธอเหรอ? เอาเงินที่ตัวเองไปกู้มา มาปล่อยกู้ต่อให้เธอเนี่ยนะ?"

"ฉันได้ยินที่คุณคุยกับโจวอวี้หลี เธอไม่ได้อยากซื้อหุ้นด้วยซ้ำ คุณยังยินดีให้เธอยืม"

ฉินเยี่ยนซานเผยสีหน้าไม่ยอมแพ้ "ฉันขอยืมแค่ 3,000 ซื้อหุ้นแล้วจะได้กำไรหรือไม่ ภายใน 3 ปีฉันจะคืนให้ทั้งต้นทั้งดอก!"

จางเจี้ยนชวนไม่นึกว่าหูฉินเยี่ยนซานจะดีขนาดนี้ เรื่องที่กระซิบกับโจวอวี้หลีเธอก็ได้ยิน?

ไม่น่าเป็นไปได้

หรือโจวอวี้หลีจงใจอวดต่อหน้าเธอ?

"เยี่ยนซาน เธอรู้ไหมว่าดอกเบี้ยตอนนี้โหดแค่ไหน?" จางเจี้ยนชวนแหย่เล่น "ผมยืมเพื่อนเธอมา ดอกเบี้ยปีละ 13.5% หมายความว่า ต่อให้ผมให้เธอยืมเท่าทุน เงิน 3,000 ดอกเบี้ยปีละ 400 กว่าหยวน เท่ากับเงินเดือนเธอ 2 เดือนเลยนะ ตอนนี้เธอประหยัดแทบตายปีนึงเก็บได้ 600-700 เธอคิดว่าคุ้มเหรอ?"

"นั่นเป็นเรื่องของฉัน คุณแค่ให้ยืมก็พอ" ฉินเยี่ยนซานใจแป้ว

เธอไม่คิดว่าดอกเบี้ยจะแพงขนาดนี้ จางเจี้ยนชวนยืมฉู่เหวิ่นตง 20,000 ดอกเบี้ยปีละ 2,000 กว่า? เยอะกว่ารายได้เธอทั้งปีอีก!

"เยี่ยนซาน ทัศนคติเธอมีปัญหา เงิน 3,000 สำหรับผมอาจไม่เท่าไหร่ แต่สำหรับเธอมันกดดันเกินไป ฉู่เหวิ่นตงไม่ให้ยืมน่ะถูกแล้ว" จางเจี้ยนชวนพูดตรง ๆ

"แต่โจวอวี้หลีไม่ได้อยากซื้อหุ้น คุณยังให้ยืมตั้ง 5,000 ฉันอยากได้ 3,000 ไปซื้อหุ้นทำไมคุณไม่ให้?" ฉินเยี่ยนซานเริ่มร้อนรน "ฉันบอกแล้วว่าจะคืน คุณต้องการหลักทรัพย์ค้ำประกันหรือไง?"

จางเจี้ยนชวนหัวเราะ มองสำรวจเธอ "ค้ำประกัน? เธอมีอะไรมาค้ำ? ถ้าผมจะให้ยืมไม่ต้องค้ำก็ให้ ถ้าไม่ให้มีของค้ำก็ไม่เอา"

ฉินเยี่ยนซานโกรธจนหน้าซีด หน้าอกกระเพื่อม ตัวสั่นเทิ้ม "แล้วคุณต้องการอะไรถึงจะยอมให้ยืม?"

จางเจี้ยนชวนเห็นเธอร้อนรนจริงจังก็หุบยิ้ม เปลี่ยนเป็นจริงจัง "เยี่ยนซาน เธอไม่จำเป็นต้องพนันขนาดนี้ อยากซื้อก็เอา 2,000 ของเธอไปลอง ถ้าเจ๊งก็ไม่เจ็บตัวมาก ยืมเงินเล่นหุ้นความเสี่ยงสูงเกินไป อีกอย่างรายได้เธอไม่เอื้อ... ตอนนี้เธอคบกับฉู่เหวิ่นตง อีก 2 ปีแต่งงานกับเขาอาจไม่ต้องทำงานหนัก เป็นคุณนายเศรษฐี สบายจะตาย..."

สีหน้าฉินเยี่ยนซานเปลี่ยนไป แววตาเย็นชา "จางเจี้ยนชวน เรื่องของฉันกับฉู่เหวิ่นตงคุณอย่ามายุ่ง คุณเองก็ไม่ใช่คนดีอะไร ถังถังกับโจวอวี้หลี นี่เรียกว่าจับปลาสองมือใช่ไหม? ต่อให้โจวอวี้หลีสมยอม แต่คุณคงไม่กล้าบอกถังถังหรอกมั้ง?"

