บทที่ 300 - เปลี่ยนดินแดนรกร้างเป็นขุมทรัพย์ แผนการฉินเจิน

บทที่ 300 - เปลี่ยนดินแดนรกร้างเป็นขุมทรัพย์ แผนการฉินเจิน

ความจริงแล้ว ฉินเจินตั้งใจจะกลับชีวชุน เพราะครอบครัวเขาอยู่ที่นั่น

ชัวเอี๋ยมภรรยาสุดที่รักและลูกสาวตัวน้อยรอเขาอยู่ เขาจากบ้านมานาน ย่อมคิดถึงเป็นธรรมดา

อีกทั้งสถานการณ์ทางเหนือ โจโฉและอ้วนเสี้ยวกำลังจะเปิดศึกใหญ่ นี่เป็นโอกาสทองในการชิงตัวฮ่องเต้

แต่เมื่อเตียวเจียวเสนอชื่อเขา และเล่าปี่ก็เห็นดีเห็นงาม เขาจึงไม่อาจปฏิเสธได้

เพราะเขารู้ดีว่ากังตั๋งในตอนนี้ เปรียบเสมือนป่าดิบชื้นที่ยังไม่ได้รับการบุกเบิกอย่างเต็มที่

แม้ซุนเซ็กจะครองมาหลายปี แต่ก็เน้นแต่การทหาร ไม่ได้วางรากฐานการปกครองที่มั่นคง

กลุ่มอิทธิพลท้องถิ่นยังคงมีอำนาจมาก และโจรภูเขาซานเยว่ก็เป็นหนามยอกอก

หากส่งคนอย่างเล่าหัว หรือโลซก มาดูแล อาจจะเก่งแต่บารมีไม่พอที่จะกดหัวพวกตระกูลใหญ่ได้

ดังนั้น เขาจึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด

แต่การจะปกครองกังตั๋งให้ได้ผล ต้องใช้อำนาจเบ็ดเสร็จ

เขาจึงยื่นเงื่อนไขต่อเล่าปี่ว่า

"ข้าพเจ้ายินดีอยู่ดูแลกังตั๋ง แต่ต้องขออำนาจสิทธิ์ขาดในการตัดสินใจ"

"ทั้งเรื่องการแต่งตั้งโยกย้ายขุนนาง การจัดการที่ดิน และการปราบปรามโจรผู้ร้าย"

"ข้าพเจ้าจะร่างแผนการพัฒนา 'เปลี่ยนดินแดนรกร้างเป็นขุมทรัพย์' ขึ้นมา"

"แผนการนี้อาจกระทบผลประโยชน์ของคนบางกลุ่ม อาจต้องมีการลงโทษรุนแรง"

"ขอนายท่านอย่าได้ฟังคำครหา และให้การสนับสนุนอย่างเต็มที่"

เล่าปี่ได้ฟังก็หัวเราะชอบใจ ตบเข่าฉาดใหญ่

"ท่านกุนซือพูดอะไรเช่นนั้น ท่านเปรียบเสมือนแขนขาและสมองของข้า"

"ข้าไว้วางใจท่านยิ่งกว่าใคร เรื่องแค่นี้ทำไมข้าจะให้ไม่ได้"

"ข้ามอบอาญาสิทธิ์ให้ท่าน ท่านจะทำอะไรก็ทำไปเถิด ข้าหนุนหลังเต็มที่"

"ใครกล้าขัดคำสั่งท่าน ก็เหมือนขัดคำสั่งข้า"

เมื่อได้รับคำยืนยันจากเล่าปี่ ฉินเจินก็เริ่มร่ายยาวถึงแผนการของเขา

"ประการแรก ต้องจัดการปัญหาโจรภูเขาซานเยว่"

"พวกนี้ไม่ใช่แค่โจร แต่เป็นชาวบ้านที่หนีเข้าไปอยู่ในป่าเพราะการกดขี่"

"เราจะใช้ทั้งไม้นวมและไม้แข็ง ปราบปรามกลุ่มหัวรุนแรง และเกลี้ยกล่อมกลุ่มที่ยอมจำนน"

"ให้พวกเขากลับมาทำกินในที่ราบ มอบที่ดินและเครื่องมือทำกินให้"

"ประการที่สอง การปฏิรูปที่ดิน กังตั๋งมีที่ดินรกร้างมากมาย แต่ส่วนใหญ่ถูกตระกูลใหญ่จับจอง"

