บทที่ 82 พลังรุดหน้า ใช้คุณธรรมสยบคน

เสียงมังกรคำรามดังก้องไปทั่วโลกเสี่ยวเชียน

เสี่ยวชิงหลงใช้กรงเล็บหิ้วปีกหวงต้าเซียนบินไปทางไกล

"เฮ้ย... เจ้า... เจ้าจะทำอะไร!"

"เจ้ามนุษย์บอกว่าให้ใช้คุณธรรมสยบคน"

หวงต้าเซียนตัวสั่นงันงกอยู่ภายใต้บารมีมังกรอันทรงพลังของเสี่ยวชิงหลง

ลำดับชั้นในหมู่สัตว์อสูรนั้นเคร่งครัดยิ่ง เผ่าพันธุ์มังกรซึ่งอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร มีอำนาจทางสายเลือดข่มหวงต้าเซียนอย่างสมบูรณ์

หวงต้าเซียนไม่กล้าขัดขืนแม้แต่น้อย ได้แต่ร้องโวยวาย

ฉินปู้อี้ตะโกนตอบจากระยะไกล "ถูกต้อง เสี่ยวชิงจะพาเจ้าไปสัมผัสประสบการณ์การใช้คุณธรรมสยบคน"

ฉินปู้อี้เว้นจังหวะนิดหนึ่ง ก่อนตะโกนกำชับ "เสี่ยวชิง เบามือหน่อย อย่าเล่นจนตายล่ะ"

ได้ยินคำสั่งนั้น หวงต้าเซียนยิ่งสั่นหนักกว่าเดิม ถีบขาสั้นป้อมไปมา ร้องลั่น

"ปล่อยข้าออกไป ปล่อยข้าออกไป"

เสี่ยวชิงหลงหิ้วหวงต้าเซียนพลางพูดอย่างอารมณ์ดี "นายท่านบอกว่ายังไม่ได้คืนแดนลับให้เจ้า จะปล่อยเจ้าไปไม่ได้"

หวงต้าเซียนเผลอหลุดปาก "ใช่ แดนลับของข้า เจ้ามนุษย์ เจ้าต้องคืนแดนลับให้ข้าด้วย!"

......

ฉินปู้อี้ฟังเสียงมังกรคำรามอย่างสะใจของเสี่ยวชิงหลง สลับกับเสียงร้องโหยหวนของหวงต้าเซียน

"ไหนบอกว่าใช้คุณธรรมสยบคน ทำไมถึงลงไม้ลงมือล่ะ"

"ข้าไม่เอาแดนลับแล้ว อย่าตีข้าเลย"

"ปล่อยข้าออกไป..."

ฉินปู้อี้ส่งกระแสจิตหาเสี่ยวชิงหลง "เสี่ยวชิง ดัดนิสัยให้ดีๆ หน่อยนะ"

เสี่ยวชิงหลง: "รับทราบขอรับนายท่าน"

เสียงการทุบตีหวงต้าเซียนของเสี่ยวชิงหลงดังไปทั่วโลกเสี่ยวเชียน

ผู้คนในโลกเสี่ยวเชียนต่างหยุดฝึกฝน เงยหน้ามองเหตุการณ์บนท้องฟ้า

ฉีอวิ๋นเดินเข้ามาหาฉินปู้อี้ ถามว่า "เพียงพอนเหลืองตัวนี้มาจากไหน?"

ฉินปู้อี้: "แดนลับเผิงไหล"

ฉีอวิ๋นพยักหน้าเข้าใจ "ก่อนหน้านี้ข้ายังสงสัยว่าทำไมสามแดนลับใหญ่ทุ่มเทกำลังขนาดนั้นก็ยังยึดแดนลับเผิงไหลไม่ได้"

"ที่แท้มีเพียงพอนเหลืองระดับเหอถี่ระยะแรกคุมอยู่นี่เอง มิน่าล่ะ"

บนพื้นดิน หล่างเย่มองดูเสี่ยวชิงหลงกำลังสั่งสอนหวงต้าเซียน พึมพำกับตัวเอง "นึกไม่ถึงว่าลูกพี่เสี่ยวชิงที่ปกติทำตัวบ้องแบ๊ว จะโหดเหี้ยมขนาดนี้ ต่อไปห้ามทำให้ลูกพี่เสี่ยวชิงโกรธเด็ดขาด"

ใช่แล้ว หลังจากอยู่ด้วยกันมาระยะหนึ่ง บวกกับความสนิทสนมกับฉินปู้อี้

เสี่ยวชิงหลงได้กลายเป็นลูกพี่ใหญ่ของทุกคนในโลกเสี่ยวเชียนไปแล้ว

คนตระกูลหลานต่างพากันซุบซิบ

"ดูไม่ออกเลยว่าลูกพี่เสี่ยวชิงที่ดูไร้เดียงสา จะลงมือหนักขนาดนี้"

"ข้านึกว่าลูกพี่เสี่ยวชิงเป็นแค่มาสคอตน่ารักๆ ที่ไหนได้ พลังต่อสู้โหดชะมัด"

"ท่านกุนซือหล่างเย่ ท่านเคยเห็นตอนลูกพี่เสี่ยวชิงเอาจริงไหม?"