จางเจี้ยนชวนยิ้ม "ทำไม? โกรธจนจะแบล็กเมล์ผมเลยเหรอ?"

"ฉันไม่ต่ำทรามขนาดนั้น แค่จะบอกว่าชีวิตใครก็ชีวิตมัน ถ้าคุณไม่ให้ยืมก็ช่าง แต่ชีวิตฉันไม่ต้องให้ใครมาบงการ..."

ฉินเยี่ยนซานคงคิดว่าจางเจี้ยนชวนไม่ให้ยืมแน่แล้ว น้ำเสียงเลยแข็งกร้าวขึ้น

จางเจี้ยนชวนแปลกใจ ยัยหนูนี่พึ่งพาตัวเองได้ดี มีคาแร็กเตอร์ ไม่เหมือนที่คิดไว้ตอนแรก

คิดอยู่ครู่หนึ่ง จางเจี้ยนชวนเปลี่ยนใจ "ในเมื่อเธออยากวัดดวงขนาดนั้น ก็ได้ ผมให้ยืม 3,000 รอแฟนเธอเอาเงินมา ผมจะให้ยืม"

ฉินเยี่ยนซานดีใจจนแทบไม่เชื่อหู "จริงเหรอ?"

"เรื่องแบบนี้ผมจะหลอกเธอทำไม?" จางเจี้ยนชวนส่ายหน้า

ฉินเยี่ยนซานเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูด "ฉันรู้นะ จริง ๆ คุณไม่ได้ต้องการเงิน 20,000 ของฉู่เหวิ่นตงหรอก คุณมีปัญญาหาได้..."

"หือ?" จางเจี้ยนชวนเอียงคอ "ทำไมคิดงั้น?"

"ดูจากตอนที่คุณบอกจะให้โจวอวี้หลียืมสิ ฉันก็รู้แล้วว่าคุณไม่ได้แคร์เงิน 20,000 ของฉู่เหวิ่นตงเลย ถ้าฉู่เหวิ่นตงไม่บีบ คุณคงไม่คิดจะยืมเงินก้อนนั้นไปซื้อหุ้นหรอก"

การสังเกตของฉินเยี่ยนซานเฉียบขาดมาก และเธอก็รู้สึกทึ่งและอิจฉาจางเจี้ยนชวน

ฉู่เหวิ่นตงมีพ่อรวย

พี่น้องตระกูลเยี่ยนเป็นลูกผู้บริหาร มีการศึกษาสูง มีแบ็คดี

เยี่ยนซิวอี้เป็นข้าราชการในเมือง อนาคตไกล ไม่สนเรื่องหุ้น เยี่ยนซิวเต๋อกล้าทิ้งงานไปลุยไหหลำ

หลิวกว่างหัวก็ใจกล้าไปลุยเซินเจิ้น แต่จางเจี้ยนชวนกับหยางเหวิ่นจวิ้นมีอะไร?

จางเจี้ยนชวนเป็นพลเมืองลูกครึ่ง หยางเหวิ่นจวิ้นฐานะก็ไม่ได้ดีไปกว่าบ้านเธอเท่าไหร่ แต่ตอนนี้ล่ะ?

ได้ข่าวว่าทำบ่อทราย ติดหนี้ฉู่เหวิ่นตงอยู่ยังไม่คืน แต่ดูทรงแล้วหาเงินได้แน่นอน เงิน 20,000 ไม่ได้อยู่ในสายตา ที่ยังไม่คืนหนี้คงมีเหตุผลอื่น

จางเจี้ยนชวนไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ "ใครบ้างไม่ขาดเงิน? ส่วนจะซื้อหุ้นไหมก็อีกเรื่อง เยี่ยนซาน ผมขอเตือนอีกครั้ง ผมให้ยืมเงินได้ เธอคงตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว แต่จำไว้ หุ้นมีความเสี่ยง จะเล่นสั้นขยันซอย หรือถือยาว 10 ปีค่อยมาดู อย่าไปซีเรียสกับราคาขึ้นลงชั่วคราว..."

ฉินเยี่ยนซานชะงัก ยิ้มอย่างมีเลศนัย "เล่นสั้นใคร ๆ ก็รู้ แต่เมื่อไหร่คือดี? ขึ้นไป 3 หยวนดี หรือ 5 หยวนดี ถ้ามันขึ้นไป 8 หยวน 10 หยวนล่ะ? รอ 10 ปีค่อยดู ใครจะทนไหว? งั้นฉันจะซื้อหุ้นทำไม ฝากธนาคารไม่ดีกว่าเหรอ?"

