บทที่ 2 ฆ่าคนกลางถนน

การลงมือสังหารคนสองคนติดต่อกันในเวลาสั้นๆ ไม่ได้ทำให้ฉินปู้อี้รู้สึกไม่สบายใจแต่อย่างใด

ตลอดสองปีในอาชีพนักฆ่า เขาเคยผ่านเหตุการณ์ที่โหดร้ายกว่านี้มามากนัก

เมื่อมองดูคำอธิบายของเนตรตรวจสอบ เขาก็เข้าใจวิธีใช้งานได้ในทันที

เขาเปิดใช้งานเนตรตรวจสอบ เล็งไปยังศพที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น

ชื่อ: เฮยเสวียนเฟิง (พายุทมิฬ) ระดับการบำเพ็ญเพียร: ขั้นหนึ่ง (0.6/10) พละกำลัง: 0.7 ความเร็ว: 0.4 ความอึด: 0.5 พลังโจมตี: 0.8 พลังป้องกัน: 0.6 โชคลาภ: 0.1 ......

การมีเนตรตรวจสอบนี้ ทำให้เขาสามารถรู้เขารู้เรา ไม่ว่าการปลอมแปลงจะแนบเนียนแค่ไหนก็สามารถมองทะลุได้

ยิ่งไปกว่านั้น ขอบเขตของเนตรตรวจสอบไม่ได้จำกัดอยู่แค่คน แม้แต่ของวิเศษหายากก็สามารถตรวจสอบรายละเอียดถึงแก่นแท้ได้เช่นกัน

"ฟังก์ชันนี้มันโกงชัดๆ!" ฉินปู้อี้อุทานด้วยความทึ่ง

เขาหยิบกล่องสี่เหลี่ยมใบหนึ่งออกมาจากช่องเก็บของ

ฉินปู้อี้มองกล่องใบนี้ด้วยความสงสัย

"หรือนี่คืออาวุธประเภทเติบโตได้ที่ว่า? แค่กล่องใบเดียวนเนี่ยนะ?"

ที่ปากกล่องมียันต์ปิดผนึกแปะอยู่ ปิดผนึกกล่องทั้งใบไว้อย่างแน่นหนา

"สงสัยต้องเปิดออกสินะ?"

ทันทีที่ฉีกยันต์ออก ฝากล่องก็เปิดออกโดยอัตโนมัติ

ลำแสงพุ่งออกมาจากภายในกล่อง ภายในลำแสงนั้นมีอาวุธนานาชนิดลอยอยู่

ดาบ, กระบี่, หอกยาว, ค้อนดาวตก, สามง่าม...

โดยไม่ต้องลังเลให้มากความ ฉินปู้อี้เลือกดาบยาวเล่มหนึ่ง

เขายื่นมือเข้าไปในลำแสง คว้าจับด้ามดาบแล้วดึงออกมา

ดาบสังหาร · ขั้นหนึ่ง (1.5/10) พลังโจมตี: 1.5 คำอธิบาย: คมมีดที่ดำรงอยู่เพื่อการฆ่าฟัน... ดาบสังหารที่สรรพสัตว์นับไม่ถ้วนเคยต้องสั่นสะท้าน หากต้องการไขความลับทั้งหมดของมัน คุณจำเป็นต้องมีความแข็งแกร่งที่มากพอ

[ติ๊ง! ระบบได้ทำการบังคับผูกมัดดาบสังหารกับโฮสต์เรียบร้อยแล้ว]

[ติ๊ง! การผูกมัดนี้ไม่สามารถยกเลิกได้!!!]

[ติ๊ง! แต้มคุณสมบัติของดาบสังหารจะถูกแชร์ร่วมกับระดับการบำเพ็ญเพียรของโฮสต์]

"บังคับผูกมัด? ยกเลิกไม่ได้? นี่มันหมายความว่ายังไง?"

"อาวุธประเภทเติบโตได้คงเป็นแบบนี้กันหมดล่ะมั้ง"

เมื่อคิดไม่ตก ฉินปู้อี้ก็เลิกคิดมันซะดื้อๆ

"คุณสมบัติของดาบสังหารแชร์ร่วมกับระดับการบำเพ็ญเพียรของฉัน ก็เข้าใจไม่ยาก หมายความว่าตอนฉันยกระดับการบำเพ็ญเพียร ดาบสังหารก็จะยกระดับตามไปด้วย"

"เคร้ง!"

