บทที่ 89 ฉินปู้อี้ผู้ถูกระบบครอบงำ

กระบี่ยาวในมือชิงเฉี่ยนเปล่งประกายแสง วาดเป็นวงกลมรอบตัวนาง

วงกลมแห่งแสงกระบี่ขยายตัวออกไปเรื่อยๆ จนมีขนาดเท่ากับดวงจันทร์กลมโต

"แตก!"

สิ้นเสียงตวาดเบาๆ ของชิงเฉี่ยน แสงกระบี่ก็ระเบิดออก ฉีกกระชากดวงจันทร์จนแหลกสลาย

เมื่อแสงกระบี่จางหาย ดวงจันทร์ก็อันตรธานไป

ชิงเฉี่ยน: "ฉินปู้อี้ มีลูกไม้อะไรก็งัดออกมาให้หมด"

"จะได้ไม่มานั่งเสียใจทีหลังตอนที่ถูกข้าฆ่าตาย ว่ายังไม่ได้เอาจริง"

ฉินปู้อี้: "ในเมื่อเจ้าพูดแบบนี้ ข้าก็จะสนองให้"

"สังหาร · สลายวิญญาณ!"

ดาบสังหารในมือฉินปู้อี้หดเล็กลงเหลือขนาดเท่าฝ่ามือ

ฉินปู้อี้ถ่ายเทจิตสัมผัสในห้วงจิตเข้าสู่ดาบสังหารจิ๋วในมือ

เมื่อได้รับจิตสัมผัส ดาบสังหารก็เปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามทันที

"ฟุ่บ!"

ดาบสังหารหายวับไปจากมือฉินปู้อี้ วินาทีถัดมาก็ไปโผล่ตรงหน้าชิงเฉี่ยน

"เคร้ง!"

ยังไม่ทันที่ดาบสังหารจะเจาะเข้าสู่ห้วงจิตของชิงเฉี่ยน ก็ถูกสกัดกั้นไว้เสียก่อน

"เคล็ดวิชากระบี่เทียนฮวง · เทพคุ้มครอง!"

ที่ระยะสามนิ้วตรงหน้าชิงเฉี่ยน ราวกับมีกำแพงหนาทึบกั้นอยู่

ดาบสังหารไม่อาจคืบหน้าได้แม้แต่นิ้วเดียว

ชิงเฉี่ยนยื่นนิ้วมือขาวผ่องราวหยกสองนิ้วคีบดาบสังหารไว้ แล้วหัวเราะเยาะ

"มีดีแค่นี้เองเหรอ? ข้าประเมินเจ้าสูงไปจริงๆ"

"ฟุ่บ!"

ชิงเฉี่ยนสะบัดนิ้วดีดดาบสังหารกลับไปหาฉินปู้อี้

"หมับ!"

ฉินปู้อี้ยื่นมือรับดาบสังหารไว้

"วิ้ง!"

ดาบสังหารกลับคืนสู่ขนาดปกติในมือฉินปู้อี้ ส่งเสียงร้องกังวาน

ราวกับกำลังตัดพ้อฉินปู้อี้ว่าเจอกับคู่ต่อสู้ระดับนี้ ทำไมถึงทำได้แค่นี้

สัมผัสได้ถึงอารมณ์ของดาบสังหาร ฉินปู้อี้ก็ได้แต่ยิ้มขื่น

วิชาดาบสลายวิญญาณที่เคยใช้ได้ผลมาตลอด กลับถูกชิงเฉี่ยนป้องกันได้อย่างง่ายดาย เป็นสิ่งที่เขาคาดไม่ถึงจริงๆ

แต่พอลองคิดดู ระดับการบำเพ็ญเพียรในพิภพเทียนฮวงนั้นสูงล้ำกว่าดาวบลูสตาร์ไปไกลโข

การจะมีวิธีป้องกันการโจมตีทางจิตสัมผัส ก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจ

ชิงเฉี่ยน: "การโจมตีทางจิตสัมผัสข้าก็มีเหมือนกัน มาแต่ไม่ไปถือว่าเสียมารยาท ต่อไปเจ้าก็ลองชิมรสการโจมตีทางจิตสัมผัสของข้าบ้าง"

"เคล็ดวิชากระบี่เทียนฮวง · หนามเทวะ!"

กระบี่ยาวในมือชิงเฉี่ยนเปล่งแสงกระบี่สายหนึ่งออกมาควบแน่นอยู่ตรงหน้านาง

ชิงเฉี่ยนถ่ายเทจิตสัมผัสเข้าสู่แสงกระบี่นั้น แสงกระบี่ค่อยๆ จางลงจนหายไปในที่สุด

"ไป!"

