ตอนที่ 190 ใจสั่นไหว

“เป้าหมายการพัฒนาเศรษฐกิจเป็นศูนย์กลางยังคงไม่เปลี่ยนแปลง อำเภอจะจัดการประชุมเศรษฐกิจในเดือนธันวาคม ผมหวังว่าคณะกรรมการพรรคเขตตงป้าจะมีผลงานดี ๆ มาโชว์...”

“โดยเฉพาะการแก้ปัญหาวิสาหกิจตำบล ตงป้าเริ่มต้นได้ดี ผมหวังว่าจะได้ยินข่าวดีเพิ่มเติมในอีก 1-2 เดือนข้างหน้า...”

เหยาไท่หยวนกล่าวก่อนจะกลับ

จางเจี้ยนชวนฉวยโอกาสรายงาน “เลขาเหยาครับ เนื่องจากอ.หลี่โม่หรานมีเวลาจำกัด และทางเขตกับตำบลไม่มีคนที่เหมาะสม ผมเลยถือวิสาสะขอให้ผอ.ติงยืมตัวคุณซานหลินจากสถานีวิทยุมาช่วยรับรอง...”

เหยาไท่หยวนพยักหน้ามองซานหลินที่ยืนเงียบ ๆ “เสี่ยวซานสินะ ผมจำได้เป็นผู้ประกาศข่าว นี่เป็นโอกาสดีที่ได้เรียนรู้จากศิลปินระดับปรมาจารย์ สร้างความสัมพันธ์ไว้ วันหน้าเผื่อได้ร่วมงานกันอีก...”

“เลขาเหยาคะ เราทำงานร่วมกับอ.หลี่ ได้อย่างราบรื่น เขาประทับใจฮั่นโจวและอันเจียงมาก บอกว่าถ้ามาฮั่นชวนอีกจะแวะมาเยี่ยม หลังจากขออนุญาตผอ.ติง ฉันเลยถือวิสาสะเชิญเขาในนามอำเภอค่ะ...” ซานหลินตอบพร้อมรอยยิ้ม

เหยาไท่หยวนพอใจมาก หันไปชมติงเซี่ยงตง “เซี่ยงตง ทำได้ดี นี่ไม่ใช่ถือวิสาสะหรอกเสี่ยวซาน เขาเรียกว่ามีไหวพริบสมกับเป็นแม่ทัพ อ.หลี่มาเยือนทั้งที อำเภอยินดีต้อนรับแน่นอน ผมเชื่อว่าเลขาเหลียงและนายกฯ ข่งก็ต้องยินดี...”

การประชุมจบลง ครั้งนี้จางเจี้ยนชวนไม่ได้อยู่ต่อ เดี๋ยวจะดูประจบเกินไป อีกอย่างผู้นำทั้ง 4 คนต้องกลับตงป้า เขาอยู่ต่อก็ไม่เหมาะ

ก่อนขึ้นรถ จางเจี้ยนชวนเลี่ยงคนอื่น ซานหลินมองเขาด้วยสายตาอ่อนโยนปนหวานซึ้ง กระซิบเบา ๆ “เจี้ยนชวน ขอบคุณนะ”

“ขอบคุณผม? ผมต้องขอบคุณคุณต่างหาก ถ้าไม่มีคุณเกาถังกับจ้าวเหม่ยอิงคงทำขายหน้าแย่ ผมเองก็พูดจีนกลางสำเนียงเสฉวน ฟังแล้วน่าอาย ได้คุณมาช่วยกู้หน้าอันเจียงไว้แท้ ๆ...”

จางเจี้ยนชวนผายมือยิ้ม ๆ “น้ำใจครั้งนี้ผมจดไว้แล้ว วันไหนโรงงานรุ่งเรืองจะตอบแทนอย่างงาม...”