ศิษย์ตระกูลหลานคนหนึ่งสะกิดหล่างเย่ถาม

หล่างเย่: "แน่นอน ข้าเคยเห็น ร่างมังกรของลูกพี่เสี่ยวชิงยาวหลายร้อยจั้ง..."

ทุกคนได้ยินดังนั้นก็ตาลุกวาว ตั้งใจฟังหล่างเย่โม้ต่อ

หล่างเย่เห็นทุกคนสนใจ ก็เริ่มใส่สีตีไข่

"ตอนที่ข้ารู้จักกับลูกพี่เสี่ยวชิงใหม่ๆ ลูกพี่แกงับผู้ฝึกตนระดับเลี่ยนซูเข้าไปคำเดียวหายวับ..."

"ศึกครั้งนั้นฟ้าถล่มดินทลาย ผีสางเทวดายังต้องหลบ..."

......

ครึ่งชั่วยามผ่านไป

เสี่ยวชิงหลงบินนำหน้า หวงต้าเซียนที่ตัวบวมเป่งหน้าตาปูดโปนเดินคอตกตามหลังต้อยๆ

เมื่อมาถึงหน้าฉินปู้อี้ เสี่ยวชิงหลงรายงาน "นายท่าน ภารกิจสำเร็จลุล่วงขอรับ"

พูดจบ ก็เอากรงเล็บตบหัวหวงต้าเซียนจนหัวทิ่ม

หวงต้าเซียนลูบหัวที่เจ็บระบม พูดอย่างไม่เต็มใจ "เจ้ามนุษย์..."

"เพียะ!"

กรงเล็บมังกรตบหัวหวงต้าเซียนอีกที เสี่ยวชิงหลงสอนสั่ง "เสี่ยวหวง เจ้าควรเรียกว่าอะไร"

หวงต้าเซียน: "นายท่าน..."

"ค่อยรื่นหูหน่อย" เสี่ยวชิงหลงพยักหน้าพอใจ

ฉินปู้อี้แกล้งขยี้แผลใจหวงต้าเซียน "ยังอยากได้แดนลับคืนอยู่ไหม?"

หวงต้าเซียนกุมหัว ครางฮือๆ "ไม่เอาแล้ว"

ฉินปู้อี้: "แล้วยังอยากให้ข้าปล่อยออกไปอีกไหม"

หวงต้าเซียนตาเป็นประกายวูบหนึ่ง แต่พอนึกถึงฉากที่โดนเสี่ยวชิงหลงซ้อมเมื่อกี้ ก็รีบส่ายหน้า

"ไม่ออกแล้ว..."

ฉินปู้อี้พยักหน้า "อืม ดีมาก ต่อไปที่นี่ก็คือบ้านของเจ้า"

แล้วหันไปสั่งเสี่ยวชิงหลง "เสี่ยวชิง พาไปพักผ่อน ให้ทำความคุ้นเคยกับบ้านใหม่หน่อย"

"ได้เลยขอรับ นายท่าน"

เสี่ยวชิงหลงหิ้วหวงต้าเซียนจากไป

ฉีอวิ๋นเอ่ยชม "สหายตัวน้อยฉิน สยบสัตว์อสูรระดับเหอถี่ระยะแรกได้เงียบๆ แบบนี้เลยรึ? ร้ายกาจจริงๆ ข้าน้อยนับถือ"

ฉินปู้อี้ตอบเรียบๆ "ไม่ได้มีอะไรพิเศษหรอก"

[ติ๊ง! ภารกิจระดับตำนาน: ยึดครองแดนลับเผิงไหลภายในหนึ่งปี สำเร็จ!]

[ส่งมอบรางวัลภารกิจเรียบร้อย]

เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้น

ภารกิจระดับตำนานครั้งนี้ เมื่อเทียบกับตอนชิงแก่นดาราที่เทือกเขาเทวะร่วงหล่น ถือว่าง่ายกว่ามาก เหมือนปอกกล้วยเข้าปาก

แต่ถ้าลองคิดดูดีๆ หากฉินปู้อี้ไม่ได้เพิ่มระดับพลังอย่างรวดเร็วจนถึงขั้นเหอถี่

การต้องเผชิญหน้ากับบอสใหญ่อย่างหวงต้าเซียนที่มีระดับเหอถี่ระยะแรก ก็คงต้องออกแรงเหนื่อยไม่ใช่เล่นกว่าจะยึดแดนลับเผิงไหลได้

รางวัลภารกิจระดับตำนานมีทั้งหมดสามอย่าง ได้แก่ กายาเทียนฮวง · ขั้นกลาง, 50 แต้มสถานะ, และชิ้นส่วนดาบที่แตกหักหนึ่งชิ้น

ฉินปู้อี้หยิบชิ้นส่วนดาบออกมา ประกบเข้ากับส่วนที่ขาดหายไปของดาบสังหาร

"วิ้ง!"