"ข้าพเจ้าจะจัดสรรที่ดินใหม่ ให้ชาวบ้านและทหารปลดประจำการได้มีที่ทำกิน"

"ส่งเสริมการปลูกข้าว ทำนาเกลือ และการประมง"

"ประการที่สาม ส่งเสริมการศึกษา ตั้งโรงเรียนสอนหนังสือ เพื่อสร้างบุคลากรมาช่วยงานบ้านเมือง"

"ลดอิทธิพลของตระกูลใหญ่ด้วยการสอบคัดเลือกขุนนางจากความสามารถ ไม่ใช่จากชาติกำเนิด"

แผนการของฉินเจิน ฟังดูยิ่งใหญ่และท้าทาย แต่ก็เต็มไปด้วยความหวัง

เล่าปี่ฟังแล้วตาเป็นประกาย เห็นภาพกังตั๋งที่จะเจริญรุ่งเรืองในอนาคต

"ประเสริฐ! หากทำได้ตามนี้ กังตั๋งจะเป็นอู่ข้าวอู่น้ำที่สำคัญของพวกเรา"

"ท่านกุนซือช่างมองการณ์ไกลนัก"

จากนั้น เล่าปี่ก็ถามด้วยความเป็นห่วงว่า

"แต่ท่านกุนซือต้องอยู่ที่นี่อีกนาน มิสู้ข้าส่งคนไปรับฮูหยินชัวและบุตรสาวมาอยู่ด้วยกันที่นี่ดีหรือไม่"

"ท่านจะได้ไม่ต้องทนเหงา และมีคนดูแล"

ฉินเจินได้ฟังก็ยิ้มบางๆ ส่ายหน้าปฏิเสธ

"ขอบคุณนายท่านที่เป็นห่วง แต่ข้าพเจ้าคิดว่าไม่จำเป็น"

"ข้าพเจ้ากะว่าจะใช้เวลาเคลียร์งานที่นี่แค่ปีหรือสองปี"

"พอรากฐานมั่นคง ข้าพเจ้าก็จะกลับชีวชุน"

"หากพาครอบครัวมา จะเป็นการวุ่นวายเปล่าๆ อีกอย่างการเดินทางไกลก็ลำบากสำหรับเด็กเล็ก"

"ให้พวกนางอยู่ที่ชีวชุนนั่นแหละดีแล้ว ข้าพเจ้าจะรีบทำงานให้เสร็จ แล้วรีบกลับไปหา"

ความจริงแล้ว ฉินเจินไม่อยากให้ครอบครัวมาพัวพันกับความขัดแย้งในกังตั๋งช่วงแรก

การปฏิรูปของเขาต้องไปเหยียบเท้าผู้มีอิทธิพลแน่ หากครอบครัวมาอยู่ อาจตกเป็นเป้าหมายได้

สู้ให้เขาอยู่ที่นี่คนเดียว ลุยงานได้เต็มที่ ไม่มีห่วงหน้าพะวงหลังจะดีกว่า

เล่าปี่เห็นเขาตัดสินใจแล้ว ก็ไม่เซ้าซี้

"เอาเถิด ตามใจท่านกุนซือ ข้าจะกำชับให้คนดูแลครอบครัวท่านที่ชีวชุนเป็นอย่างดี ไม่ให้ขาดตกบกพร่อง"

"ท่านอยู่ที่นี่ก็รักษาสุขภาพด้วย หากมีเรื่องเหลือบ่ากว่าแรง ก็แจ้งข้าได้ทันที"

หลังจากตกลงกันเรียบร้อย วันรุ่งขึ้นเล่าปี่ก็ประกาศแต่งตั้งฉินเจินเป็น ข้าหลวงใหญ่ผู้สำเร็จราชการแคว้นยังจิ๋ว

มีอำนาจควบคุมดูแลทั้งฝ่ายทหารและพลเรือนในกังตั๋งทั้งหมด

ส่วนเล่าปี่เอง หลังจากจัดแจงทุกอย่างเสร็จสิ้น ก็เตรียมนำทัพหลักกลับไปชีวชุน

เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับสถานการณ์ใหญ่ที่จะเกิดขึ้นทางเหนือ

ศึกระหว่างโจโฉและอ้วนเสี้ยว กำลังจะระเบิดขึ้นแล้ว!

[จบแล้ว]