ซานหลินแก้มแดงระเรื่อ ตาฉ่ำวาว “ไม่ต้องพูดหรอก คุณช่วยฉัน ฉันรู้... ตอนนี้ผอ.เจียงส่งคนมาถามไถ่ว่าต้องการอะไรไหม ข่าวแพร่ไปทั่วอำเภอ นายกฯ ข่ง กับเลขาฯ เหยาก็รู้เรื่อง ถ้าโฆษณานี้ดังฉันยิ่งได้หน้า... ฉันต่างหากที่เกาะคุณดัง...”

จางเจี้ยนชวนมองซานหลินที่ยืนประสานมือไว้ตรงหน้าท้อง ดูอ่อนหวานสง่างาม

ฟ้าเริ่มมืด แสงไฟถนนสลัวส่องกระทบร่างเธอ ชุดกระโปรงบางเข้ารูปเน้นเอวคอด สัดส่วนโค้งเว้าทำเอาใจจางเจี้ยนชวนเต้นผิดจังหวะ

“เราสองคนต้องพูดอะไรแบบนี้ด้วยเหรอ? ก็แค่ช่วยกัน” จางเจี้ยนชวนยิ้ม “กลับเถอะ มืดแล้ว เลขาหลิวรอผมอยู่”

ซานหลินเงยหน้ามองตรง ๆ “คุณจะมาหาฉันที่นี่อีกเมื่อไหร่?”

จางเจี้ยนชวนใจกระตุก แต่ยิ้มสู้ “ถ้าผมมาอีกเดี๋ยวก็ลักพาตัวคุณไปอีก คราวนี้ไม่มีผอ.ติง หนุนหลัง ผมที่เป็นแค่ลูกจ้างชั่วคราวคงโดนดีแน่”

ซานหลินสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นในแววตา “คุณก็พูดไป ผอ.เจียงคงซักไซ้ฉันแน่ หาว่าฉันไม่ทำงานทำการ...”

“ฮ่า ๆ ให้ผอ.เจียงไปบ่นกับผอ.ติงหรือเลขาฯ เหยา สิ เรื่องที่ผู้ใหญ่สนับสนุนกลายเป็นไม่ทำงานทำการซะงั้น ไม่เห็นแก่หน้าผู้ใหญ่เลยเหรอ?”

จางเจี้ยนชวนล้อเล่น “ผมว่าสหายเจียงฉีอิงความคิดไม่ผ่านนะ อำเภอต้องพิจารณาความเหมาะสมแล้วล่ะ แต่สหายซานหลินนี่สิเยี่ยมมาก องค์กรควรเพิ่มภาระงานให้...”

ซานหลินหัวเราะคิก ตีไหล่จางเจี้ยนชวนเบา ๆ “ถ้าผอ.เจียงได้ยินคงฉีกอกฉันแน่ เขาดีกับฉันจะตาย...”

“ล้อเล่นน่า ผมรู้ว่าเขาดีกับคุณ ไม่งั้นคงไม่ย้ายคุณมาแล้วมอบงานสำคัญให้เร็วขนาดนี้...”

รอยยิ้มจางเจี้ยนชวนอบอุ่นกินใจ “งานวิทยุคงทำได้ไม่นานหรอก ทีวีต่างหากคือเวทีของคุณ คว้าโอกาสไว้นะ...”

ซานหลินสูดหายใจลึก “อื้ม ฉันรู้ คุณก็รักษาสุขภาพด้วยนะ ช่วงนี้วิ่งวุ่นคนเดียว หาคนมาช่วยแบ่งเบาบ้าง คุณผอมลงไปตั้งเยอะ...”

