บทที่ 7 ยกทุ่นหิน! ปั้นขึ้นรูป!

บทที่ 7 ยกทุ่นหิน! ปั้นขึ้นรูป!

ณ ลานกว้างของโรงงานเซรามิกห้าดาว หลี่เฟิงและผู้สมัครอีกกว่าร้อยคนได้เดินทางมาถึงที่นี่

บัดนี้ บนลานกว้างมีทุ่นหินสิบอันวางเรียงรายอยู่

หลี่เฟิงมองทุ่นหินที่เก่าจนขึ้นเงาราวกับเคลือบมันไว้ ในใจพลันครุ่นคิดว่าของพวกนี้คงมีประวัติความเป็นมาไม่ธรรมดา ไม่รู้ว่าเก่าแก่แค่ไหนแล้ว จะพอมีคุณค่าทางโบราณคดีอยู่บ้างหรือไม่

คนอื่นๆ ก็เริ่มพูดคุยกันจอแจ

ในหมู่พวกเขามีบางคนที่เคยเล่นของพวกนี้มาก่อน เพียงแต่ทุ่นหินที่เคยเล่นนั้นไม่ได้ใหญ่โตเท่ากับที่อยู่ตรงหน้า

เพราะโดยทั่วไปแล้ว ทุ่นหินอย่างมากก็หนักเพียงไม่กี่สิบจินเท่านั้น

ขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยกัน รองหัวหน้าหานก็เดินมาเบื้องหน้าแล้วเริ่มแนะนำ

“ทุ่นหินเหล่านี้ แต่ละอันหนักประมาณหนึ่งร้อยจิน”

“ขอเพียงพวกคุณสามารถยกมันขึ้นมาได้ ก็จะถือว่าผ่านการทดสอบรอบแรกแล้ว”

เมื่อได้ยินคำพูดของรองหัวหน้าหาน ทุกคนต่างก็พากันประหลาดใจ

“อะไรนะครับ”

“หนึ่งร้อยจิน”

“ให้ตายเถอะ...”

“อย่างมากผมก็ยกได้แค่ห้าสิบกว่าจินเอง”

“ข้าวสารกระสอบหนึ่งหนักกี่จินกันนะ? ห้าสิบจินสินะ”

“นั่นก็หมายความว่าต้องยกน้ำหนักเท่ากับข้าวสารสองกระสอบเลยน่ะสิ คงไม่ได้ให้ยกด้วยมือเดียวหรอกนะ”

ทันใดนั้นก็มีคนเอ่ยถามรองหัวหน้าหาน

“หัวหน้าหานครับ ขอถามหน่อยว่ามีข้อกำหนดว่าต้องใช้มือเดียวในการยกหรือไม่ครับ”

เมื่อรองหัวหน้าหานได้ยินดังนั้น เขาก็เพียงส่ายหน้าแล้วตอบ

“มือเดียวหรือสองมือก็ได้ ขอแค่ยกขึ้นมาก็พอแล้ว”

“ในส่วนนี้ไม่มีข้อกำหนด”

ในมุมมองของรองหัวหน้าหาน การทดสอบรอบแรกนี้ถือว่าง่ายมาก เป็นเพียงการทดสอบพละกำลังเท่านั้น

เพราะในการทำเครื่องปั้นดินเผา แค่การยกเครื่องปั้นดินเผาขนาดสามร้อยเจี้ยน (หน่วยวัดขนาดเครื่องปั้นดินเผา) ขึ้นไปก็ต้องใช้แรงอยู่บ้างแล้ว ยิ่งเป็นแจกันขนาดใหญ่กว่าพันเจี้ยนซึ่งสูงกว่าคนด้วยซ้ำ

อย่างโรงงานเซรามิกห้าดาวก็มีเครื่องเคลือบลายครามขนาดพันเจี้ยนอยู่ชิ้นหนึ่ง

และที่สำคัญที่สุดคือ ครั้งนี้รับสมัครนักเรียนฝึกหัดด้านการขึ้นรูปและแต่งทรงเป็นส่วนใหญ่

นักเรียนฝึกหัดประเภทนี้ เมื่อปั้นขึ้นรูปเสร็จแล้วยังต้องนำชิ้นงานไปผึ่งลมในที่ร่มให้แห้ง

ซึ่งที่สำหรับผึ่งลมนั้นก็อยู่ห่างจากที่ปั้นพอสมควร

ดังนั้นจึงจำเป็นอย่างยิ่งที่ช่างปั้นต้องมีพละกำลัง

ตอนนี้สภาพแวดล้อมการทำงานดีกว่าแต่ก่อนมาก สมัยก่อนทำได้เพียงแบกชิ้นงานที่ปั้นเสร็จแล้วเดินไป แต่ปัจจุบันสามารถวางบนรถเข็นแล้วลากไปได้ กระนั้นก็ยังต้องใช้แรงยกอยู่ดี

พละกำลังจึงเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้

เหตุที่เมื่อก่อนใช้รถเข็นไม่ได้ นั่นก็เพราะถนนหนทางไม่ดี ความขรุขระจะทำให้ดินปั้นที่ขึ้นรูปเสร็จแล้วเสียรูปทรง

ตอนนี้ถนนได้รับการซ่อมแซมอย่างดีแล้ว จึงสามารถใช้รถเข็นได้

แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม งานนี้ถ้าไม่มีแรงก็ทำไม่ได้

หลังจากรองหัวหน้าหานพูดจบ ทุกคนต่างก็มองทุ่นหินเหล่านี้ด้วยความคิดที่แตกต่างกันไป

ในยุคสมัยนี้ คนที่อาศัยอยู่ในเมืองมีสภาพความเป็นอยู่ที่ดีกว่าคนในชนบทอยู่บ้าง อาหารที่กินก็เป็นธัญพืชที่รัฐจัดสรรให้

ร่างกายจึงถือว่าแข็งแรงดี เพียงแต่ไม่ค่อยมีโอกาสได้ทำงานหนักมากนัก อีกทั้งยังเป็นเพียงคนหนุ่มสาวอายุสิบกว่าปี ถึงแม้ร่างกายจะค่อนข้างดี แต่คนที่มีพละกำลังมากจริงๆ ก็มีไม่มากนัก

ทว่าของหนักหนึ่งร้อยจินนี้ สำหรับคนส่วนใหญ่แล้วก็ยังไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

จากนั้นขั้นตอนก็ดำเนินไปอย่างเรียบง่าย หลี่เฟิงและคนอื่นๆ เริ่มทำการทดสอบยกทุ่นหินทีละสิบคน

ในบรรดาผู้สมัคร มีบางคนที่ยกขึ้นได้ด้วยมือเดียว บางคนต้องใช้สองมือจึงจะยกขึ้น และก็มีบางคนที่ยกไม่ขึ้นแล้วเดินจากไปทันที

พอถึงตาของหลี่เฟิง เขาก็ใช้มือเพียงข้างเดียวยกทุ่นหินที่หนักกว่าร้อยจินขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย เจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบการบันทึกเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง แล้วจึงเขียนคำว่า ‘ผ่าน’ ลงไป

สุดท้ายมีผู้ที่ยกทุ่นหินผ่านเกณฑ์ทั้งหมดห้าสิบสามคน

ในจำนวนนั้น เด็กเส้นคนนั้นก็ผ่านเกณฑ์เช่นกัน

แต่จะว่าไปนี่ก็คัดคนออกไปเกือบครึ่งหนึ่งแล้ว

เรื่องนี้ทำให้หลี่เฟิงคาดไม่ถึงอยู่บ้าง ในความคิดของเขา

น้ำหนักหนึ่งร้อยจินถึงแม้จะหนักไปหน่อย แต่สำหรับชายหนุ่มแล้ว แค่กัดฟันสู้หน่อยก็น่าจะยกไหวไม่ใช่หรือ

แต่ผลกลับคัดคนออกไปเกือบครึ่ง

ขณะที่หลี่เฟิงกำลังครุ่นคิด รองหัวหน้าหานก็มองดูคนที่เหลือแล้วพูดช้าๆ

“ต่อไปเป็นการทดสอบรายการที่สอง...”

“การปั้นขึ้นรูป”

“ขอเพียงพวกคุณสามารถปั้นชามหรือภาชนะรูปทรงอื่นๆ ออกมาได้ ก็จะมีสิทธิ์เข้ารับการให้คะแนน”

“คนที่ไม่สามารถปั้นขึ้นรูปเป็นภาชนะใดๆ ได้ จะถูกคัดออกทันที...”

นี่แหละคือขั้นตอนที่ยากที่สุด

การทดสอบพละกำลังในด่านแรกยังถือว่าง่าย

เพราะคนส่วนใหญ่ก็พอมีแรงอยู่บ้าง

แต่รายการที่สอง การปั้นภาชนะขึ้นรูป นี่มันยากเกินไปแล้ว

คนส่วนใหญ่ที่อยู่ที่นี่ไม่เคยสัมผัสกับงานนี้มาก่อน คนที่สามารถปั้นภาชนะขึ้นรูปได้ล้วนเป็นคนที่มีพรสวรรค์อยู่บ้าง มิฉะนั้นก็คงไม่สามารถปั้นอะไรออกมาให้เป็นรูปเป็นร่างได้

