บทที่ 72 ฉินปู้อี้ผู้ทรนง

ฉินปู้อี้กวาดสายตามองหลานหลิงหลงและหล่างเย่ที่อยู่บนหลังของเสี่ยวชิงหลง ซึ่งบาดแผลหายสนิทแล้ว

หลานหลิงหลงลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม "ยินดีด้วยค่ะพี่ฉิน ที่ฝ่าด่านเคราะห์สำเร็จ"

หล่างเย่ลุกขึ้นยืนพร้อมกัน ประสานมือคารวะ "ยินดีด้วยครับ"

ฉินปู้อี้หันไปถามหล่างเย่ "จากนี้ไปเจ้าวางแผนจะทำอะไรต่อ?"

หล่างเย่ถอนหายใจ "แดนลับทั้งสามแห่งของดาวบลูสตาร์ตกอยู่ในมือท่านหมดแล้ว ต่อไปข้าคงต้องเร่ร่อนไปทั่ว"

ฉินปู้อี้จ้องมองชายที่เขาเคยทุบหัวสลบมาหลายครั้งแล้วกล่าวอย่างจริงจัง

"ถ้าไม่มีที่ไป ก็มาอยู่กับข้าสิ"

ดวงตาของหล่างเย่เป็นประกายวูบหนึ่ง ก่อนจะหม่นแสงลง กล่าวอย่างมีนัยยะ "อยู่กับข้า อาจจะนำปัญหาที่ไม่จำเป็นมาให้ท่าน ท่านแน่ใจหรือ?"

ฉินปู้อี้สังเกตเห็นความไม่ธรรมดาของหล่างเย่มานานแล้ว

เช่น ยาที่เขาให้หลานหลิงหลง แม้จะออกฤทธิ์ช้า แต่เสถียรมาก

และที่สำคัญที่สุดคือยาเม็ดนั้น แม้แต่เนตรตรวจสอบของฉินปู้อี้ก็ยังมองไม่ออก เป็นเครื่องหมายคำถามทั้งหมด

ฉินปู้อี้ตอบเสียงเรียบ "ตัวข้าเองก็มีปัญหาไม่น้อยไปกว่าเจ้า อยู่กับข้าก็เสี่ยงตายได้ทุกเมื่อ เลือกเอาเองแล้วกัน"

หล่างเย่เข้าใจความหมายแฝงของฉินปู้อี้ทันที ว่าฉินปู้อี้ไม่ได้ใส่ใจเรื่องปัญหาของเขา

หล่างเย่กล่าว "งั้นต่อไปข้าขอฝากเนื้อฝากตัวด้วย ตั้งแต่วันนี้ไป ท่านคือลูกพี่ข้า"

พูดจบ หล่างเย่ก็ล้วงยาเม็ดหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ ยื่นให้ฉินปู้อี้ "ลูกพี่ จากกลิ่นอายของท่าน ข้าเดาว่าห้วงจิตของท่านเสียหายหนัก ยาเม็ดนี้จะช่วยรักษาอาการบาดเจ็บที่ห้วงจิตได้"

เดิมทีฉินปู้อี้ตั้งใจจะเอากระบี่ที่ยึดมาจากฉีอวิ๋นไปแลกเป็นคะแนนร้านค้า เพื่อซื้อยารักษาตัวเอง

ไม่นึกว่าหล่างเย่จะยื่นยาให้แบบนี้ ฉินปู้อี้จึงใช้เนตรตรวจสอบสแกนดูอย่างละเอียด

นอกจากระดับยาที่ไม่ระบุ ก็ไม่พบอันตรายใดๆ

ไม่ใช่ว่าฉินปู้อี้เป็นโรคระแวง แต่สำหรับนักฆ่าอย่างเขา ความรอบคอบคือปัจจัยสำคัญที่สุดในการมีชีวิตรอด

ความเชื่อใจคือพรสวรรค์ จนถึงตอนนี้ นอกจากเสี่ยวชิงหลงที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมา ฉินปู้อี้ยังคงระแวงทุกคน

แม้แต่หลานหลิงหลงที่ติดตามเขามาตลอด เขาก็ยังไม่ไว้ใจเต็มร้อย

นับประสาอะไรกับหล่างเย่ที่เพิ่งเจอกันไม่กี่ครั้ง

เมื่อมั่นใจว่าไม่มีอะไรผิดปกติ ฉินปู้อี้รับยามาแล้วกลืนลงไป

ยาละลายในปากทันที ฤทธิ์ยาพุ่งตรงไปยังห้วงจิตในสมอง

แล้วกระจายตัวไปทั่วห้วงจิต

เพียงไม่กี่ลมหายใจ อาการบาดเจ็บในห้วงจิตของฉินปู้อี้ก็ฟื้นฟูไปกว่าครึ่ง

ผ่านไปอีกสิบกว่าลมหายใจ ห้วงจิตก็หายสนิท ความเจ็บปวดเหมือนถูกฉีกกระชากหายไปไร้ร่องรอย

