บทที่ 285 เข้าพบท่านผู้นำ

บทที่ 285 เข้าพบท่านผู้นำ

เมื่อหลี่เฟิงได้เห็นห้องทำงานของรัฐมนตรี เขาก็รู้สึกตกตะลึงไม่น้อย

จะว่าไปแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่เฟิงได้มาเยือนห้องทำงานของผู้นำระดับสูงขนาดนี้ แม้ว่าก่อนหน้านี้เขาจะเคยเจอกับรัฐมนตรีเฝิงที่คณะนาฏศิลป์มาแล้วก็ตาม

แต่นั่นก็เป็นแค่การเจอกันที่คณะนาฏศิลป์ ส่วนการมาเจอกันในห้องทำงานแบบนี้ นี่เป็นครั้งแรกสำหรับหลี่เฟิง

เมื่อเห็นผู้จัดการโรงงานเจิ้งพาเขามาถึงห้องทำงานของรัฐมนตรีเจียง หลี่เฟิงก็รู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้าง

เพราะรัฐมนตรีเจียงท่านนี้ถือเป็นเจ้านายสายตรงที่มีตำแหน่งสูงสุดแล้ว

ในปัจจุบัน หลี่เฟิงเป็นเจ้าหน้าที่ระดับรองหัวหน้าแผนกของโรงงานเซรามิกห้าดาว ซึ่งโรงงานเซรามิกห้าดาวเองก็เป็นรัฐวิสาหกิจในสังกัดกระทรวง

หากเปรียบเทียบกับบริษัท กระทรวงก็เหมือนกับบริษัทแม่ ส่วนโรงงานเซรามิกห้าดาวก็เหมือนกับสาขาย่อยที่ไม่ได้แยกตัวเป็นอิสระ

ขณะที่หลี่เฟิงกำลังคิดเรื่องพวกนี้อยู่ ผู้จัดการโรงงานเจิ้งก็เคาะประตูห้องทำงานของรัฐมนตรีเจียง

หลี่เฟิงสังเกตว่าจังหวะการเคาะประตูนั้นดูมีระเบียบแบบแผนอยู่พอสมควร

หลี่เฟิงอดคิดในใจไม่ได้ว่า เรื่องนี้มีนัยสำคัญอะไรซ่อนอยู่หรือเปล่า

ทันใดนั้น เสียงอันสุขุมนุ่มลึกของรัฐมนตรีเจียงก็ดังลอดออกมาจากข้างใน

"เข้ามา..."

เมื่อผู้จัดการโรงงานเจิ้งได้ยินเสียงอนุญาต เขาจึงบิดลูกบิดแล้วเปิดประตูเข้าไป

หลังจากเปิดประตูแล้ว ผู้จัดการโรงงานเจิ้งจึงพาหลี่เฟิงเดินเข้าไปภายในห้องทำงาน

เมื่อเข้าไปถึงข้างใน ผู้จัดการโรงงานเจิ้งก็พาหลี่เฟิงไปหยุดอยู่ตรงหน้ารัฐมนตรีเจียง

ผู้จัดการโรงงานเจิ้งเห็นรัฐมนตรีเจียงกำลังง่วนอยู่กับการจัดการเอกสาร เขาจึงขยับเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มและน้ำเสียงแผ่วเบา

"ท่านรัฐมนตรีเจียงครับ"

"ผมพาหลี่เฟิงมาแล้วครับ"

"รายงานแผนงานที่ผมส่งให้ท่านเมื่อคราวก่อน หลี่เฟิงเป็นคนร่างขึ้นมาตามแนวคิดของผมทั้งหมดครับ..."

"รวมถึงรายละเอียดเจาะลึกต่างๆ เขาทราบดีที่สุดครับ..."

