ตอนที่ 185 ว่าที่พี่เขยบ้าอำนาจ!

“ถังเหวินโฮ่วพี่ชายเธอเป็นรุ่นน้องฉันที่มหาวิทยาลัยฮั่นตู 2 รุ่น ตอนนี้ทำงานที่สำนักงานรัฐบาลเมือง...”

“พูดให้ชัดคือ เพิ่งถูกผู้ช่วยนายกเทศมนตรีหยวนเจี้ยนเทาที่ลงมาแขวนตำแหน่งเลือกไปเป็นเลขาส่วนตัว ผู้ช่วยฯ หยวน ช่วยงานรองนายกฯ เจียง ที่ดูแลด้านการเกษตร คาดว่าจะอยู่ 2 ปี แล้วกลับไปกระทรวงเกษตร อนาคตไกลลิบ”

จางเจี้ยนชวนสูดปาก

มิน่าครอบครัวถังถึงไม่เห็นหัวเขา

พี่ชายทำงานสำนักงานรัฐบาลเมืองก็เท่แล้ว ยิ่งเป็นเลขาท่านผู้นำยิ่งมีภาษี

ผู้ช่วยฯ หยวนกลับไปกระทรวงเมื่อไหร่ก็รุ่งโรจน์

พี่ชายถังถังที่ได้อานิสงส์นี้ย่อมมีอนาคตสดใส

เมื่อน้ำขึ้น เรือก็สูง ถังถังย่อมมีหนุ่มโพรไฟล์ดีมารุมจีบ พ่อแม่พี่ชายคงไม่ยอมให้คบกับเขาแน่

มิน่าเยี่ยนซิวอี้ถึงชมเขาก่อน แล้วค่อยบอกว่าปริญญาไม่ใช่ทุกอย่างเพื่อปลอบใจล่วงหน้า

นี่คือการเตือนให้เจียมตัว อย่าหวังสูงเกินศักดิ์?

เยี่ยนซิวอี้เห็นแววตาซับซ้อนของจางเจี้ยนชวนก็หัวเราะ

“อย่าเข้าใจผิด ฉันไม่ได้จะขวางทางรัก ฉันไม่ใช่ญาติฝ่ายหญิง และไม่ได้สนิทกับถังเหวินโฮ่ว แค่รู้จัก...”

“หมอนั่นหยิ่งและบ้าอำนาจ กว่าจะได้เป็นเลขาฯ หยวนเจี้ยนเทาก็วิ่งเต้นน่าดู...”

“ฉันแค่เตือน ถ้านายจะคบกับถังถังต้องเตรียมใจเจอว่าที่พี่เขยที่มองคนด้วยหางตาแบบถังเหวินโฮ่วน่ะ รับมือยากนะ...”

จางเจี้ยนชวนโล่งอก เข้าใจความหวังดี

“พี่ซิวอี้ ผมไม่ได้คิดเยอะ ถังถังคงไม่เหมือนพี่ชาย แต่สายเลือดตัดไม่ขาด ถ้าจะไปต่อก็ต้องเจอแน่ ขอบคุณที่เตือนครับ ผมจะได้เตรียมใจ...”

เยี่ยนซิวอี้ถอนหายใจในใจ

ปากบอกไม่ขวาง แต่จริง ๆ คือเตือนว่าอย่าหวังมาก

ความต่างชั้นทางสังคมคือรากฐานของชีวิตคู่ หรือที่คนโบราณเรียกว่าสมกันราวประตูคู่

ความรักวัยหนุ่มสาวอาจมองข้ามเรื่องนี้ แต่พอนานไป ความจริงอันโหดร้ายทั้งแรงกดดันจากคนรอบข้าง ระยะทาง และความเครียดจะกัดกร่อนความรักจนพังทลาย

ถ้าจางเจี้ยนชวนดื้อดึงก็ต้องเตรียมใจโดนดูถูกเหยียดหยาม

แต่จางเจี้ยนชวนไม่ใช่คนธรรมดา เขาเป็นพวกกัดไม่ปล่อย

ถึงอย่างนั้นความรักก็ต้องพยายามทั้งสองฝ่าย ถ้าฝ่ายหนึ่งเปลี่ยนใจ อีกฝ่ายพยายามไปก็ไร้ค่า

คำเตือนของเยี่ยนซิวอี้ทำให้จางเจี้ยนชวนหนักใจ

พ่อแม่เป็นข้าราชการเก่า พี่ชายบ้าอำนาจแถมมีอิทธิพลในบ้าน ถังถังคงกดดันมาก

มิน่าเวลาอยู่บนเตียงเธอถึงเร่าร้อนขนาดนั้น คงเพราะต้องระบายความอัดอั้นที่เจอมาทุกวันโดยที่เขาไม่อยู่ปลอบใจ

อาทิตย์ละครั้งที่ได้เจอกัน เธอถึงหวงแหนยิ่งชีพ

จางเจี้ยนชวนปลุกใจตัวเอง

เขาจะสู้ เขาจะพิสูจน์ให้เห็นว่าคู่ควรกับถังถัง ไม่ว่าพี่ชายเธอจะเป็นเลขาฯ ใคร ต่อให้เป็นเลขาฯ ผู้ว่ามณฑลเขาก็ไม่กลัว

…

“พี่ว่าเฉินป้าเซียนจะฉลองวันเกิดเหรอ?” จางเจี้ยนชวนเลิกคิ้ว “เมื่อไหร่?”

“29 ตุลา ตรงกับวันอาทิตย์พอดี ฉันได้ยินเขาคุยกับเหล่าเจียง บอกว่าจะกินข้าวกับครอบครัวไม่จัดงานใหญ่ แต่จะหยุดงานไปเล่นหมากรุกที่สมาคมทั้งวัน...”