คำถามนี้ทำจางเจี้ยนชวนไปไม่เป็น ได้แต่ยิ้มแห้ง "ถือว่าผมไม่ได้พูดแล้วกัน ย้ำคำเดิม รับความเสี่ยงเอง"

"จางเจี้ยนชวน บุญคุณนี้ฉันจะจำไว้ เงินฉันคืนแน่ เดี๋ยวเขียนสัญญาให้ ดอกเบี้ยตามที่คุณบอก ฉันไม่เอาเปรียบคุณแน่" ฉินเยี่ยนซานกัดริมฝีปาก พูดเน้นทีละคำ

"ตามใจ ผมแค่เตือน คนที่คิดเล็กคิดน้อยแบบเธอไม่เหมาะจะเล่นหุ้น ยิ่งยืมเงินมาเล่นยิ่งอันตราย" จางเจี้ยนชวนพูดตรง ๆ "เงินผมให้ยืม จะทำยังไงคิดให้ดี... ไปเถอะ เข้าไปข้างใน เดี๋ยวคนอื่นจะสงสัยว่าผมจะขุดกำแพงฉู่เหวิ่นตง ตีท้ายครัวเธอ"

ฉินเยี่ยนซานอึ้งไปนิด ก่อนหัวเราะ "ไม่หรอก ขนาดโจวอวี้หลีคุณยังรักษามาดสุภาพบุรุษ จะมามองฉันได้ไง?"

จางเจี้ยนชวนยิ้ม ไม่ขยายความ

"แล้ว... ทำไมถึงยอมเปลี่ยนใจให้ยืม?" ฉินเยี่ยนซานจ้องถาม

"ทุกคนที่ใฝ่หาชีวิตที่ดีกว่าสมควรได้รับการสนับสนุน แต่เลือกทางเดินแล้วต้องรับผลเอง เล่นหุ้นไม่ผิดกฎหมาย ถือเป็นทางสว่างด้วยซ้ำ แต่ความเสี่ยงสูง ผมเตือนแล้วแต่เธอยังยืนยัน ผมก็ทำได้แค่ขอให้โชคดี" จางเจี้ยนชวนพูดเรียบ ๆ "ผมไม่ได้มีเจตนาอื่น แค่เห็นว่าความคิดเธอน่านับถือ แต่จำไว้... ควบคุมความโลภของตัวเองให้ดี"

ฉินเยี่ยนซานมองแผ่นหลังจางเจี้ยนชวนที่เดินเข้าบ้าน กัดริมฝีปาก เหม่อลอยไปชั่วขณะ

ไม่นานฉู่เหวิ่นตงก็กลับมาพร้อมเงิน 40,000 หยวนก่อนวงไพ่นกกระจอกจะเลิก

โชคดีที่ช่วงตรุษจีนธนาคารเปิดทำการ การเบิกเงินเลยไม่สะดุด

เขาให้จางเจี้ยนชวน 20,000

ส่วนอีก 20,000 เขาถือไว้ แล้วส่งมอบให้หลิวกว่างหัวต่อหน้าทุกคน

จางเจี้ยนชวนก็ส่งมอบ 20,000 นั้นให้หลิวกว่างหัวเช่นกัน แต่แอบดึงเงิน 3,000 ให้ฉินเยี่ยนซานเงียบ ๆ

จะทำสัญญาหรือไม่ทำ ทำเอาทุกคนลังเล

นี่ไม่ใช่หลิวกว่างหัวยืมเงิน แต่รับฝากเงินไปซื้อหุ้น

ซื้อแล้วหุ้นก็ต้องอยู่กับหลิวกว่างหัว คอยรายงานราคาให้ทุกคนตัดสินใจว่าจะขายเมื่อไหร่ ราคาเท่าไหร่

เพราะทุกคนไม่ได้กะจะถือยาวรอปันผลแบบ VI แค่กะเก็งกำไรระยะสั้น ได้เงินแล้วก็ชิ่ง

จางเจี้ยนชวนเดินไปส่งโจวอวี้หลีที่บ้าน แต่เธอก็ยังอาลัยอาวรณ์ สุดท้ายก็ลอบโจมตีจางเจี้ยนชวนที่หน้าประตูบ้าน ขโมยจูบไปหนึ่งฟอดแล้ววิ่งหนีเข้าบ้านไป

จางเจี้ยนชวนเหลือบไปเห็นสายตาปึงปังของโจวอวี้เถามองมาจากหน้าต่างห้องครัว เห็นฉากเมื่อกี้เต็มตา

เขาได้แต่แบมือ ยักไหล่ แสดงความบริสุทธิ์ใจว่าโดนกระทำ

ตกดึกหลิวกว่างหัวมาหาจางเจี้ยนชวน บอกว่าฉินเยี่ยนซานมาหา ขอฝากซื้อหุ้น 5,000

หลิวกว่างหัวไม่คุ้นกับเธอเลยไม่อยากรับ แต่เธอบอกว่าเป็นเงินที่จางเจี้ยนชวนให้ยืม และจางเจี้ยนชวนให้ซื้อตามเขา