จางเจี้ยนชวนพยักหน้า ยังไม่ทันพูดอะไรซานหลินก็ก้าวเข้ามาสวมกอดเขาแน่น

เขารู้สึกถึงความนุ่มหยุ่นที่เบียดชิดหน้าอกผ่านเสื้อผ้า แล้วเธอก็ผละออกอย่างรวดเร็ว “ฉันกลับละนะ เดินทางดี ๆ”

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นรัวเร็ว ซานหลินเหมือนพยายามข่มอารมณ์ รีบเดินหายไปในความมืด

จางเจี้ยนชวนตกใจเล็กน้อย แต่ก็โล่งอก

ดีที่ซานหลินยังมีสติไม่เงยหน้ามาขอจูบ ไม่งั้นเขาคงทำตัวไม่ถูก

เขาสลัดความสับสนทิ้ง ตอนนี้ต้องโฟกัสงาน

โฆษณาเสร็จแล้ว ติดต่อสถานีโทรทัศน์แล้ว เหลือแค่รอผล

หลี่ว์หยุนเซิงปรับสายการผลิตเรียบร้อย สูตรใหม่วัตถุดิบเดิม แค่ปรับสัดส่วนและเพิ่มสารสกัดจากเปลือกต้นปอสาและกรดอะมิโน

กำลังการผลิตไม่มีปัญหา เครื่องจักรยังดี แค่ที่ผ่านมาไม่ได้ใช้งานเต็มที่

คราวนี้แหละต้องวัดกัน

…

“เจี้ยนชวน นี่ของที่นายอยากได้ ลุงจงตั้งใจทำมาก นายต้องขอบคุณแกดี ๆ นะ”

จางเจี้ยนกั๋วส่งกระดานหมากรุกไม้และกล่องใส่ตัวหมากให้

จางเจี้ยนชวนไหว้วานจงเหว่ยหมินทำให้

ตัวหมากทุกตัวนอกจากตัวอักษรแล้ว ด้านหลังยังสลักรูปหน้าบุคคลในประวัติศาสตร์อย่างประณีต

ฝ่ายแดง หลี่ว์ปัง ฝานไคว่ เซี่ยโหวอิง เซียวเหอ จางเหลียง หานซิ่น โจวป๋อ

ฝ่ายดำ เซี่ยงอวี่ หลงจวี เซี่ยงจวง ฟ่านเจิง เซี่ยงป๋อ อิงปู้ จงหลีโม่

พร้อมสลักชื่อ ฉายา และปีเกิดปีตายตัวเล็ก ๆ จางเจี้ยนชวนทึ่งมาก นี่มันงานศิลปะชัด ๆ

“อืม สวยมาก ต้องขอบคุณลุงจงจริง ๆ เดี๋ยวฉันจะไปหาซื้อเบ็ดตกปลาญี่ปุ่นดี ๆ ให้แก...”

พรุ่งนี้วันเกิดครบรอบ 43 ปีของเฉินป้าเซียน เขาไม่จัดงาน แต่จางเจี้ยนชวนรู้และถือเป็นโอกาส

บริษัทที่ 5 จ่ายเงินเพิ่ม 3 หมื่น แม้จะเป็นสิทธิ์ที่ควรได้ แต่การให้ของขวัญขอบคุณก็เป็นมารยาท

การให้ของขวัญกับคนอย่างเฉินป้าเซียนต้องระวัง

ให้เงินไม่รับ ให้เหล้าบุหรี่ก็ดูดาษดื่น เผลอ ๆ เอาไปเป็นของกองกลางบริษัท

แต่ชุดหมากรุกแฮนด์เมดนี่สิ ของเล่นผู้ดี แถมยังมีความหมาย

ซื้อตามร้าน 2-3 หยวนก็ได้ แต่ของทำมือแสดงความใส่ใจ

บนกระดานสลักคำว่า ‘แม่น้ำกว้างสามส่วน ปัญญาลึกหมื่นวา’ แบ่งเขตฉู่-ฮั่นชัดเจน

บนกล่องไม้สลัก ‘ปืนใหญ่หน้าบุกรุกมีรับ ม้ากำแพงอ่อนสยบแข็ง’

เป็นของขวัญที่สมบูรณ์แบบสุด ๆ สำหรับคอหมากรุกอย่างเฉินป้าเซียน