บทที่ 340 เหลียงลาตี้กับข้อแลกเปลี่ยนและภารกิจระดับชาติ

บทที่ 340 เหลียงลาตี้กับข้อแลกเปลี่ยนและภารกิจระดับชาติ

เนื่องจากรองผู้จัดการโรงงานหลิวมอบอำนาจให้เขาจัดการเรื่องนี้อย่างเต็มที่ หัวหน้าแผนกเลี่ยวจึงอ้างกับ

เหลียงลาตี้ไปตรงๆ ว่านี่เป็นคำสั่งจากทางโรงงาน เพราะเขาถือว่าในเมื่อได้รับมอบอำนาจมาแล้ว เขาก็มีสิทธิ์เป็นตัวแทนของโรงงานได้

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงพูดกับเหลียงลาตี้แบบนั้น

เหลียงลาตี้ได้ยินดังนั้น ก็ปาดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วพูดกับหัวหน้าแผนกเลี่ยวด้วยสีหน้าจริงจังว่า

"หัวหน้าเลี่ยว คุณวางใจเถอะค่ะ ฝีมือฉันคุณยังไม่วางใจอีกเหรอ?"

"ถ้าคุณไม่วางใจฝีมือฉัน คุณก็คงไม่มาหาฉันหรอก จริงไหมคะ?"

หัวหน้าแผนกเลี่ยวได้ยินเหลียงลาตี้พูดแบบนั้น ก็หัวเราะออกมา

เขาชี้นิ้วไปที่เหลียงลาตี้ แล้วพูดกลั้วหัวเราะว่า

"ฮ่าฮ่าฮ่า"

"คุณนี่นะ!"

"แต่อย่าทำให้ผมขายหน้าล่ะ"

"งานนี้เดิมพันด้วยใบสั่งงานล็อตใหญ่จากโรงงานเซรามิกที่เมืองหลวง ถ้าคุณทำพัง ผมไม่ปล่อยคุณไว้แน่"

"และรองผู้จัดการโรงงานหลิวก็คงไม่ปล่อยคุณไว้เหมือนกัน เพราะนี่เป็นงานที่ท่านรองฯ ลงมาดูแลด้วยตัวเอง"

เหลียงลาตี้ได้ยินคำขู่แกมหยอกของหัวหน้าแผนกเลี่ยว เธอก็ยิ้มและพยักหน้ารับคำ

"รับรองว่าจะทำภารกิจให้สำเร็จค่ะ..."

ทันใดนั้น แววตาของเธอก็เป็นประกายเจ้าเล่ห์ขึ้นมาเล็กน้อย เธอเอ่ยปากขอร้องหัวหน้าแผนกเลี่ยวว่า

"หัวหน้าเลี่ยวคะ แล้วเศษอาหารเหลือๆ ในโรงอาหาร ฉันขอห่อกลับบ้านบ้างได้ไหมคะ?"

"คุณก็รู้ว่าลูกบ้านฉันเยอะ..."

"หัวหน้าเลี่ยววางใจเถอะค่ะ ฉันขอแค่หน่อยเดียว..."

หัวหน้าแผนกเลี่ยวถอนหายใจ เขาพอรู้สภาพความเป็นอยู่ของครอบครัวเหลียงลาตี้ดี ผู้หญิงตัวคนเดียวต้องเลี้ยงลูกตั้งหลายคน ชีวิตไม่ง่ายเลยจริงๆ

แต่เรื่องนี้เขาตัดสินใจเองไม่ได้ เพราะเขาไม่ได้ดูแลโรงอาหาร แต่เขาสามารถไปคุยกับหัวหน้าโรงอาหารให้ได้ โดยปกติแล้วหัวหน้าโรงอาหารมักจะไว้หน้าเขาอยู่แล้ว เขาจึงพยักหน้าให้เหลียงลาตี้

"อืม!"

"เดี๋ยวผมไปคุยกับหัวหน้าฟางที่โรงอาหารให้ เย็นนี้เลิกงานคุณก็ไปเอาเศษอาหารกลับบ้านได้เลย"

"แต่อย่าทำงานนี้พลาดนะ ไม่งั้นรองผู้จัดการโรงงานหลิวเล่นงานพวกเราตายแน่..."

เหลียงลาตี้ได้ยินว่าหัวหน้าแผนกเลี่ยวยอมช่วยคุยกับหัวหน้าโรงอาหารให้ เธอก็ดีใจมาก รีบพยักหน้าขอบคุณ

"ขอบคุณค่ะหัวหน้าเลี่ยว"

"ฉันจะไม่ทำให้คุณผิดหวังแน่นอนค่ะ..."