คำพูดของจางเจี้ยนกั๋วสะกิดใจจางเจี้ยนชวน

บริษัทที่ 5 สำคัญต่อธุรกิจบ่อทรายมาก

โดยเฉพาะเมื่อบริษัทที่ 5 มีบุญคุณกับเมือง เพราะเฉินป้าเซียนยอมรับผิดแทนผู้ใหญ่ วันหน้าต้องได้รับการชดเชยแน่

โครงการยักษ์อย่างทางด่วนฮั่น-เจียและวงแหวนรอบที่ 2 ต้องมีส่วนแบ่งของบริษัทที่ 5 และบ่อทรายชิงเจียงก็จะได้อานิสงส์ไปด้วย

เฉินป้าเซียนเป็นคนตรงและมีบารมี ลูกน้องเคารพ ผู้ใหญ่เลยกล้าให้รับหน้าเสื่อ

“อืม ผู้จัดการเฉินนี่น่าสนใจ ฉลองวันเกิดด้วยการหยุดไปเล่นหมากรุก”

จางเจี้ยนชวนยิ้ม

“พี่ เดี๋ยวพี่จะได้เข้าโรงงานแล้ว คงไปมาหาสู่กันน้อยลง รักษาความสัมพันธ์นี้ไว้นะ เผื่อวันหน้าได้ใช้”

จางเจี้ยนกั๋วตอบซื่อ ๆ “ไม่ต้องบอกก็รู้น่า อีกเดี๋ยวต้องอบรม 3 เดือนแล้วก็เข้ากะทำงาน คงไม่มีเวลาไปเล่นหมากรุกแล้ว”

โรงงานทอผ้าประกาศรับคนงาน 380 คน เป็นหญิงไปแล้ว 80% เยอะที่สุดในรอบหลายปี

โควต้าลูกหลานพนักงานมีแค่ 65 คน ที่เหลือรับจากคนนอก

แต่สำหรับลูกหลานพนักงานกว่า 200 คนที่รอคิวอยู่ มันน้อยนิดมาก

อนาคตเด็กจบ ม.ปลาย อีก 200-300 คนก็จะทะลักเข้ามาอีก

ส่วนใหญ่ทำได้แค่รอ รวมถึงน้องสาวของเพื่อน ๆ อย่างจินเซียงอวี่ น้องซ่งเต๋อหง น้องเหมาหย่ง

ในที่สุดอำเภอก็มีความเห็นลงมา ทุกฝ่ายโล่งอก

จางเจี้ยนชวนวิ่งรอกไปรายงานตัวกับเลขาธิการเหยาและสำนักงานวิสาหกิจอำเภอจนเข้าใจความยุ่งยากของระบบราชการ

การแยกหนี้สินของเจียนซานก็วุ่นวายพอกัน

กองทุนสหกรณ์คุยง่าย แต่สหกรณ์เครดิตต้องเจรจากันหลายรอบ กว่าจะตกลงเปลี่ยนหลักทรัพย์ค้ำประกันเป็นที่ดินกองทัพได้ก็เลือดตาแทบกระเด็น

การเจรจากับสถาบันวิจัยฯ ก็ไม่ราบรื่น

อย่างที่คาด สถาบันวิจัยฯ เล่นตัว เรียกราคาขายขาด 4 แสน หรือตีมูลค่าหุ้น 5 แสน

ซึ่งหมายความว่าสถาบันวิจัยฯ จะถือหุ้นใหญ่ แน่นอนว่าตำบลและเขตรับไม่ได้

แต่จางเจี้ยนชวนมองว่าไม่สำคัญ ที่สำคัญคือโรงงานต้องรอด

จะถือหุ้นน้อยกว่าไม่กี่เปอร์เซ็นต์ไม่มีความหมาย สำหรับโรงงานที่มีสินทรัพย์สุทธิ 9.6 แสนหยวน ถ้าสถาบันวิจัยฯ ไม่เอา เอาโรงงานไปประมูลขายทอดตลาด เผลอ ๆ 6-7 แสนยังไม่มีคนซื้อ

โรงงานร้างในยุคนี้ไร้ค่า ที่มีค่าคือที่ดินติดถนนหลวงแค่นั้น

สถาบันวิจัยฯ อยากได้เงินสด แต่เจียนซานไม่มีทางยอม

ต่อให้ลดเหลือ 3 แสนก็ไม่จ่าย เพราะเป้าหมายคือดึงสถาบันวิจัยฯ มาร่วมหัวจมท้าย และใช้แบรนด์ของสถาบันวิจัยฯ ให้คุ้ม

จากการลงพื้นที่และวิเคราะห์อย่างหนัก จางเจี้ยนชวนสรุปว่าลำพังสูตรอาหารใหม่ไม่มีประโยชน์กับโรงงานเจียนซาน ต่อให้ขายแค่ 1-2 แสนเขาก็ไม่เอา

โรงงานเจียนซานไม่มีเวลาให้เกษตรกรและตัวแทนจำหน่ายมาทดลองพิสูจน์คุณภาพแล้ว

สิ่งที่ต้องการคือป้ายทองคำของสถาบันวิจัยฯ ต้องใช้ป้ายนี้งัดตลาดและสร้างความน่าเชื่อถือในการโฆษณา

ถ้าไม่มีป้ายนี้ ทุกอย่างก็จบ

ดังนั้น ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยหุ้นกี่เปอร์เซ็นต์ เป้าหมายสูงสุดคือการได้แบรนด์สถาบันวิจัยปศุสัตว์ มณฑลฮั่นชวนมาแปะหน้าโรงงาน!