ดาบสังหารส่งเสียงร้องกังวาน

ชิ้นส่วนดาบและตัวดาบสังหารค่อยๆ หลอมรวมเข้าด้วยกัน

หนึ่งลมหายใจผ่านไป ตัวดาบสั่นสะเทือน การหลอมรวมเสร็จสมบูรณ์

พร้อมกันนั้น จิตสังหารที่แผ่ออกมาจากดาบก็เข้มข้นขึ้นกว่าเดิม

ฉินปู้อี้เติม 50 แต้มสถานะใส่ตัวเอง แล้วเปิดหน้าต่างข้อมูลส่วนตัว

ชื่อ: ฉินปู้อี้

กายา: เทียนฮวง · ขั้นกลาง

ผลลัพธ์: ค่าสถานะทั้งหมดเพิ่มขึ้น · สิบเปอร์เซ็นต์

การบำเพ็ญเพียร: ระดับหก · ขั้นเหอถี่ระยะกลาง (692/1,000)

จิตสัมผัส: ขั้นเหอถี่ระยะหลัง

พละกำลัง: 692

ความเร็ว: 692

ความอึด: 692

พลังโจมตี: 692

พลังป้องกัน: 692

โชคลาภ: 692

......

อาวุธ: ดาบสังหาร · ระดับหก (692/1,000)

ชิ้นส่วนที่แตกหัก (2/9): เพิ่มพลังโจมตี · ยี่สิบเปอร์เซ็นต์

พลังโจมตี: 692

ทักษะ: เพลงดาบสังหาร · ระดับสี่ (200/200 · ขาดเคล็ดวิชาต่อเนื่องจึงไม่สามารถทะลวงขั้นได้)

พลังโจมตี: 200

สัตว์อสูร: มังกรเขียว · ระดับหก (692/1,000)

หลังจากกายาเทียนฮวงเลื่อนเป็นขั้นกลาง การเพิ่มค่าสถานะทั้งหมดก็ขยับจากห้าเปอร์เซ็นต์เป็นสิบเปอร์เซ็นต์

และเมื่อหลอมรวมชิ้นส่วนที่แตกหักเพิ่มอีกชิ้น การเพิ่มพลังโจมตีของดาบสังหารก็พุ่งสูงขึ้นเป็นเท่าตัว

จากเดิมสิบเปอร์เซ็นต์ กลายเป็นยี่สิบเปอร์เซ็นต์

หลังจากเติม 50 แต้มสถานะ ระดับพลังของฉินปู้อี้ก็ทะลวงจากขั้นเหอถี่ระยะแรกสู่ขั้นเหอถี่ระยะกลาง และจิตสัมผัสก็ทะลวงสู่ขั้นเหอถี่ระยะหลัง

เมื่อได้รับรางวัลภารกิจครบถ้วน พลังรบของฉินปู้อี้ก็เพิ่มขึ้นมหาศาล

ด้วยพลังรบในตอนนี้ การต่อกรกับระดับเหอถี่ระยะหลังไม่ใช่เรื่องยาก หรือแม้แต่ระดับเหอถี่สมบูรณ์ก็พอจะสู้ไหว

"ต่อไปก็คือการมุ่งหน้าสู่แดนลับปลุกพลัง เพื่อรับเพลงดาบสังหารกระบวนท่าที่ห้าและหก" ฉินปู้อี้คิดในใจ

เมื่อได้สติกลับมา ฉินปู้อี้เห็นฉีอวิ๋นยืนอ้าปากค้างมองเขาอยู่ จึงถาม "ท่านอาวุโสฉี เป็นอะไรไป?"

ฉีอวิ๋นถามเสียงตะกุกตะกัก "เจ้า... เจ้าทะลวงขั้นอีกแล้วเหรอ?"

ฉินปู้อี้พยักหน้ายอมรับ

ฉีอวิ๋นถอนหายใจยาว "คนเทียบคนมันน่าเจ็บใจ ของเทียบของมันน่าโยันทิ้งจริงๆ"

"เจ้าเพิ่งทะลวงสู่ขั้นเหอถี่ระยะแรกไปได้ไม่นาน นี่ทะลวงอีกแล้วเหรอ"

เมื่อครู่นี้ ฉีอวิ๋นยืนอยู่ข้างฉินปู้อี้ เห็นกับตาว่ากลิ่นอายของฉินปู้อี้พุ่งสูงขึ้นเป็นระลอกๆ ความเปลี่ยนแปลงมหาศาลเกิดขึ้นทั้งภายในและภายนอก

นี่ทำให้ฉีอวิ๋นนอกจากจะทึ่งในพรสวรรค์ของฉินปู้อี้แล้ว ในใจยังเกิดความรู้สึกพ่ายแพ้อย่างรุนแรงอีกด้วย