เวลานี้เธอรู้สึกมีความสุขมาก เพราะตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ภาระของเธอจะเบาลงเยอะ ถ้าสามารถห่อเศษอาหารกลับบ้านได้ทุกวัน แรงกดดันในการเลี้ยงลูกก็จะลดลง

แบบนี้ เธอจะได้ไม่ต้องเหนื่อยสายตัวแทบขาด

เธอตั้งปณิธานในใจว่า จะต้องทำชิ้นส่วนล็อตนี้ออกมาให้ดีที่สุด เพื่อไม่ให้ผิดต่อความไว้วางใจของหัวหน้าแผนกเลี่ยวและรองผู้จัดการโรงงานหลิว

ช่วงบ่าย

ณ เมืองหลวง

ในห้องประชุมแห่งหนึ่งของสำนักงานเลขาธิการคณะกรรมการกลาง

เวลานี้ ผู้นำจากหลายหน่วยงานและตัวแทนจากโรงงานผู้ผลิตงานหัตถศิลป์ที่เกี่ยวข้องได้มารวมตัวกันเพื่อประชุม

หัวข้อการประชุมคือ การคัดเลือกงานศิลปะที่จะนำไปประดับตกแต่งห้องประชุมประจำมณฑลและเมืองต่างๆ

ตลอดช่วงบ่าย ที่ประชุมได้เสนอรายการงานศิลปะที่ต้องการสำหรับบางพื้นที่ออกมาได้คร่าวๆ ตามความเห็นของเบื้องบน

ตัวอย่างเช่น

ห้องโถงจี้เป่ย (มณฑลเหอเป่ย)

ต้องการฉากกั้นลมลาย "ลานถิงจี๋ซวี่" (บทกวีในศาลาล้วยไม้) ซึ่งสรุปว่าจะใช้ผ้าปักซูโจวในการจัดทำ นอกจากนี้ยังมีภาพเครื่องเขินขัดเงาขนาดมหึมา กว้าง 9 เมตร สูง 3 เมตร ชื่อชุด "จี้เป่ยที่เปิดกว้าง", แจกันดอกไม้ดินเผาสีดำแกะสลักทำมือสูง 1.85 เมตร, รูปสลักหินเจ้าแม่กวนอิมสามองค์, และภาพวาดอีกสองภาพในหัวข้อความเจริญรุ่งเรืองของชาติ

ห้องโถงหูเป่ย (เซียงเป่ย)

ต้องการภาพ "นกกระเรียนคืนถิ่น" ซึ่งเป็นภาพเครื่องเขินขัดเงาประดับทอง, ภาพจิตรกรรมฝาผนังบนแผ่นกระเบื้องเคลือบลงทองลาย "เขื่อนยักษ์กั้นธาราเป็นทะเลสาบสงบ" (เกาเสียชูปิงหู), และภาพแกะสลักนูนต่ำอีกสี่ภาพ ได้แก่ "หลี่สือเจินเก็บสมุนไพร", "ชวีหยวนประพันธ์หลีเซา", "เจาจวินออกศึก" (เจาจวินชูไซ่), และ "เล่าปี่กลับเกงจิ๋ว"

เพดานทั้งสี่ด้านประดับด้วยภาพวาดสี ยี่สิบช่องเพดานประดับโคมไฟรูปดอกบัวยี่สิบดวง ในธีม "ทิวทัศน์ฤดูใบไม้ร่วงบนกำแพงเมืองจีน"

รวมถึงผลงานพู่กันบทกวีของท่านผู้นำหลี่ ส่วนผนังหลักตรงกลางแขวนภาพวาดพู่กันจีนในธีมดอกเหมย

ห้องโถงหูหนาน (เซียงหนาน)

โคมไฟดอกบัวขนาดใหญ่ 3 เมตร, แจกันกระเบื้องเคลือบเก้ามังกรชุบทอง, แจกันกระเบื้องเคลือบคอยาว, งานแกะสลักหินดอกเบญจมาศธรรมชาติ, งานประติมากรรมกระเบื้องเคลือบนกสาลิกาดงเกาะกิ่งเหมย ฯลฯ

ส่วนของตกแต่งเน้นไปที่เครื่องเคลือบและภาพปัก

ภาพปักในหัวข้อ "ท่านผู้นำกับประชาชนใจประสานใจ", ประติมากรรมเซรามิกรูป "บ้านเกิดท่านผู้นำ", ฉากกั้นลมทางทิศตะวันออกและทิศใต้ใช้ผ้าปักเซียง (หูหนาน) ในธีมเอกลักษณ์ท้องถิ่น

ช่วงบ่ายได้ข้อสรุปออกมาประมาณนี้

เจ้าหน้าที่จากหน่วยงานในสังกัดกระทรวงอุตสาหกรรมเบาต่างจดบันทึกรายการงานศิลปะที่หน่วยงานของตนต้องรับผิดชอบ

เพื่อเตรียมตัวกลับไปดำเนินการ

แน่นอน!