มือกระชับดาบสังหารแล้วชักออกจากฝัก

ตัวดาบแผ่รังสีอำมหิตเย็นเยียบ จุดที่แปลกที่สุดคือดาบเล่มนี้ไม่มีกระบังดาบ (ที่ป้องกันมือ) ตรงรอยต่อระหว่างตัวดาบและด้ามจับ

เมื่อลองเอานิ้วแตะที่คมดาบ ความเจ็บปวดจากความคมกริบก็แล่นผ่านปลายนิ้วเข้ามา

"เมื่อกี้ถ้ามีดาบดีๆ แบบนี้ ต่อให้ค่าพลังไม่เพิ่มขึ้น ฉันก็คงสังหารสองคนนั้นได้สบาย"

ขณะที่ถืออยู่ในมือ จู่ๆ ตัวดาบสังหารก็เริ่มสั่นระริกและดิ้นรน ราวกับจะพยายามหลุดจากการควบคุมของฉินปู้อี้

เขาเพิ่มแรงบีบที่มือ ในจังหวะที่ดาบดิ้นรนรุนแรงที่สุด ตราประทับระบบรูปดาบเล็กสีแดงเลือดที่หน้าอกของฉินปู้อี้ก็ยิงแสงกระบี่สายหนึ่งลงไปที่ดาบสังหาร ทำให้มันสงบลงและเลิกดิ้นรนทันที

"นี่มันสถานการณ์อะไรเนี่ย? อาวุธคิดจะกินเจ้าของงั้นเหรอ?"

ฉินปู้อี้ปาดเหงื่อ ดูจากปฏิกิริยาของดาบสังหารเมื่อครู่ ถ้าไม่ได้ตราประทับของระบบช่วยไว้ เขาคงควบคุมดาบเล่มนี้ไม่อยู่แน่ๆ

ฉินปู้อี้ปักดาบสังหารลงพื้น จ้องมองมันอยู่ครู่ใหญ่ เมื่อเห็นว่าไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ ผิดปกติอีก

"ดาบสังหาร ฟังนะ ตั้งแต่วันนี้ไปเจ้านายของแกคือฉัน ถ้าบังอาจคิดจะแว้งกัดเจ้าของอีก ฉันจะโยนแกเข้าเตาหลอมให้กลายเป็นเศษเหล็กซะ"

พูดจบ เห็นว่าดาบสังหารยังคงนิ่งเงียบ ฉินปู้อี้จึงดึงดาบขึ้นจากพื้นแล้วมุ่งหน้าไปยังเมืองชิงหยาง

ครึ่งวันต่อมา

เมืองชิงหยาง เมืองที่มีประชากรอาศัยอยู่ร่วมสิบล้านคน

เมื่อมองไปยังเมืองโบราณอันกว้างใหญ่ไพศาลตรงหน้า ฉินปู้อี้รู้สึกตะลึงงันจนพูดไม่ออก

สุดสายตามีแต่ดินสีแดงคล้ำ อิฐกำแพงเมืองดูด่างพร้อยจากการถูกกัดเซาะตามกาลเวลา

เมื่อมองใกล้ๆ บนกำแพงเมืองยังพอมองเห็นร่องรอยการโจมตีจากอาวุธนานาชนิดหลงเหลืออยู่

เขาลองนั่งยองๆ แล้วใช้มือเปล่าขุดดินลงไปลึกกว่าสามศอก ดินบนผิวหน้าเป็นสีแดงคล้ำ แต่ยิ่งขุดลึกลงไป สีของดินยิ่งเข้มขึ้นจนกลายเป็นสีแดงดำ

"นี่ต้องมีคนตายไปเท่าไหร่ เลือดต้องนองขนาดไหน ถึงย้อมผืนดินทั้งผืนให้กลายเป็นสภาพนี้ได้?"

จากภาพเหตุการณ์ต่างๆ นอกเมือง บ่งบอกว่าเมืองนี้ไม่ได้ปลอดภัยเลย กลับกัน มันอาจจะเต็มไปด้วยอันตรายอย่างยิ่ง

[ติ๊ด! ภารกิจหลักสำเร็จ]

[รางวัลภารกิจถูกส่งมอบแล้ว]

ทันทีที่ก้าวผ่านประตูเมือง เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้น

เขาเปิดหน้าต่างข้อมูลส่วนตัว แล้วเติมแต้มคุณสมบัติ 1.5 แต้มที่ได้เป็นรางวัลลงในระดับการบำเพ็ญเพียร

