บทที่ 380 - เกลี้ยกล่อมไม่สำเร็จ อ้วนเสี้ยวจนตรอก (ฟรี)

บทที่ 380 - เกลี้ยกล่อมไม่สำเร็จ อ้วนเสี้ยวจนตรอก

ข่าวการเสียเมืองอันอิบยังส่งมาไม่ถึงค่ายอ้วนเสี้ยว แต่อ้วนเสี้ยวก็เริ่มร้อนใจที่ตีฉางอันไม่แตกเสียที

ซุนขิม ที่ปรึกษาอีกคนของอ้วนเสี้ยว จึงเสนอแผนให้ส่งทูตเข้าไปเกลี้ยกล่อมคนในเมือง

"ในเมืองมีพี่ชายข้า ซุนฮก และคนรู้จักมากมาย หากข้าเข้าไปเจรจา อาจโน้มน้าวให้พวกเขายอมแพ้ได้"

อ้วนเสี้ยวเห็นด้วย จึงส่งซุนขิมเข้าเมืองฉางอัน แฮหัวตุ้นเห็นว่าเป็นน้องชายซุนฮก จึงยอมให้เข้ามา

ซุนขิมเข้าไปพบซุนฮก พยายามเกลี้ยกล่อมพี่ชายให้เห็นแก่ตระกูลและสถานการณ์บ้านเมือง

"พี่ใหญ่ โจโฉตายแล้ว สกุลโจหมดวาสนา อ้วนเสี้ยวตระกูลใหญ่ครองสี่แคว้น บัดนี้ยึดกวนจงได้ครึ่งหนึ่ง"

"หากพี่ยอมจำนน อ้วนเสี้ยวรับปากจะให้ตำแหน่งสูงส่ง ตระกูลซุนเราก็จะรุ่งโรจน์สืบไป"

แต่ซุนฮกกลับส่ายหน้า ปฏิเสธอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด

"ข้าได้รับความไว้วางใจจากท่านโจโฉ ให้รักษาอุดมการณ์ มิอาจเปลี่ยนใจรับใช้นายสองคน"

"อีกอย่าง อ้วนเสี้ยวเป็นคนโลเล ฟังคำคนง่าย วันนี้ดีกัน วันหน้าอาจฆ่ากัน เจ้ากลับไปบอกเขาเถิด ว่าข้าไม่ยอม"

ซุนขิมเห็นพี่ชายใจแข็ง จึงเปลี่ยนเป้าหมายไปหาแฮหัวตุ้น

เขารู้จุดอ่อนของแฮหัวตุ้นดี จึงยกเรื่องครอบครัวโจโฉขึ้นมาอ้าง

"ท่านแม่ทัพ ท่านอาจไม่กลัวตาย แต่ท่านไม่ห่วงฮูหยินและนายน้อยทั้งหลายหรือ?"

"หากเมืองแตก พวกม้าเท้งบุกเข้ามา ใครจะรับประกันความปลอดภัยของคนในตระกูลโจ?"

"อ้วนเสี้ยวรับปากว่าจะดูแลครอบครัวโจโฉอย่างดี ท่านควรถามความเห็นของฮูหยินเตียนดูบ้าง"

แฮหัวตุ้นฟังแล้วก็ลังเล เพราะเขาเป็นห่วงฮูหยินเตียนและหลานๆ จริงๆ

เขาจึงเข้าไปในจวนซือคง ขอพบฮูหยินเตียน เล่าข้อเสนอของอ้วนเสี้ยวให้ฟัง

ฮูหยินเตียนฟังจบ ก็ตบโต๊ะด้วยความโกรธ ตวาดแฮหัวตุ้นว่า

"ท่านเป็นแม่ทัพใหญ่ นายท่านฝากฝังบ้านเมืองไว้ ท่านควรตัดสินใจด้วยความกล้าหาญ"

"ไยมาถามความเห็นสตรี? นายท่านสั่งให้ยอมแพ้เล่าปี่ ท่านจะขัดคำสั่งไปเข้าพวกอ้วนเสี้ยว ศัตรูคู่อาฆาตหรือ?"

"หากท่านกลัวตาย ก็เปิดประตูเมืองเถิด แต่ข้ากับลูกหลานสกุลโจ ยอมตายไม่ยอมไปอยู่ใต้เท้าอ้วนเสี้ยว!"

คำด่าของฮูหยินเตียนเหมือนน้ำเย็นราดหัว แฮหัวตุ้นได้สติ รู้สึกละอายใจ

เขากลับออกมาบอกปฏิเสธซุนขิม ซุนขิมจนปัญญา ต้องกลับไปรายงานอ้วนเสี้ยว

อ้วนเสี้ยวรู้ว่าการเจรจาล้มเหลว ก็โกรธจัด สั่งระดมพลโจมตีเมืองหนักกว่าเดิม

ม้าเท้งทางทิศตะวันตกก็เร่งบุกเข้ามา หวังจะชิงเข้าเมืองก่อนอ้วนเสี้ยว

การสู้รบดำเนินไปอย่างดุเดือด เลือดนองท่วมกำแพงเมืองฉางอัน

ในขณะเดียวกัน ทางทิศตะวันออก ข่าวร้ายก็มาถึงค่ายอ้วนเสี้ยว

ทหารมารายงานว่า กวนอูนำทัพยึดเมืองอันอิบได้แล้ว ตัดขาดเส้นทางกลับเหอเป่ย์

และทางทิศใต้ ฉินเจินก็นำทัพผ่านด่านบู๋กวน เข้าสู่ที่ราบกวนจงแล้ว

อ้วนเสี้ยวหน้าซีดเผือด เขาตกอยู่ในวงล้อมของศัตรูเสียเอง

เตียนห้องรีบแนะนำ "นายท่าน สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว ต้องรีบตัดสินใจ"

"หนึ่งคือทุ่มกำลังทั้งหมดตีฉางอันให้แตก ยึดเมืองเป็นที่มั่น"

"สองคือถอยทัพทันที หนีขึ้นเหนือไปทางดินแดนซยงหนู อ้อมกลับเหอเป่ย์"

"หากช้ากว่านี้ ทัพฉินเจินและกวนอูมาถึง เราจะไม่มีทางหนีทีไล่!"

อ้วนเสี้ยวไม่อยากยอมแพ้ เลือกข้อหนึ่ง สั่งทหารบุกเมืองอย่างบ้าคลั่ง

แต่ทหารในเมืองรู้ว่ากำลังหนุนมาถึงแล้ว ขวัญกำลังใจก็ฟื้นคืนมา ต้านทานอย่างเหนียวแน่น

ผ่านไปสามวัน ฉางอันยังไม่แตก แต่ทัพหน้าของฉินเจิน นำโดยจูล่งและฮองตง มาถึงแล้ว!

ธงทิวทัพเล่าปี่โบกสะบัด เสียงกลองศึกดังสนั่นหวั่นไหว

ม้าเท้งเห็นท่าไม่ดี กลัวถูกรุม จึงถอนทัพหนีกลับเสเหลียงดื้อๆ ทิ้งอ้วนเสี้ยวไว้กลางวงล้อม

อ้วนเสี้ยวเห็นพันธมิตรหนี ก็รู้ว่าจบสิ้นแล้ว

[จบแล้ว]