บทที่ 98 เดิมพันหนึ่งร้อยยี่สิบล้านหินวิญญาณระดับต่ำ

ในใจหวังเฉิงเฟิงเดิมทีก็ไม่เต็มใจนัก แต่เมื่อเห็นองค์ชายใหญ่เอ่ยปาก

เขาเองก็ไม่อาจหักหน้าองค์ชายใหญ่ได้ จึงจำต้องตกปากรับคำ "ในเมื่อเป็นพระประสงค์ขององค์ชายใหญ่ ก็เอาตามนั้นพะยะค่ะ"

อิ๋งจื้อกระซิบถามฉินปู้อี้ที่อยู่ข้างๆ เสียงเบา "พี่ฉิน การประลองครั้งนี้ท่านมั่นใจจริงๆ นะ?"

ฉินปู้อี้พยักหน้ารับ "ถึงตอนนั้นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบนเวทีประลอง ขอให้พี่อิ๋งจื้ออย่าได้ยอมให้หยุดการต่อสู้เด็ดขาด"

เห็นฉินปู้อี้พกความมั่นใจมาเต็มเปี่ยม อิ๋งจื้อจึงนั่งลงบนเก้าอี้พลางกล่าว "ตกลง ข้าจะร่วมมือกับพี่ฉินอย่างเต็มที่"

ฉินปู้อี้หันไปพูดกับองค์ชายใหญ่อิ๋งเย่ "องค์ชายใหญ่ ประลองกันเฉยๆ คงน่าเบื่อแย่ ไม่สู้เพิ่มเดิมพันกันสักหน่อยหรือ"

อิ๋งเย่มองฉินปู้อี้ด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ "เพิ่มยังไงล่ะ?"

ฉินปู้อี้เสนอ "เอาอย่างนี้ มีการประลองทั้งหมดสามรอบ แต่ละรอบถ้าข้าชนะ องค์ชายใหญ่ต้องจ่ายข้าหนึ่งสิบล้านหินวิญญาณระดับต่ำ"

"กลับกัน ถ้าข้าแพ้ ข้าจะจ่ายให้องค์ชายใหญ่หนึ่งสิบล้านหินวิญญาณระดับต่ำ"

พร้อมกันนั้นเขาก็ส่งกระแสจิตหาอิ๋งจื้อ "พี่อิ๋งจื้อ ประเดี๋ยวข้าคงต้องขอยืมหินวิญญาณระดับต่ำสักหนึ่งสิบล้านก้อนนะ"

สาเหตุที่ต้องยืมอิ๋งจื้อ ก็เพราะของมีค่าส่วนใหญ่ในตัวฉินปู้อี้ถูกแลกเป็นแต้มสถานะไปหมดแล้ว ตอนนี้เขาถังแตกสุดๆ

อิ๋งจื้อตอบรับทันทีโดยไม่ต้องคิด "พี่ฉิน เรื่องหินวิญญาณไม่ใช่ปัญหา สบายมาก"

อิ๋งเย่ใช้มือขวาลูบคาง ชูนิ้วชี้มือซ้ายขึ้นมาหนึ่งนิ้ว "สิบล้านหินวิญญาณระดับต่ำมันน้อยไป จะเล่นทั้งทีต้องเล่นให้ใหญ่หน่อย ยี่สิบล้านเป็นไง?"

ยังไม่ทันที่ฉินปู้อี้จะเอ่ยปาก อิ๋งจื้อก็พูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "เสด็จพี่ใหญ่ ยี่สิบล้านก็ยังดูขี้เหนียวไปหน่อยนะ ข้าตัดสินใจแทนพี่ฉินเอง ขอเบิ้ลเป็นสี่สิบล้าน!"

สีหน้าองค์ชายใหญ่แข็งค้าง เขาไม่นึกว่าอิ๋งจื้อจะเกทับมาหนักขนาดนี้

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง องค์ชายใหญ่ก็ตอบตกลง "ได้ เอาตามที่น้องสามว่า ใช้สี่สิบล้านหินวิญญาณระดับต่ำเป็นเดิมพัน"

ฉินปู้อี้คาดไม่ถึงว่าอิ๋งจื้อจะกล้าทุ่มหมดหน้าตักขนาดนี้ กำลังจะเอ่ยปากทักท้วง "พี่อิ๋งจื้อ..."