เมื่อห้วงจิตหายดี ฉินปู้อี้ก็เรียกคืนจิตสัมผัสที่คอยประคองผนังห้วงจิตกลับมา

สำหรับยาที่หล่างเย่ให้มา ฉินปู้อี้ไม่ได้ถามถึงที่มา ทั้งสองฝ่ายต่างรู้กันดี

เมื่อทะลวงสู่ขั้นเหอถี่ระยะแรกแล้ว ฉินปู้อี้ยังไม่ได้ดูค่าสถานะของตัวเอง จึงเปิดหน้าต่างข้อมูลส่วนตัวขึ้นมา

ชื่อ: ฉินปู้อี้

กายา: เทียนฮวง · ขั้นต้น

ผลลัพธ์: ค่าสถานะทั้งหมดเพิ่มขึ้น · ห้าเปอร์เซ็นต์

การบำเพ็ญเพียร: ระดับหก · ขั้นเหอถี่ระยะแรก (567/1,000)

จิตสัมผัส: ขั้นเหอถี่ระยะกลาง

พละกำลัง: 567

ความเร็ว: 567

ความอึด: 567

พลังโจมตี: 567

พลังป้องกัน: 567

โชคลาภ: 567

......

อาวุธ: ดาบสังหาร · ระดับหก (567/1,000)

ชิ้นส่วนที่แตกหัก (1/9): เพิ่มพลังโจมตี · สิบเปอร์เซ็นต์

พลังโจมตี: 567

ทักษะ: เพลงดาบสังหาร · ระดับสี่ (200/200 · ขาดเคล็ดวิชาต่อเนื่องจึงไม่สามารถทะลวงขั้นได้)

พลังโจมตี: 200

สัตว์อสูร: มังกรเขียว · ระดับหก (567/1,000)

"ไม่นึกเลยว่าจะทะลวงสู่ระดับหกได้เร็วขนาดนี้"

"จิตสัมผัสถึงระดับเหอถี่ระยะกลางแล้ว"

"เสียดายอย่างเดียวคือเพลงดาบสังหารพัฒนาช้า ยังติดอยู่ที่ระดับสี่"

คิดในใจเสร็จ ฉินปู้อี้ก็ถามระบบ "ระบบ จะหาเคล็ดวิชาเพลงดาบสังหารส่วนต่อได้ยังไง"

[ยินดีด้วยนะจ๊ะโฮสต์ ที่ทะลวงสู่ระดับหกได้แล้ว โฮสต์ไก่อ่อนระดับหก]

เสียงกวนประสาทของระบบดังขึ้น ทำเอาฉินปู้อี้หน้าดำคร่ำเครียด

พักหลังระบบชักจะลามปามขึ้นทุกที จากที่แค่แซวเล่น ตอนนี้กลายเป็นคำทักทายติดปากไปแล้ว

"ข้าถามว่าจะหาเคล็ดวิชาเพลงดาบสังหารส่วนต่อได้ที่ไหน"

[อ้อ จ่ายมาหนึ่งพันคะแนนร้านค้าก่อน แล้วจะบอกให้] ระบบตอบ

ฉินปู้อี้: "ดูสภาพข้าเหมือนมีคะแนนให้รึไง หรือจะเอาตัวข้าไปขายดูไหมล่ะว่าได้กี่คะแนน แล้วอีกอย่าง แกจะเอาคะแนนไปทำอะไร?"

[ติ๊ง! ระบบกำลังคำนวณมูลค่าของโฮสต์...]

[ติ๊ง! คำนวณเสร็จสิ้น โฮสต์ไม่มีค่าสักแดงเดียว]

ฉินปู้อี้โดนระบบเล่นงานจนพูดไม่ออก "..."

ระบบเห็นฉินปู้อี้เงียบไป จึงอธิบาย [คะแนนร้านค้าน่ะ ข้าเอาไปก็ทำอะไรไม่ได้หรอก แต่ของแบบนี้มันต้องมีพิธีรีตองหน่อย ตอบฟรีๆ มันดูโลว์น่ะ เข้าใจไหม?]

เอาเข้าไป มาดาวบลูสตาร์ไม่นาน ระบบหัดพูดทับศัพท์ซะแล้ว

ฉินปู้อี้ยิ่งพูดยิ่งหน่ายใจ เขาพบว่าระบบเริ่มมีความเป็นมนุษย์มากขึ้นทุกวัน

[ช่างเถอะๆ ตั้งแต่เริ่มมาข้ายังไถคะแนนจากเจ้าไม่ได้สักแต้ม สงสัยต้องเปลี่ยนมุกใหม่ซะแล้ว] ระบบบ่นอย่างจนใจ

ฉินปู้อี้: "ตอบฟรีไม่ได้รึไง?"