เป็นเพียงการเตรียมการเบื้องต้น เพราะนี่เป็นเพียงแผนงานที่ได้จากการหารือครั้งแรก ส่วนจะมีการเปลี่ยนแปลงในภายหลังหรือไม่นั้น ยังไม่แน่นอน

ดังนั้น หน้าที่ของพวกเขาในตอนนี้คือจดบันทึก แล้วนำกลับไปแจ้งให้ทางโรงงานทราบเป็นข้อมูลเบื้องต้น หากมีรายการไหนที่ทำไม่ได้ จะได้รีบแจ้งล่วงหน้า

ไม่อย่างนั้น ถ้าปล่อยไว้อาจต้องมาแก้แผนงานกันวุ่นวายในภายหลัง

วันนี้เป็นการประชุมหารือนอกรอบและเป็นครั้งแรก

ปัจจุบันได้ข้อสรุปมาเพียงเท่านี้ ส่วนรายการที่เหลือคงต้องใช้เวลาอีกหลายวันกว่าจะตกผลึก เพราะยังมีอีกหลายมณฑลที่ยังไม่มีแผนงานออกมา

สำหรับแผนงานส่วนที่เหลือ แต่ละกระทรวงได้ส่งตัวแทนมารับผิดชอบเรื่องนี้โดยเฉพาะ เพราะผู้นำระดับสูงของกระทรวงยังมีภารกิจสำคัญอื่นต้องทำ รอจนกระทั่งใกล้จะได้ข้อสรุปสุดท้าย ผู้นำของแต่ละกระทรวงถึงจะมาร่วมหารือเพื่อตัดสินใจครั้งสุดท้าย

ครั้งนี้

ผู้จัดการโรงงานเจิ้งเข้าร่วมการประชุมด้วย

เพราะโรงงานเซรามิกที่เขาดูแลต้องรับภารกิจนี้

หากมอบภารกิจนี้ให้โรงงานเซรามิกอื่น รัฐมนตรีเจียงก็คงไม่วางใจ เพราะภารกิจเกี่ยวกับงานศิลปะเซรามิกจากเบื้องบนก่อนหน้านี้ รัฐมนตรีเจียงล้วนไว้วางใจมอบให้โรงงานเซรามิกห้าดาวเป็นผู้ดำเนินการ

หลังเลิกประชุม รัฐมนตรีเจียงเรียกประชุมผู้จัดการโรงงานจากหลายแห่งต่อทันที

โรงงานเหล่านี้ล้วนเกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมเบา

งานศิลปะประเภทเครื่องเขินหรือภาพปัก ล้วนจัดอยู่ในหมวดอุตสาหกรรมเบา เมื่อได้รายการงานศิลปะที่ต้องการแล้ว ก็ให้พวกเขากลับไปเตรียมการ

ข้อกำชับเดียวของรัฐมนตรีเจียงคือ ขอให้ทำผลงานออกมาให้ดีที่สุด

เพื่อให้สมกับความไว้วางใจของท่านผู้นำอู๋

หลังเลิกประชุม ผู้จัดการโรงงานเจิ้งนั่งรถกลับโรงงาน ระหว่างทางเขาครุ่นคิดว่า เครื่องเคลือบและแผ่นกระเบื้องที่ห้องประชุมแต่ละแห่งต้องการล้วนเป็นชิ้นงานขนาดใหญ่

และมีความเป็นไปได้ที่จะมีภาพวาดบนแผ่นกระเบื้องขนาดมหึมา

ซึ่งส่วนใหญ่เป็นสีแบบตะวันตก (ซีหยางไฉ่)

ตอนนี้ในโรงงาน คนที่สามารถวาดภาพสีตะวันตกขนาดใหญ่ได้ ดูเหมือนจะเหลือแค่อาจารย์เติ้งคนเดียว

เรื่องนี้ทำให้ผู้จัดการโรงงานเจิ้งเริ่มกลุ้มใจ

เพราะสำหรับผู้จัดการโรงงานเจิ้งแล้ว นี่คือภารกิจที่รัฐมนตรีเจียงมอบหมายให้ เหมือนอย่างที่ผู้จัดการโรงงานเว่ยคนก่อนเคยทำสำเร็จมาแล้ว

ตอนนี้ เขาคงต้องไปปรึกษาอาจารย์เติ้งก่อน

แต่เขายังมีเรื่องต้องจัดการอีกเป็นภูเขาเลากา เรื่องราวมากมายเกี่ยวกับโรงงานเซรามิกแห่งใหม่รอให้เขาตัดสินใจ

เพียงแต่เรื่องที่เขาต้องจัดการล้วนเป็นเรื่องใหญ่ๆ ทั้งนั้น

กว่าผู้จัดการโรงงานเจิ้งจะกลับถึงโรงงาน เวลาก็ปาเข้าไปเกือบหนึ่งทุ่มแล้ว

เวลานี้อาจารย์เติ้งเลิกงานกลับบ้านไปแล้ว ดังนั้นเขาจึงทำได้แค่ไปตรวจตราที่ไซต์งานก่อสร้างก่อน