เมื่อรัฐมนตรีเจียงฟังผู้จัดการโรงงานเจิ้งพูดจบ เขาจึงหยุดมือจากงานตรงหน้า เงยหน้าขึ้น และเบนสายตามามองที่หลี่เฟิง

เรื่องราวของหลี่เฟิงนั้น รัฐมนตรีเจียงรับรู้มานานแล้ว

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่หลี่เฟิงวาดภาพบนเครื่องเคลือบ หรือเรื่องการแต่งเพลง รวมถึงรายงานเรื่องการปรับเปลี่ยนระบบอุตสาหกรรมในโรงงานเซรามิกฉบับนี้

รัฐมนตรีเจียงทราบเรื่องทั้งหมด

แม้แต่ตัวรัฐมนตรีเจียงเอง ก็ต้องยอมรับว่าหลี่เฟิงเป็นบุคลากรที่มีความสามารถ ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน เขาก็เห็นว่าเด็กคนนี้มีของ

รัฐมนตรีเจียงอ่านแผนการปฏิรูปโรงงานเซรามิกที่หลี่เฟิงเขียนถึงสองรอบ

เขาเห็นว่ารายงานฉบับนี้มีแนวคิดที่ดี

และมีความเป็นไปได้ที่จะทำได้จริง

เกี่ยวกับรายงานการปฏิรูปฉบับนี้ รัฐมนตรีเจียงถึงกับเรียกประชุมภายในเพื่อหารือ

ผลสรุปในปัจจุบัน ความเห็นภายในค่อนข้างไปในทิศทางเดียวกัน คือสามารถดำเนินการได้

ดังนั้น วันนี้รัฐมนตรีเจียงจึงอยากสอบถามรายละเอียดบางอย่างจากหลี่เฟิง ก่อนหน้านี้เขาเคยถามผู้จัดการโรงงานเจิ้งเกี่ยวกับปัญหาแผนงานอุตสาหกรรมไปบ้างแล้ว

แต่รัฐมนตรีเจียงรู้สึกว่าข้อมูลยังขาดอะไรไปบางอย่าง

เขาจึงให้เสี่ยวเจิ้งพาตัวคนเขียนรายงานมาพบ

เมื่อรัฐมนตรีเจียงเห็นหลี่เฟิง เขาก็พยักหน้าให้ แล้วถามด้วยรอยยิ้ม

"คุณคือหลี่เฟิงใช่ไหม?"

"ถึงผมจะรู้อยู่แล้วว่าคุณยังหนุ่มมาก แต่พอได้มาเห็นกับตาตัวเอง มันก็เป็นอีกความรู้สึกหนึ่งเลย อาจารย์เติ้งเคยบอกผมมาก่อนว่าคุณมีพรสวรรค์ด้านการวาดภาพมาก"

"ตอนนั้นผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน"

"แต่ตอนนี้คุณกลับทำรายงานแผนงานการปรับเปลี่ยนโรงงานเซรามิกสู่ระบบอุตสาหกรรมออกมาได้ ก่อนที่คุณจะทำรายงานฉบับนี้ ผมก็มองว่าคุณไม่ได้มีแค่พรสวรรค์ด้านศิลปะ แต่ยังมีพรสวรรค์ด้านการบริหารจัดการด้วย..."

"ดังนั้นผมถึงได้เซ็นอนุมัติในรายงานการโอนย้ายสังกัดของคุณ..."

"และข้อเท็จจริงก็พิสูจน์แล้วว่า"

"สายตาของผมมองคนไม่ผิด"

"เกี่ยวกับบางส่วนในรายงานฉบับนี้ ผมอยากฟังคำอธิบายจากคุณหน่อย..."

เมื่อหลี่เฟิงฟังจบ เขาถึงได้รู้สาเหตุที่แท้จริงว่าทำไมการโอนย้ายสังกัดของเขาถึงสำเร็จราบรื่น

สิ่งที่รัฐมนตรีเจียงพูดมาก็ไม่ผิด หากไม่มีลายเซ็นของท่าน เขาคงไม่ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นระดับบริหารแน่

หลี่เฟิงรีบกล่าวขอบคุณรัฐมนตรีเจียงตรงหน้าทันที

"ท่านรัฐมนตรีเจียง ขอบพระคุณที่ไว้วางใจครับ..."

"หลังจากโอนย้ายมาแล้ว ผมจะทุ่มเททำงานอย่างสุดความสามารถ เพื่อวงการเซรามิกของเราครับ..."