แต่อิ๋งจื้อชิงพูดขึ้นก่อน "พี่ฉิน ข้าเชื่อใจท่าน ก็แค่รอบละสี่สิบล้านหินวิญญาณระดับต่ำ ข้ายอมทุ่มสุดตัว เพื่อดัดนิสัยอวดดีของเสด็จพี่ใหญ่ให้ได้"

"พี่ฉิน ถึงคนจะแพ้แต่ศักดิ์ศรีห้ามแพ้ ต่อให้เสียพนัน อย่างมากคนในจวนองค์ชายสามก็แค่อดออมกันสักพัก เดี๋ยวก็เก็บหินวิญญาณคืนมาได้เอง"

แม้อิ๋งจื้อจะพูดเหมือนเป็นเรื่องง่าย แต่ฉินปู้อี้รู้ดีว่า หากต้องเสียหินวิญญาณจำนวนมหาศาลขนาดนี้ไปจริงๆ

ชีวิตความเป็นอยู่ของอิ๋งจื้อหลังจากนี้คงลำบากแน่ นอกจากจะต้องลดค่าใช้จ่ายต่างๆ แล้ว งบประมาณในการเลี้ยงดูกองกำลังคงฝืดเคืองน่าดู

เหล่านักเรียนและอาจารย์ที่มุงดูอยู่รอบๆ เมื่อได้ยินว่าสององค์ชายวางเดิมพันกันมหาศาลขนาดนี้ ต่างก็ซุบซิบกันเซ็งแซ่

"ใจปล้ำชะมัด รอบละตั้งสี่สิบล้านหินวิญญาณระดับต่ำ"

"สามรอบรวมกันก็ปาเข้าไปหนึ่งร้อยยี่สิบล้านหินวิญญาณระดับต่ำ ถ้าเทียบเป็นหินวิญญาณระดับกลางก็สิบสองล้านก้อน"

"ถ้าเทียบเป็นหินวิญญาณระดับสูง ก็ตั้งหนึ่งล้านสองแสนก้อน ทุ่มทุนสร้างจริงๆ!"

"ชาตินี้ข้าจะมีวาสนาได้ครอบครองหินวิญญาณเยอะขนาดนั้นไหมนะ ตั้งหนึ่งร้อยยี่สิบล้าน ถ้ามีขนาดนั้น ข้าจะแต่งเมียสักสิบคน"...

หวังเฉิงเฟิงที่อยู่บนเวทีเองก็ตกตะลึงกับความใจป้ำขององค์ชายทั้งสอง ต้องรู้ก่อนว่างบประมาณของสถาบันต้าหมิงต่อปี อยู่ที่ประมาณสองพันกว่าล้านหินวิญญาณระดับต่ำ

อิ๋งจื้อกับอิ๋งเย่ลงเดิมพันครั้งเดียว เท่ากับงบประมาณหนึ่งในยี่สิบของสถาบันทั้งปีเลยทีเดียว

ฉินปู้อี้หันไปถามหวังเฉิงเฟิง "ท่านอธิการบดีหวังไม่ลงเดิมพันร่วมสนุกสักหน่อยหรือ?"

หวังเฉิงเฟิงเผยสีหน้ากระอักกระอ่วนแวบหนึ่ง ก่อนจะปรับสีหน้าเป็นปกติแล้วกล่าว "สหายตัวน้อยฉิน ล้อเล่นแล้ว ข้าจะไปมีหินวิญญาณระดับต่ำเยอะขนาดนั้นได้ยังไง"

เรื่องที่หวังเฉิงเฟิงบอกว่าไม่มีหินวิญญาณเยอะขนาดนั้น ฉินปู้อี้ไม่เชื่อแม้แต่นิดเดียว

ในฐานะผู้ฝึกตนระดับต้าเฉิง ถ้ามีสินทรัพย์ที่เป็นหินวิญญาณระดับต่ำไม่ถึงร้อยล้าน ก็อย่าเรียกว่าระดับต้าเฉิงเลยดีกว่า

ยิ่งหวังเฉิงเฟิงเป็นถึงหนึ่งในสามอธิการบดีของสถาบันต้าหมิง ประเมินคร่าวๆ อย่างต่ำในมือก็น่าจะมีหินวิญญาณระดับต่ำหลายร้อยล้านก้อน

หวังเฉิงเฟิงหันไปถามอิ๋งจื้อและอิ๋งเย่ "องค์ชายทั้งสอง ยังมีข้อโต้แย้งเกี่ยวกับการประลองครั้งนี้อีกหรือไม่?"