ชื่อ: ฉินปู้อี้ ระดับการบำเพ็ญเพียร: ขั้นหนึ่ง (3/10) พละกำลัง: 3 ความเร็ว: 3 ความอึด: 3 พลังโจมตี: 3 พลังป้องกัน: 3 โชคลาภ: 3 ...... ดาบสังหาร · ขั้นหนึ่ง (3/10) พลังโจมตี: 3

ค่าสถานะร่างกายทุกด้านเพิ่มขึ้นจากเดิมหนึ่งเท่าตัว ขณะที่ฉินปู้อี้กำลังซึมซับความเปลี่ยนแปลงของร่างกาย ก็มีเสียงสองเสียงดังขึ้น

"หัวหน้าตึก ไอ้เด็กนี่แหละที่ฆ่าเจ้าเฮยเสวียนเฟิงกับพวก"

"เฮ้ย ไอ้เด็กตรงนั้นน่ะ เอ็งมานี่ซิ"

เมื่อได้ยินชื่อเฮยเสวียนเฟิงและประโยคเปิดตัวที่คุ้นหู ฉินปู้อี้ก็เข้าใจสถานการณ์ทันที

แต่ฉินปู้อี้ในตอนนี้ ไม่ใช่ลูกแกะมือเปล่ารอให้เชือดเหมือนตอนเพิ่งออกมาจากเทือกเขาลั่วซิงอีกแล้ว

เขาหยุดเดิน หันไปมองต้นเสียง

ร่างสองร่างปรากฏขึ้น คนนำหน้าเป็นชายหนุ่มจมูกงุ้ม เบ้าตาลึก

"แกเองสินะ ที่ฆ่าคนของพรรคมังกรเก้าของเรา?"

คนที่พูดคือเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างชายจมูกงุ้ม ต่อหน้าชายจมูกงุ้มเขานอบน้อมพินอบพิเทา แต่พอพูดกับฉินปู้อี้กลับทำท่าทางวางก้ามข่มเหงทันที

[ติ๊ด! ภารกิจหลักที่สอง: ทำลายล้างพรรคมังกรเก้า]

[รางวัลภารกิจ: วิชาดาบสังหารขั้นสอง, แต้มคุณสมบัติ 5 แต้ม หากล้มเหลวหักค่าคุณสมบัติ 1 แต้ม!]

[ติ๊ด! ภารกิจย่อย: สังหารหัวหน้าตึกของพรรคมังกรเก้าทุกคน (0/7)]

[รางวัลภารกิจ: ทุกครั้งที่สังหารหัวหน้าตึกหนึ่งคน จะได้รับรางวัลแต้มคุณสมบัติ 1 แต้ม, เมื่อสังหารครบทั้งหมดจะได้รับรางวัลพิเศษแต้มคุณสมบัติ 3 แต้ม หากล้มเหลวหักค่าคุณสมบัติ 1 แต้ม!]

[ติ๊ด! ภารกิจชั่วคราว: สังหารคนทั้งสองตรงหน้า]

[รางวัลภารกิจ: วิชาดาบสังหารขั้นหนึ่ง, แต้มคุณสมบัติ 1 แต้ม หากล้มเหลวหักค่าคุณสมบัติ 1 แต้ม!]

รวมทั้งหมดสามภารกิจ ไม่ว่าภารกิจไหนล้มเหลวก็ต้องถูกหักแต้มคุณสมบัติหนึ่งแต้ม

ฉินปู้อี้จะไม่มีวันยอมให้ภารกิจล้มเหลวเด็ดขาด ในสถานการณ์เช่นนี้ เขารู้ดีว่าความล้มเหลวหมายถึงอะไร

"เฮ้ย พูดด้วยน่ะได้ยินไหม? รีบๆ คุกเข่าสำนึกผิดซะ แล้วมัดมือมัดเท้าตัวเองตามพวกเราไป"

เมื่อเห็นฉินปู้อี้ไม่สนใจ เด็กหนุ่มรู้สึกเสียหน้า จึงเดินดุ่มเข้ามาเงื้อกริชแทงไปที่ดวงตาของฉินปู้อี้

"ระวัง!" ชายจมูกงุ้มตะโกนลั่น

"พูดจบหรือยัง? ถ้ายังไม่จบก็ไปพูดต่อในนรกเถอะ" ที่มุมปากของฉินปู้อี้เผยรอยยิ้มกระหายเลือด

"เคร้ง!"

ดาบสังหารออกจากฝัก

"ฉัวะ!" "ซรึ่บ!"