รัฐมนตรีเจียงรู้สึกพอใจกับคำพูดของหลี่เฟิงมาก

เพราะแต่ก่อนเขามองว่าหลี่เฟิงเป็นคนเก่งด้านวาดภาพ ต่อมาก็เห็นว่าเป็นคนเก่งด้านดนตรี แต่ตอนนี้เขากลับมองว่าหลี่เฟิงเป็นคนเก่งด้านการบริหาร

ตอนที่หลี่เฟิงแต่งเพลงออกมาสองเพลง รัฐมนตรีเฝิงเคยมาถามเรื่องหลี่เฟิง ทำนองว่าจะขอดึงตัวไปช่วยงาน

คำตอบของรัฐมนตรีเจียงในตอนนั้นคือเห็นชอบในหลักการ แต่ต้องถามความสมัครใจของเจ้าตัวก่อน

สุดท้ายรัฐมนตรีเจียงได้ข่าวว่า หลี่เฟิงน่าจะปฏิเสธไป

นั่นทำให้รัฐมนตรีเจียงยิ่งมองหลี่เฟิงในแง่ดีขึ้นไปอีก

รัฐมนตรีเจียงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

"อืม! ดีมาก..."

"วันข้างหน้าผมก็หวังว่าคุณจะเป็นกำลังสำคัญให้กับโรงงานเซรามิกต่อไป"

หลี่เฟิงพยักหน้า ก่อนจะเอ่ยถาม

"ท่านรัฐมนตรีเจียงครับ ท่านมีตรงไหนที่ยังไม่ชัดเจนหรือเปล่าครับ?"

"ให้ผมอธิบายขยายความไหมครับ?"

รัฐมนตรีเจียงได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า

"เป้าหมายหลักของการนำระบบอุตสาหกรรมมาใช้ในโรงงานเซรามิกคือการเพิ่มประสิทธิภาพการผลิต"

"ในส่วนของการศึกษาเรื่องประสิทธิภาพที่คุณเสนอ คือการนำระบบสายพานการผลิตมาใช้ในการแปรรูปและการผลิต"

"ซึ่งนั่นก็ไม่ผิด แต่ในส่วนของเครื่องจักรที่จะใช้ผลิตเซรามิก คุณเลือกใช้แผนการดัดแปลงเครื่องจักร"

"คุณมีแผนการยังไงหรือเปล่า?"

ทางด้านผู้จัดการโรงงานเจิ้งเองก็อยากฟังกระบวนการโดยละเอียดเหมือนกัน

คราวที่แล้วตอนหลี่เฟิงรายงานเขา เขาฟังแค่เนื้อหาฉบับย่อเท่านั้น

แน่นอน!

เป้าหมายเรื่องการทำโรงงานเซรามิกให้เป็นอุตสาหกรรมนั้นเป็นความคิดของเขา

แต่ในส่วนรายละเอียดดูเหมือนหลี่เฟิงจะคิดไว้รอบคอบกว่าเขาเสียอีก

ตอนนั้นเขาคิดแค่ว่าถ้าได้หลี่เฟิงมาช่วย งานคงสำเร็จไปกว่าครึ่ง และความจริงก็พิสูจน์แล้วว่าผู้จัดการโรงงานเจิ้งเลือกคนไม่ผิด

หลี่เฟิงส่งคำตอบที่น่าพึงพอใจให้เขาได้อย่างรวดเร็ว

แต่เป้าหมายหลักในตอนนี้คือ ทำอย่างไรให้แผนงานนี้ผ่านการอนุมัติจากกระทรวง แล้วเริ่มดำเนินโครงการได้

นี่คือสิ่งที่สำคัญที่สุด

ส่วนเรื่องอื่นเป็นเรื่องรอง

นี่คือสิ่งที่ผู้จัดการโรงงานเจิ้งคิดในตอนนี้

ขณะที่ผู้จัดการโรงงานเจิ้งกำลังครุ่นคิด หลี่เฟิงก็เริ่มตอบคำถามรัฐมนตรีเจียง

"สำหรับการออกแบบเครื่องจักรเซรามิก ผมได้ร่างแบบคร่าวๆ ไว้สองแผ่น โดยคำนึงถึงมุมมองการใช้งานจริงเป็นหลักครับ..."