ทั้งสองต่างส่ายหน้าแสดงว่าไม่มีข้อโต้แย้ง

หวังเฉิงเฟิงประกาศ "ในเมื่อไม่มีข้อโต้แย้ง การต่อสู้จะเริ่มขึ้น ณ บัดนี้"

"ขอเชิญผู้ท้าชิง ฉินปู้อี้ ขึ้นสู่เวที"

ฉินปู้อี้เหาะขึ้นไปยืนอยู่ด้านหนึ่งของเวทีประลอง

หวังเฉิงเฟิงประกาศต่อ "อาจารย์ที่ปรึกษาอาวุโสท่านแรกที่สถาบันต้าหมิงส่งเข้าประลอง คืออาจารย์สั่วหู่ ระดับตู้เจี๋ยระยะแรก"

"ขอเชิญอาจารย์สั่วหู่ขึ้นเวที"

สิ้นเสียงประกาศ ชายสวมชุดดำที่มีผ้าคาดปิดตาหนึ่งข้างก็เหาะขึ้นมาจากด้านล่าง

เมื่อขึ้นมาถึง สั่วหู่ทำความเคารพหวังเฉิงเฟิง แล้วหันไปมองฉินปู้อี้ด้วยสายตาดูแคลน

"ตำแหน่งอาจารย์ที่ปรึกษาอาวุโสของสถาบันต้าหมิง ไม่ใช่ที่ที่หมาแมวที่ไหนจะเข้ามาเป็นได้"

"แค่ระดับเหอถี่ระยะกลาง ริอ่านจะมาเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาอาวุโส ฝันกลางวันอยู่รึไง?"

ฉินปู้อี้สวนกลับเรียบๆ "หมาแมวที่พูดถึงน่ะ หมายถึงตัวเจ้าเองหรือเปล่า?"

"ในสายตาข้า เจ้าก็เป็นแค่พวกไก่อ่อนสุนัขปั้น ขนาดพวกเศษสวะอย่างเจ้ายังเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาอาวุโสได้ แล้วทำไมข้าจะเป็นไม่ได้?"

แววตาของสั่วหู่ฉายประกายอำมหิต "ปากเก่งนักนะไอ้หนู หวังว่าตอนที่นอนดิ้นพราดๆ อยู่กับพื้น เจ้าจะยังปากดีได้แบบนี้"

ฉินปู้อี้ยกยิ้มมุมปาก จ้องสั่วหู่ด้วยแววตาเย็นชา "พูดมากน่ารำคาญ เดี๋ยวก็รู้หมู่หรือจ่า"

สั่วหู่แสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม "ไอ้หนู เดี๋ยวข้าจะทุบกระดูกเจ้าให้แตกทีละชิ้น ให้เจ้าตายอย่างทรมานที่สุด"

การต่อสู้ยังไม่ทันเริ่ม บรรยากาศบนเวทีก็ตึงเครียดจนแทบจะระเบิด

ผู้ชมด้านล่างต่างจ้องมองขึ้นไปอย่างใจจดใจจ่อ สำหรับพวกเขา การต่อสู้ระดับนี้หาดูได้ยากยิ่ง

ยิ่งเป็นการต่อสู้ที่ระดับเหอถี่ท้าชนกับระดับตู้เจี๋ยสามคนรวด ซึ่งเป็นการต่อสู้ข้ามระดับขั้นใหญ่ ยิ่งหาดูยากเข้าไปใหญ่

"อาจารย์สั่วหู่เท่จัง ดูแมนสุดๆ"

"แน่อยู่แล้ว อาจารย์สั่วหู่เป็นคนสุดท้ายที่ได้รับเลือกเป็นหนึ่งในแปดอาจารย์ที่ปรึกษาอาวุโส ฝีมือต้องมีของดีแน่นอน"

"ไอ้หนุ่มบนเวทีนั่นซวยแน่ มาทายกันดีกว่าว่ามันจะทนมือทนเท้าอาจารย์สั่วหู่ได้นานแค่ไหน"

"กล้าเอาระดับเหอถี่มาท้าชนระดับตู้เจี๋ย มันต้องมีไม้ตายก้นหีบแน่ๆ ข้าว่าน่าจะยื้อได้สักสิบกว่ากระบวนท่า"

"เหอะ ประเมินมันสูงไปแล้ว ข้าพนันเลย ไม่เกินสามกระบวนท่า ไอ้นั่นต้องคุกเข่าขอชีวิตอาจารย์สั่วหู่แน่ๆ"

"ถ้าเจ้าทายผิดล่ะ"

"ถ้าข้าทายผิด ข้าจ่ายให้เจ้าหนึ่งพันหินวิญญาณระดับต่ำ แต่ถ้าเจ้าแพ้ เจ้าจ่ายข้าหนึ่งพัน"...

หวังเฉิงเฟิงมองดูคนทั้งสองที่พร้อมจะห้ำหั่นกันบนเวที และแววตาคาดหวังของผู้ชมด้านล่าง ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงอีก

เขาประกาศก้องทันที "การประลองรอบแรก เริ่มได้!"