ระบบตอบทันควัน [ไม่ได้! เอาเป็นว่า ครั้งนี้เจ้าพูดว่า: ระบบสุดหล่อครับ ทาสผู้ซื่อสัตย์ขอร้องให้ท่านช่วยคลายความสงสัยให้หน่อยครับ]

"ไม่มีทาง" ฉินปู้อี้ปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด

[เทียบกับการจ่ายคะแนนร้านค้า นี่ข้าลดแลกแจกแถมสุดๆ แล้วนะ ให้เวลาคิดสามวินาที ถ้าไม่ขอร้อง ข้าจะไปดูซีรีส์ต่อแล้วนะ] ระบบขู่

"ลูกผู้ชายฆ่าได้หยามไม่ได้ หัวขาดเลือดไหลได้ แต่ศักดิ์ศรีทิ้งไม่ได้"

[สาม!]

"นับถึงร้อยก็ไม่มีประโยชน์ ไม่มีทาง"

[สอง!]

"บอกว่าไม่มีทางก็คือไม่มีทาง"

[หนึ่ง!]

"ระบบสุดหล่อครับ เจ้านายของท่านขอร้องให้ท่านช่วยคลายความสงสัยให้หน่อยครับ" ฉินปู้อี้กัดฟันพูด

ใช่แล้ว ฉินปู้อี้ยอมแพ้

[ฮ่าฮ่า ไม่นึกว่าจะยอมพูดจริงๆ อื้ม~ ถึงจะมีจุดผิดพลาดนิดหน่อย แต่ก็หยวนๆ ให้ละกัน]

[เพลงดาบสังหารกระบวนท่าที่ห้าและหก อยู่ในแดนลับปลุกพลัง]

[เห็นแก่ที่ครั้งนี้ทำตัวว่านอนสอนง่าย จะบอกใบ้ให้นิดนึงว่า การเข้าแดนลับปลุกพลังครั้งนี้ต้องใช้เวลานาน แนะนำให้เจ้าไปยึดแดนลับเผิงไหลมาให้ได้ก่อน]

ได้คำตอบแล้ว ฉินปู้อี้ก็พ่นคำเดียวสั้นๆ "ไสหัวไป!"

[โฮสต์ ทำกับเค้าแบบนี้ได้ไง ใจร้ายที่สุด]

ฉินปู้อี้เลิกสนใจระบบ แล้วเริ่มคาดเดาสถานการณ์ที่จะเจอในแดนลับปลุกพลังครั้งนี้

ภาพลักษณ์ของหงเหลียนผุดขึ้นในใจ

ฉินปู้อี้พึมพำ "ครั้งนี้ จะได้เจอเจ้าอีกไหมนะ..."

ขณะที่กำลังเหม่อลอย เสียงของหลานเหวินฮ่าวก็ดังขึ้น "ฮ่าฮ่า ยินดีด้วยพี่ฉิน ที่ทะลวงสู่ขั้นเหอถี่"

ฉินปู้อี้ได้สติ มองดูหลานเหวินฮ่าวและหลานเทียนเหอที่กำลังเหาะเข้ามาหา แล้วยิ้มตอบ "ทั้งสองท่าน ไม่เจอกันนานเลยนะ"

หลานเทียนเหอ: "พี่ฉิน ที่บ้านเตรียมโต๊ะจีนไว้แล้ว เพื่อฉลองให้พี่ฉินโดยเฉพาะ"

ฉินปู้อี้พยักหน้ารับ "ขอบคุณมาก"

หลานเหวินฮ่าว: "พี่ฉินไม่ต้องเกรงใจ ตรงนี้คุยไม่สะดวก กลับไปบ้านตระกูลหลาน ค่อยกินไปคุยไปดีกว่า"

ในขณะที่กลุ่มของฉินปู้อี้กำลังจะจากไป เสียงตะโกนอื้ออึงก็ดังขึ้นจากเบื้องล่าง

"ท่านผู้อาวุโส โปรดรับข้าเป็นศิษย์ด้วยเถิด"

"ข้ายินดีรับใช้ท่านผู้อาวุโสไปตลอดชีวิต"

"ท่านผู้อาวุโส โปรดรับข้าไว้ด้วยเถิด ข้าน้อยยินดีปรนนิบัติรับใช้ท่านทุกค่ำคืน"

"ท่านผู้อาวุโสเป็นผู้ทรงศีลธรรม จะมาหลงเสน่ห์นางจิ้งจอกอย่างเจ้าได้ยังไง"

......