พูดจบ หลี่เฟิงก็ล้วงเอาแบบร่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

สิ่งที่หลี่เฟิงเรียกว่าแบบร่างคร่าวๆ มันก็คร่าวๆ จริงๆ นั่นแหละ

เป็นสิ่งที่หลี่เฟิงวาดเล่นๆ ยามว่าง

แต่โครงสร้างกลไกพื้นฐานกลับถูกระบุไว้อย่างชัดเจน

นี่คือเครื่องหล่อแบบถ้วยชามระบบห้าหัวจ่ายที่หลี่เฟิงออกแบบไว้

ถ้าทำเครื่องนี้สำเร็จ โดยพื้นฐานก็จะสามารถผลิตแบบแมสโปรดักชั่นได้ในระดับหนึ่ง

แน่นอนว่าถ้วยชามถือเป็นสิ่งที่ทำง่ายที่สุด แต่ทุกอย่างย่อมต้องเริ่มจากสิ่งที่ง่ายที่สุดก่อน

จากนั้นหลี่เฟิงก็เริ่มอธิบายรูปแบบของเครื่องจักรในภาพร่าง

ผู้จัดการโรงงานเจิ้งถึงกับตกใจ หลี่เฟิงเขียนแบบเครื่องจักรเป็นด้วยเหรอ เขาเพิ่งจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ใช่หรือไง?

หรือเขาเรียนเนื้อหามหาวิทยาลัยไปหมดแล้ว?

ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง หลี่เฟิงก็อธิบายเรื่องเครื่องจักรที่เขาออกแบบให้รัฐมนตรีเจียงฟังจนจบ

รัฐมนตรีเจียงถามหลี่เฟิงว่า

"เครื่องจักรตามแบบแปลนนี้ ใช้งานได้จริงใช่ไหม?"

หลี่เฟิงพยักหน้ายืนยันทันที

"ใช้งานได้แน่นอนครับ..."

"ท่านวางใจได้เลย..."

รัฐมนตรีเจียงใคร่ครวญครู่หนึ่ง ก่อนจะบอกหลี่เฟิงว่า

"แบบแปลนพวกนี้ ทิ้งไว้ที่ผมก่อนนะ..."

"ภายในไม่กี่วันนี้ ผมจะเอาไปให้ผู้เชี่ยวชาญตรวจสอบดู..."

หลี่เฟิงไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ

แม้จะเป็นแค่ภาพร่าง แต่ส่วนประกอบสำคัญก็มีครบถ้วน หลี่เฟิงจึงมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม

จากนั้นรัฐมนตรีเจียงก็ถามคำถามหลี่เฟิงอีกสองสามข้อ ซึ่งหลี่เฟิงก็ตอบได้หมดทุกข้อ

รัฐมนตรีเจียงพอใจกับคำตอบของหลี่เฟิงมาก

ต่อมา รัฐมนตรีเจียงเริ่มหันไปถามผู้จัดการโรงงานเจิ้งเกี่ยวกับการประสานงานของโครงการนี้

ผู้จัดการโรงงานเจิ้งมั่นใจในเรื่องนี้มาก เขาจึงรายงานการเตรียมงานที่ทำเสร็จแล้ว และเนื้อหางานที่จะผลักดันต่อไปให้รัฐมนตรีเจียงทราบ

จากนั้นรัฐมนตรีเจียงก็บอกกับผู้จัดการโรงงานเจิ้งว่า

"เอาล่ะ!"

"ผมเข้าใจแล้ว"

"พวกคุณกลับไปก่อนเถอะ..."

"ผมจะเปิดประชุมที่กระทรวงเพื่อพิจารณารับรองเรื่องนี้อีกที..."

เรื่องราวหลังจากนี้ ด้วยระดับตำแหน่งของหลี่เฟิง เขาไม่มีสิทธิ์รับฟัง

ดังนั้นหลี่เฟิงจึงทำได้แค่ออกไปรอข้างนอก

ขณะที่หลี่เฟิงกำลังรอผู้จัดการโรงงานเจิ้งอยู่นั้น อู๋น่าก็เดินมาที่หน้าห้องทำงานของรัฐมนตรีเจียงพอดี

เมื่อเธอเห็นหลี่เฟิง เธอก็รู้สึกแปลกใจมาก

เธอถามหลี่เฟิงด้วยความประหลาดใจ

"คุณมายืนทำอะไรตรงนี้?"

หลี่เฟิงตอบกลับไปตรงๆ

"ไม่ได้ทำอะไร"

"ผมเพิ่งออกมาจากห้องท่านรัฐมนตรีเจียง ตอนนี้ท่านรัฐมนตรีกำลังคุยกับผู้จัดการโรงงานเจิ้งอยู่..."

แล้วหลี่เฟิงก็ถามกลับไปบ้าง

"แล้วคุณล่ะ มาทำอะไรที่นี่?"

อู๋น่าตอบทันควัน

"ฉันน่ะเหรอ..?"

"ฉันมาส่งรายงานงบประมาณน่ะสิ..."