ชิงเฉี่ยนชี้นิ้วไปที่ฉินปู้อี้

"ฟุ่บ!"

ฉินปู้อี้แผ่ขยายจิตสัมผัสพยายามตรวจจับทิศทางการโจมตีของชิงเฉี่ยนอย่างสุดความสามารถ

แต่แสงกระบี่จิตสัมผัสที่ชิงเฉี่ยนปล่อยออกมานั้นราวกับไม่มีตัวตน จิตสัมผัสของฉินปู้อี้ตรวจจับไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

ในขณะที่ฉินปู้อี้กำลังมองหา แสงกระบี่ก็ปรากฏขึ้นในห้วงจิตของเขาแล้ว

"ฉึก!"

"ฉึก!"

ฉินปู้อี้ตั้งตัวไม่ทัน แสงกระบี่ก็ฟันลงบนห้วงจิตเรียบร้อยแล้ว

กว่าฉินปู้อี้จะกางม่านป้องกัน การโจมตีก็จบสิ้นลง

ฉินปู้อี้ทำได้แค่เบิกตามองแสงกระบี่ทิ้งรอยแผลสองรอยไว้ในห้วงจิตแล้วสลายไป

เมื่อห้วงจิตได้รับบาดเจ็บ ใบหน้าของฉินปู้อี้ก็ซีดเผือด

ชิงเฉี่ยนเห็นสีหน้าของฉินปู้อี้ ก็เย้าแหย่ "คุณชายฉิน รสชาติกระบวนท่านี้ของข้าเป็นยังไงบ้าง"

ฉินปู้อี้ตอบสั้นๆ "รสดี!"

ฉินปู้อี้กำดาบสังหารแน่น ฟันใส่ชิงเฉี่ยน

"สังหาร · ดับสูญ (เยียนเมี่ย)!"

ตัวดาบครึ่งหนึ่งของดาบสังหารค่อยๆ จางลงจนหายไปจากสายตา

ดูภายนอกเหมือนฉินปู้อี้ถือกดาบที่มีแค่ครึ่งเล่ม

แต่ความจริงแล้ว อีกครึ่งที่จางหายไปนั้นไม่ได้หายไปไหน ยังคงอยู่ในมือฉินปู้อี้

เพียงแต่ตาเนื้อและจิตสัมผัสมองไม่เห็นเท่านั้น

ดาบสังหารปลดปล่อยปราณดาบขนาดมหึมาออกมา

ปราณดาบครึ่งหนึ่งมองเห็นได้ อีกครึ่งมองไม่เห็น พุ่งเข้าสังหารชิงเฉี่ยนอย่างรวดเร็ว

ชิงเฉี่ยนขมวดคิ้วเล็กน้อย กระชับกระบี่ในมือแน่น นางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายจากวิชาดาบกระบวนท่านี้ของฉินปู้อี้

"เคล็ดวิชากระบี่เทียนฮวง · ตัดขาด!"

กระบี่ฟันลงไปที่กึ่งกลางของปราณดาบ หวังจะผ่าปราณดาบออกเป็นสองส่วนและตัดขาดมันอย่างสมบูรณ์

"เคร้ง!"

ส่วนที่มองเห็นได้ของปราณดาบปะทะกับกระบี่อย่างจัง

ส่วนที่มองไม่เห็นหลุดออกจากปราณดาบ พุ่งเข้าหาชิงเฉี่ยนต่อไป

แม้ชิงเฉี่ยนจะมองไม่เห็นว่าปราณดาบส่วนนั้นอยู่ที่ไหน แต่ลางสังหรณ์บอกนางว่าถ้าประมาท นางอาจจะเจ็บตัวได้

"ฉึก!"

ปราณดาบส่วนที่มองไม่เห็นไม่เปิดโอกาสให้ชิงเฉี่ยนตั้งตัว ฟันฉับเข้าที่ห้วงจิตของนางทันที

"ฉึก!" "ฉึก!"

ฟันซ้ำๆ ในห้วงจิตของชิงเฉี่ยนสามครั้ง ก่อนจะสลายไป

ใบหน้าที่เคยแดงระเรื่อของชิงเฉี่ยนซีดเผือดลงทันตา

ฉินปู้อี้ใช้ท่าทีเดียวกันเย้ยหยันกลับ "ชิงเฉี่ยน นี่แหละที่เรียกว่ามาแล้วไม่ไปถือว่าเสียมารยาทของจริง!"