เห็นสายตาสงสัยของหลิวกว่างหัว จางเจี้ยนชวนขำไม่ออก ยัยฉินเยี่ยนซานนี่ตัวหาเรื่องจริง ๆ ใช้วิธีนี้มัดมือชก

พอเล่าเรื่องราวให้ฟัง หลิวกว่างหัวถึงโล่งอก "เจี้ยนชวน เราเป็นเพื่อนกันมานาน ฉันกับเหวิ่นจวิ้นเชื่อว่านายหยิบจับอะไรก็เป็นเงินเป็นทอง เหมือนเรื่องหุ้น นายไม่ได้ศึกษาจริงจัง แค่ฟังฉันโม้ไปเรื่อย แต่ฉันรู้สึกว่านายมองขาดกว่าฉันอีก ถ้าไม่มีนายเชียร์ ฉันก็ไม่กล้าลาออกมาทำเต็มตัว..."

"...แต่นายดีทุกอย่าง เสียอย่างเดียว เรื่องผู้หญิงนี่แหละที่ไม่เด็ดขาด! จะเป็นข้าราชการใหญ่โตแล้ว ไปแหย่คนนั้นทีคนนี้ที เดี๋ยวจะตายเพราะนารีพิฆาต ไม่คุ้มนะ..."

"ฉินเยี่ยนซานมาพูดแบบนั้น ฉันตกใจแทบแย่ นึกว่านายไปตีท้ายครัวฉู่เหวิ่นตงอีกคน ถ้าทำจริงก็เลวเกินไปแล้วเพื่อน"

"ดอกไม้งามในโรงงาน ถังถังกับโจวอวี้หลีก็พัวพันกับนายแล้ว นี่เพิ่มฉินเยี่ยนซานมาอีก นายจะเด็ดดอกไม้ให้ครบ 5 ดอกเลยรึไง?"

คำพูดของหลิวกว่างหัวทำเอาจางเจี้ยนชวนพูดไม่ออก

ตอนนี้แค่คบถังถังคนเดียว เรื่องโจวอวี้หลีก็เคลียร์ชัดแล้วแต่เธอไม่ฟัง เขาจะทำไงได้?

เหยาเวยคุยกัน 2 ครั้ง ชุยปี้เหยาเจอหน้า 2 หน ไม่เคยคุย

ส่วนฉินเยี่ยนซาน นี่มันเคราะห์กรรมชัด ๆ อยู่ดี ๆ ก็มาติดหนึบ

"พอเถอะกว่างหัว ฉันเล่าหมดแล้ว จะรับฝากซื้อให้ฉินเยี่ยนซานไหม นายตัดสินใจเอง ไม่เกี่ยวกับฉัน" จางเจี้ยนชวนแบมือ "ฉันไม่ยุ่ง และจะไม่ไปพูดอะไรกับฉู่เหวิ่นตงด้วย นายจัดการเอง"

หลิวกว่างหัวโบกมือ "เรื่องยัยนั่นช่างมันเถอะ ฉันกลับเซินเจิ้นแล้วจะลาออก ตั้งใจศึกษาหุ้นจริงจัง ที่นายบอกเรื่องหุ้นเซี่ยงไฮ้ ฉันว่าจะหาเวลาไปดู แล้วหนังสือเล่มนี้ฉันก็อ่านละเอียดแล้ว..."

หลิวกว่างหัวถือหนังสือวิธีซื้อหุ้นให้ถูกต้อง

"กว่างหัว ความรู้เกิดจากการปฏิบัติ ทฤษฎีในหนังสืออาจใช้ไม่ได้กับตลาดหุ้นบ้านเราที่เพิ่งเกิด นายไม่ใช่เซียนหุ้น เป้าหมายคือซื้อถูกขายแพงทำกำไร อย่างอื่นช่างมัน..."

จางเจี้ยนชวนรู้ว่าถ้าหลิวกว่างหัวจะเอาดีทางนี้ หุ้นเซี่ยงไฮ้ก็ต้องไปดู "กว่างหัว หุ้นเซี่ยงไฮ้ลองจับตาดูตัวเจินคงเตี้ยนจื่อไว้ ฉันว่ามีแวว..."

หลิวกว่างหัวจดจำคำแนะนำของจางเจี้ยนชวนอย่างแม่นยำ และถามถึงหุ้นหยวนเหย่

จางเจี้ยนชวนจำรายละเอียดหุ้นตัวนี้ไม่ได้ แต่ในเมื่อเป็นหุ้นใหม่ยังไงก็น่าสนใจ ซื้อก่อนได้เปรียบ ถ้าซื้อไม่ได้ก็ลงว่านเคอแทน