"รายงานงบประมาณฉบับนี้ เกี่ยวข้องกับโรงงานพวกคุณด้วยนะ!"

"ดูเหมือนจะเป็นงบประมาณโครงการอุตสาหกรรมอะไรสักอย่างนี่แหละ..."

หลี่เฟิงได้ยินดังนั้นก็ถามด้วยความตื่นเต้น

"อะไรนะ?"

"หรือง่าจะเป็นงบประมาณโครงการโรงงานเซรามิกอุตสาหกรรม?"

อู๋น่าได้ยินหลี่เฟิงพูดชื่อโครงการ เธอก็พยักหน้าเหมือนนึกขึ้นได้

"เหมือนจะเป็นอันนั้นแหละ"

"แต่รายงานฉบับนี้ ฉันก็ยังไม่ได้ดูเนื้อหาข้างในหรอกนะ"

"หัวหน้าฝ่ายของเราสั่งให้ฉันเอามาส่งเลย..."

หลี่เฟิงถามด้วยความสงสัย

"ทำไมถึงใช้ให้คุณมาส่งแค่คนเดียวล่ะ?"

อู๋น่าตอบอย่างหัวเสียเล็กน้อย

"ก็ตอนนั้นในห้องทำงานมีฉันอยู่คนเดียว ฉันจะทำยังไงได้ล่ะ?"

"ฉันก็เซ็งเหมือนกันนะเนี่ย..."

จากนั้นอู๋น่าก็ถามหลี่เฟิง

"ว่าแต่ ท่านรัฐมนตรีกับผู้จัดการโรงงานเจิ้งคุยกันนานเท่าไหร่แล้ว?"

หลี่เฟิงดูนาฬิกาที่แขวนอยู่ข้างนอก แล้วตอบ

"นับจากที่ผมออกมาก็เกือบชั่วโมงแล้ว"

อู๋น่าถอนหายใจ

"ช่างเถอะ!"

"งั้นฉันรออยู่ตรงนี้อีกสักหน่อยดีกว่า..."

หลี่เฟิงถามด้วยความสงสัย

"คุณไม่เคาะประตูเข้าไปเหรอ?"

อู๋น่าค้อนใส่หลี่เฟิงวงใหญ่

"เมื่อกี้คุณก็บอกเองไม่ใช่เหรอว่าข้างในกำลังคุยธุระกันอยู่"

"ขืนฉันเคาะเข้าไป ตอนนี้ก็หาเรื่องโดนด่าน่ะสิ"

หลี่เฟิงถามอย่างแปลกใจ

"คุณก็โดนด่าเป็นด้วยเหรอ?"

อู๋น่าตอบอย่างเอือมระอา

"แน่นอนสิ!"

"ทำงานในหน่วยงานราชการ โดนด่ามันก็เรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?"

"ดังนั้นต้องหูไวตาไวหน่อย..."

"ดูฉันสิ! ฉันน่ะไม่ค่อยโดนหัวหน้าด่าหรอกนะ..."

พูดถึงตรงนี้ ใบหน้าของเธอก็เผยรอยยิ้มภาคภูมิใจออกมา

แต่หลี่เฟิงกลับแอบค่อนขอดในใจ

หัวหน้าของคุณกับท่านรัฐมนตรีเจียงคงเห็นแก่หน้าคุณลุง หรือไม่ก็พ่อแม่ของคุณมากกว่ามั้งถึงไม่ด่า

แต่หลี่เฟิงก็ไม่ได้พูดสิ่งที่คิดออกไป

จากนั้น หลี่เฟิงก็ยืนคุยกับอู๋น่า

หัวข้อการสนทนาคือเรื่องการสอบเกาเข่าที่ผ่านมา

เพราะนี่คือหัวข้อที่กำลังเป็นกระแสที่สุดในช่วงนี้

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน ผู้จัดการโรงงานเจิ้งก็เปิดประตูออกมา

เมื่อเขาเห็นหลี่เฟิงกำลังยืนคุยอยู่กับอู๋น่า เขาก็ชะงักไปเล็กน้อย

จากนั้นเขาก็มองไปที่อู๋น่า แล้วเอ่ยถาม

"คุณคือ?"

อู๋น่ารีบตอบผู้จัดการโรงงานเจิ้ง

"ฉันคืออู๋น่า จากแผนกการเงิน 2 ค่ะ..."