ชิงเฉี่ยนมองฉินปู้อี้ด้วยความเหลือเชื่อ "เจ้าใช้วิธีโจมตีที่พิสดารแบบนี้ได้ยังไง"

วิชาโจมตีทางจิตสัมผัสที่นางเพิ่งใช้ นางต้องใช้เวลาฝึกฝนหลายร้อยปีกว่าจะสำเร็จ

แต่วิชาดาบเยียนเมี่ยของฉินปู้อี้เห็นได้ชัดว่าเหนือชั้นกว่าวิชากระบี่ที่นางใช้เมื่อครู่มาก

"สามารถผสานรูปลักษณ์และไร้รูปลักษณ์เข้าด้วยกันได้อย่างสมบูรณ์แบบ นี่มัน... เป็นไปไม่ได้!" ชิงเฉี่ยนพึมพำกับตัวเอง

ฉินปู้อี้ทำหน้าตาเวอร์วัง จงใจเสียดสีชิงเฉี่ยน "จิ้งจอกโง่เอ๋ย ของที่เจ้าไม่เคยเห็นยังมีอีกเยอะ"

พูดจบ ฉินปู้อี้แทบอยากจะตบปากตัวเอง คิดในใจ "เวรแล้ว โดนเจ้าระบบนั่นครอบงำซะแล้ว"

วิชาดาบเยียนเมี่ยคือการโจมตีทั้งทางกายภาพและจิตวิญญาณพร้อมกัน เป้าหมายคือการลบล้างสิ่งที่ถูกโจมตีให้หายไปจากโลกอย่างถาวร

ชิงเฉี่ยนโกรธจนหน้าสลับสีเดี๋ยวขาวเดี๋ยวเขียว สีหน้าเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาไม่หยุด

เห็นท่าทางของชิงเฉี่ยน ฉินปู้อี้เริ่มเข้าใจความสนุกของระบบขึ้นมาบ้างแล้ว

ตอนที่ระบบพูดจากวนประสาทเขา สีหน้าของเขาคงไม่ต่างจากชิงเฉี่ยนตอนนี้เท่าไหร่

จู่ๆ ชิงเฉี่ยนก็หัวเราะ "ฉินปู้อี้ เจ้ายั่วโมโหข้าสำเร็จแล้ว!"

ฉินปู้อี้: "โกรธแล้วหัวเราะทำไม? ประสาท"

ชิงเฉี่ยนโดนฉินปู้อี้ย้อนจนพูดไม่ออก จะหุบยิ้มก็ไม่ทัน จะยิ้มต่อก็ดูโง่

ชิงเฉี่ยนหน้าค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ "ฉินปู้อี้..."

ยังไม่ทันที่ชิงเฉี่ยนจะพูดจบ ปากของฉินปู้อี้ก็เหมือนถูกระบบเข้าสิง พูดแทรกขึ้นมา "ต่อไปเจ้าคงจะพูดว่าจะถลกหนังเลาะกระดูกข้า หรือทรมานให้ข้าตายทั้งเป็นอะไรเทือกนั้นสินะ"

ชิงเฉี่ยนอึ้งกิมกี่ อ้าปากพะงาบๆ ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ

สุดท้ายคำพูดนับพันก็กลั่นออกมาเป็นประโยคเดียว "ไอ้มนุษย์ ไอ้โจร ไปตายซะ!!!"

"เคล็ดวิชากระบี่เทียนฮวง · ขีดสุด!"

พลังปราณในร่างชิงเฉี่ยนไหลทะลักเข้าสู่กระบี่ในมือ กระบี่เปล่งแสงจ้าบาดตา

พริบตาเดียว ทั้งตัวกระบี่ก็กลายเป็นกระบี่แสง

ชิงเฉี่ยนถือกระบี่แสงพุ่งเข้าสังหารฉินปู้อี้

ฉินปู้อี้มองการโจมตีที่กำลังใกล้เข้ามา เอ่ยทีละคำอย่างชัดเจน

"สังหาร · จั่นเซียน (สังหารเซียน)!"

รวบรวมพลังทั่วร่างไปที่ดาบสังหาร ฉินปู้อี้ฟันใส่ชิงเฉี่ยน

ตัวดาบสังหารเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทในพริบตา

ตัวดาบสีดำทมิฬแผ่จิตสังหารบ้าคลั่งออกมา ราวกับปีศาจร้ายจากขุมนรก

"เคร้ง!"

"เคร้ง"

"ฉึก!"

"พรวด!"

"นี่มันวิชาดาบอะไรกัน!!!" ชิงเฉี่ยนอุทานลั่น