บทที่ 28 - สาธิตสร้างบ้าน สตาร์ทอัพยุคหิน

บทที่ 28 - สาธิตสร้างบ้าน สตาร์ทอัพยุคหิน

หลินเย่ว์เลิกพูดมาก พอฝนหยุดตกวันรุ่งขึ้น เขาก็แบกขวานหินขึ้นเขาไปเลย ไม่ได้ป่าวประกาศเกณฑ์คน แต่แอบสะกิดอาหมู่กับวัยรุ่นหัวสมัยใหม่ 2-3 คนไปด้วย

"เอาจริงดิ?" อาหมู่มองหลินเย่ว์ที่กำลังเลือกหินก้อนสวยๆ ที่ตีนเขา ทำหน้าไม่เข้าใจ "ใครๆ เขาก็ว่านายบ้าพลังเปล่าๆ นะ"

"ไม่ลองไม่รู้" หลินเย่ว์เหวี่ยงขวานหินกะเทาะเหลี่ยมคมออก "สร้างหลังเล็กๆ ให้ดูเป็นตัวอย่างก่อน ถ้าเวิร์ค เดี๋ยวเขาก็เชื่อเอง"

พวกเขาใช้เวลา 3 วัน ขนหินขนาดเท่าๆ กันมากองไว้ได้ 30 กว่าก้อน แล้วไปตัดไม้ตรงๆ มาทำเสา หลินเย่ว์กางแบบแปลน เริ่มวางผังบนลานดิน ใช้ 'ปูนขาว' (หินปูนธรรมชาติแถวนั้น เอามาเผาแล้วบด ผสมทรายกับน้ำ กลายเป็นปูนก่อแบบโบราณ) ขีดเส้นรากฐานสี่เหลี่ยม แล้วเริ่มเรียงหินทีละชั้น อัดช่องว่างด้วยปูนขาว

"ไอ้ขาวๆ เหนียวๆ นี่ ยัดเข้าไปแล้วมันช่วยอะไรวะ?" วัยรุ่นคนหนึ่งถามพลางปาดปูนลงร่องหิน

"กันน้ำซึม แล้วก็ช่วยยึดหินให้ติดกันแน่นปึ้ก" หลินเย่ว์อธิบายพลางใช้ค้อนไม้เคาะจัดระเบียบหิน "พอแห้งแล้ว น้ำฝนไม่มีทางแทรกเข้ามาได้เลย"

อาหมู่ช่วยจับเสาไม้อยู่ข้างๆ มองหลินเย่ว์ก่อกำแพงอย่างคล่องแคล่ว ความสงสัยเริ่มลดลง "ดูกำแพงนี่สิ แข็งแรงกว่าผนังดินเหนียวเยอะเลยนะเนี่ย แต่เหนื่อยชิบเป๋ง"

ผ่านไป 4 วัน กำแพงหินสูงท่วมหัวก็เสร็จสมบูรณ์ หลินเย่ว์สั่งให้พาดคานไม้บนยอดกำแพง แล้วปูไม้กระดานแผ่นบางๆ ทำหลังคา (กระเบื้องยังเผาไม่เสร็จ ใช้ไม้ไปก่อน) สุดท้ายขุดคูระบายน้ำตื้นๆ รอบตัวบ้าน อัดดินให้แน่น

กระท่อมไม้ฐานหินหลังน้อยตั้งตระหง่านอยู่ริมค่าย ขนาดไม่ใหญ่ แค่ห้องเดียว แต่กำแพงหินเรียงตัวสวยงาม หลังคาไม้ปูเรียบกริบ คูน้ำโค้งรับมุมสวยงาม

"เสร็จแล้ว?" อาหมู่เดินวนรอบบ้าน เคาะกำแพงหิน ปึกๆ เสียงแน่นตั้บ ฟังดูมั่นคงกว่าเพิงหญ้าคนละเรื่อง

หลินเย่ว์ผลักประตูไม้เดินเข้าไป ข้างในแห้งสนิท ไม่มีกลิ่นอับชื้นแบบเพิงดิน เขาเงยหน้ามองเพดาน แสงแดดส่องผ่านร่องไม้ลงมาเป็นลำสวยงาม ไม่มีฝุ่นร่วงกราวลงมาเพราะมัดเถาวัลย์ไว้แน่นหนา

"เป็นไง?" หลินเย่ว์หันมาถามทีมงาน "สบายกว่าเพิงหมาแหงนเยอะไหม?"

"เออว่ะ... แน่นหนาดีจริง" วัยรุ่นคนนั้นตาโต "เมื่อกี้ลองผลักกำแพง ไม่ขยับเลยสักนิด"

ข่าวแพร่สะพัด ชาวบ้านแห่มามุงดูกันใหญ่

"บ้านทรงแปลกๆ แต่ดูแข็งแรงจังแฮะ" "กำแพงหินแข็งโป๊ก ลมพัดไม่ปลิวแน่" "แต่หลังคาไม้กระดานเนี่ยนะ? ฝนตกจะรอดเร้อ?"

เสียงวิจารณ์ยังมีอยู่ แต่แววตาหลายคนเริ่มฉายความอยากได้ หญิงคนหนึ่งที่เคยเสบียงเน่าเพราะฝนสาด ลูบกำแพงหินเบาๆ พึมพำ "ถ้าได้อยู่บ้านแบบนี้ ข้าวสารคงไม่ขึ้นรา..."

หลินเย่ว์มองปฏิกิริยารอบข้างแล้วยิ้มมุมปาก เขารู้ว่าบ้านตัวอย่างหลังนี้แค่จุดเริ่มต้น เดี๋ยวรอของจริงพิสูจน์

เขาหันไปบอกอาหมู่ "พรุ่งนี้เริ่มลองเผากระเบื้องเลยไหม?"

อาหมู่มองบ้านตรงหน้า สลับกับมองแววตามุ่งมั่นของหลินเย่ว์ แล้วพยักหน้าหงึกๆ "จัดไป! ฉันเอาด้วย!"

แสงแดดตกกระทบกำแพงหิน สะท้อนความอบอุ่น แม้จะยังเป็นแค่กระท่อมเล็กๆ แต่ในสายตาชาวเผ่า มันเริ่มฉายภาพอนาคตที่มั่นคง... ภาพของ "บ้าน" ที่แท้จริง ที่ไม่ใช่แค่ที่ซุกหัวนอนชั่วคราว