ตอนนั้นเองผู้จัดการโรงงานเจิ้งถึงนึกออกว่าอู๋น่าเป็นใคร เขาจึงถามต่อ

"คุณคือคนที่เคยไปตรวจสอบบัญชีที่โรงงานเซรามิกของเราใช่ไหม?"

อู๋น่ายิ้มและพยักหน้า

"ใช่ค่ะ..."

ผู้จัดการโรงงานเจิ้งยิ้มแล้วพูดกับอู๋น่า

"คุณคงมาหาท่านรัฐมนตรีเจียงสินะ?"

อู๋น่าพยักหน้า

"ใช่ค่ะ.."

ผู้จัดการโรงงานเจิ้งมองเข้าไปในห้องแวบหนึ่ง แล้วบอกอู๋น่าว่า

"เข้าไปสิ..."

อู๋น่าไม่เกรงใจอีกต่อไป เธอเคาะประตูแล้วเตรียมตัวเข้าไปข้างใน

ส่วนผู้จัดการโรงงานเจิ้งก็พาหลี่เฟิงขึ้นรถกลับโรงงานเซรามิก

ระหว่างทางขากลับ จู่ๆ ผู้จัดการโรงงานเจิ้งก็ถามหลี่เฟิงขึ้นมา

"คุณรู้จักอู๋น่าคนนั้นด้วยเหรอ?"

หลี่เฟิงคาดไม่ถึงว่าผู้จัดการโรงงานเจิ้งจะถามเรื่องนี้ เขาจึงตอบไปว่า

"เคยร่วมงานกันมาก่อนครับ..."

ผู้จัดการโรงงานเจิ้งถามด้วยความอยากรู้

"ร่วมงาน?"

"งานเก่าของคุณเกี่ยวอะไรกับการเงินด้วยเหรอ?"

หลี่เฟิงจึงเล่าเรื่องช่วงที่เขาแต่งเพลงให้ฟัง

ผู้จัดการโรงงานเจิ้งถึงได้รู้ว่าทำไมหลี่เฟิงถึงรู้จักกับอู๋น่า

ทันใดนั้น ผู้จัดการโรงงานเจิ้งก็พูดกับหลี่เฟิงว่า

"ทำงานในวงราชการ รู้จักคนไว้บ้างก็ดี วันหลังเวลามาติดต่อธุระที่กระทรวงจะได้ไม่มืดแปดด้าน..."

"แต่อู๋น่าคนนั้นเพิ่งจะอายุยี่สิบกว่าๆ ใช่ไหม? ได้นั่งตำแหน่งหัวหน้าแผนกเร็วขนาดนี้"

"เธอไม่ธรรมดาจริงๆ..."

พูดจบ ผู้จัดการโรงงานเจิ้งก็ถอนหายใจออกมา

ส่วนหลี่เฟิงเองก็เพิ่งจะรู้เดี๋ยวนี้เองว่าอู๋น่าได้เลื่อนเป็นหัวหน้าแผนกแล้ว เพียงแต่หลี่เฟิงยังสงสัยตะหงิดๆ ว่า ผู้จัดการโรงงานเจิ้งไม่น่าจะสนิทกับอู๋น่าไม่ใช่เหรอ?

แล้วเขารู้ได้ยังไงว่าอู๋น่าเป็นหัวหน้าแผนก?

หรือผู้จัดการโรงงานเจิ้งจะชอบเรียกตำแหน่งโดยตัดคำว่า 'รอง' ออกตามความเคยชิน?

หลี่เฟิงคิดดูแล้วก็มีความเป็นไปได้

ตอนนี้อารมณ์ของผู้จัดการโรงงานเจิ้งดีมากทีเดียว

เพราะเมื่อครู่ตอนอยู่ในกระทรวง รัฐมนตรีเจียงบอกกับเขาว่า ขอแค่แบบแปลนของหลี่เฟิงไม่มีปัญหา ทางกระทรวงจะสนับสนุนการผลักดันอุตสาหกรรมเซรามิกของผู้จัดการโรงงานเจิ้งอย่างเต็มที่

ในเมื่อเป็นแบบนี้ การจะสร้างผลงานออกมาให้เป็นรูปธรรมก็คงไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป

ดังนั้น บนใบหน้าของผู้จัดการโรงงานเจิ้งจึงประดับไปด้วยรอยยิ้ม