อย่างน้อยหลี่เฟิงก็คิดเช่นนั้น

พอมาถึงขั้นตอนนี้ ก็ทำเอาเขาอดที่จะรู้สึกประหม่าขึ้นมาไม่ได้

เพราะเขาเองก็ไม่เคยจับของสิ่งนี้มาก่อนเช่นกัน

จากนั้น

รองหัวหน้าหานก็ได้พาคนที่เหลืออีกห้าสิบสามคนไปยังโรงปฏิบัติงานแห่งหนึ่ง ซึ่งภายในไม่มีคนอยู่ มีเพียงเครื่องขึ้นรูปห้าเครื่องวางเรียงรายอยู่

ประมาณสองสามนาทีต่อมา ก็มีชายชราสองสามคนผิวคล้ำ อายุราวห้าสิบเศษ รูปร่างค่อนข้างเตี้ยเดินเข้ามา

พวกเขาเข้ามาทักทายกับรองหัวหน้าหาน

รองหัวหน้าหานพยักหน้าให้เล็กน้อย แล้วหันมาพูดกับทุกคนว่า

“หลายท่านนี้คือช่างขึ้นรูประดับห้าของโรงงานเรา อาจารย์หลิว อาจารย์จิน และอาจารย์จาง”

“ชิ้นงานที่พวกคุณทำออกมา จะได้รับการประเมินจากพวกท่าน...”

“ตอนนี้ให้เริ่มปั้นขึ้นรูปทีละห้าคน สำหรับรูปทรงของภาชนะ พวกคุณสามารถปั้นตามแบบที่วางอยู่บนโต๊ะด้านหลังได้เลย”

หลังจากได้ยินเสียงของรองหัวหน้าหาน ทุกคนก็หันไปมองด้านหลัง

บัดนี้พวกเขาเห็นว่า บนโต๊ะด้านหลังมีดินปั้นที่ขึ้นรูปแล้ววางอยู่

มีทั้งไหเจียงจวิน ถ้วยชา ชาม จานน้ำตื้น ที่ใส่พู่กัน และโอ่งน้ำใบเล็ก เป็นต้น

เมื่อมีแบบอ้างอิงแล้ว ก็จะง่ายขึ้นมาก

เพราะน้อยคนนักที่นี่จะสามารถปั้นขึ้นจากจินตนาการได้ การมีแบบอ้างอิงย่อมดีกว่าไม่มี

ตอนนี้คนส่วนใหญ่ได้เลือกแบบอ้างอิงของตนเองแล้ว ส่วนหลี่เฟิงนั้นเขาเตรียมที่จะเลือกทำที่ใส่พู่กัน

เพราะในความคิดของเขา ที่ใส่พู่กันนี้ดูเหมือนจะง่ายที่สุด

ส่วนคนอื่นๆ บ้างก็เลือกทำชาม บ้างก็เลือกทำจานน้ำตื้น

เหล่านี้คือตัวเลือกของคนส่วนใหญ่ มีเพียงคนเดียวที่เลือกทำไหเจียงจวิน นั่นก็คือชายหนุ่มที่ถูกหญิงวัยกลางคนพาเข้ามาในหอประชุมใหญ่ตอนแรก

ตอนนี้เขากำลังทักทายกับอาจารย์ช่างอาวุโสสองสามคนที่เพิ่งเข้ามา

เมื่อหลี่เฟิงเห็นดังนั้น เขาก็พอจะเข้าใจได้

ดูท่าว่าเด็กเส้นคนนี้น่าจะเป็นหนึ่งในตัวเลือกที่ถูกกำหนดไว้แล้ว การที่เขาเลือกทำไหเจียงจวินที่ยากที่สุด แสดงว่าต้องมีฝีมืออยู่บ้าง ถ้าเป็นเช่นนั้น เขาก็น่าจะเป็นหนึ่งในบรรดาลูกหลานของคนในโรงงาน

จากข้อมูลที่หลี่เฟิงทราบมา

โควตารับสมัครสิบตำแหน่งของโรงงาน จะต้องรายงานให้สำนักงานแรงงานทราบ

จากเรื่องนี้ หลี่เฟิงก็คาดเดาว่า

เด็กเส้นคนนี้น่าจะเคยเรียนรู้งานพวกนี้มาก่อน แต่เพราะโรงงานไม่มีนโยบายเลื่อนขั้นลูกจ้างชั่วคราวเป็นพนักงานประจำ เขาจึงต้องอาศัยช่องทางการรับสมัครจากภายนอกเพื่อเข้ามา

นั่นก็หมายความว่า สุดท้ายแล้วโควตาที่เหลืออยู่จริงๆ มีแค่เก้าตำแหน่งน่ะสิ

คนที่อยู่ที่นี่มีห้าสิบกว่าคน อัตราส่วนเกือบจะหกต่อหนึ่งแล้ว

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเข้าลึกๆ

ถ้าเป็นแบบนี้ เขาก็ยังพอมีโอกาสอยู่บ้าง

เพราะถ้าหากผู้สมัครมีแต่ลูกหลานของคนในโรงงานทั้งหมด โอกาสของเขาก็คงเป็นศูนย์