ในจังหวะที่เด็กหนุ่มยังไม่ทันตั้งตัว ดาบสังหารก็ฟันเฉียงผ่านหน้าอก คมดาบอันแหลมคมผ่าร่างของเด็กหนุ่มออกเป็นสองท่อน

"อ๊าก!"

เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังออกมาจากปากของเด็กหนุ่ม

"แก รนหาที่ตาย!"

ชายจมูกงุ้มชักกระบี่อ่อนออกจากเอว กระบี่อ่อนพุ่งเข้าใส่ฉินปู้อี้ราวกับงูพิษ

ฉินปู้อี้เอียงตัวหลบการโจมตีของกระบี่อ่อน แล้วถีบเข้าที่ท้องของชายจมูกงุ้ม จนร่างนั้นกระเด็นไปไกลกว่าสองเมตร

"แค่ก! แค่ก! ระดับจู้จีขั้นต้น มิน่าล่ะถึงกล้าฆ่าคนของพรรคมังกรเก้า" ชายจมูกงุ้มลุกขึ้นจากพื้นแล้วกล่าว

ไม่รอให้เสียเวลา ฉินปู้อี้กระชับดาบสังหารพุ่งเข้าใส่ชายหนุ่มจมูกงุ้ม

"เคร้ง" "เคร้ง" "เคร้ง"...

ดาบสังหารและกระบี่อ่อนปะทะกันกลางอากาศนับสิบครั้ง ชายหนุ่มจมูกงุ้มกวัดแกว่งกระบี่อ่อนปัดป้องอย่างยากลำบาก

"แกร๊ก!" รอยร้าวแรกปรากฏขึ้นบนกระบี่อ่อน

"เป็นไปไม่ได้ นี่มันอาวุธระดับจู้จีนะ จะร้าวได้ยังไง" ชายหนุ่มจมูกงุ้มอุทานด้วยความตกใจ

"แกร๊ก!" "แกร๊ก!" "เพล้ง"

กระบี่อ่อนถูกดาบสังหารฟันจนขาดสะบั้น

"ฉัวะ!"

เมื่อไร้กระบี่อ่อนคอยปัดป้อง คมดาบอันแหลมคมก็แทงทะลุหัวใจของชายจมูกงุ้มในพริบตา ข้อมือสะบัดเพียงครั้งเดียว หัวใจภายในก็ถูกปั่นจนแหลกเหลว

โดยไม่หันไปมองร่างไร้วิญญาณทั้งสองบนพื้นอีก ฉินปู้อี้เดินมุ่งหน้าเข้าไปในตัวเมืองต่อ

[ติ๊ด! ภารกิจชั่วคราวสำเร็จ]

[รางวัลภารกิจถูกส่งมอบแล้ว]

[ติ๊ด! ภารกิจย่อยสังหารหัวหน้าตึกทุกคน สำเร็จแล้ว 1/7]

[รางวัลภารกิจถูกส่งมอบแล้ว]

หลังจากฉินปู้อี้จากไป ไม่นานก็มีคนมาหามศพทั้งสองออกไป ชาวเมืองต่างชินชากับการฆ่าฟันที่เกิดขึ้นแทบทุกวันแบบนี้ พอหมดเรื่องสนุกต่างก็แยกย้ายกันไปทำธุระของตน

เมื่อนึกย้อนไปถึงคำว่า "จู้จี" ที่ชายจมูกงุ้มพูดก่อนตาย ฉินปู้อี้จึงถามระบบในใจ

"ระบบ จู้จี คือคำเรียกของขั้นหนึ่งในโลกนี้เหรอ?"

[ถูกต้อง]

[ติ๊ง! เพื่อความสะดวกของโฮสต์ในการเทียบระดับพลังกับโลกต่างๆ ในอนาคต ระบบได้เปิดใช้งานคำอธิบายระดับการบำเพ็ญเพียร กรุณาเปิดดูที่หน้าต่างข้อมูลส่วนตัว]

เขาเปิดหน้าต่างข้อมูลส่วนตัว และเพิ่มแต้มคุณสมบัติ 2 แต้มที่ได้จากรางวัลลงในระดับการบำเพ็ญเพียร

ชื่อ: ฉินปู้อี้ ระดับการบำเพ็ญเพียร: ขั้นหนึ่ง · จู้จีขั้นกลาง (5/10) พละกำลัง: 5 ความเร็ว: 5 ความอึด: 5 พลังโจมตี: 5 พลังป้องกัน: 5 โชคลาภ: 5 ...... ดาบสังหาร · ขั้นหนึ่ง (5/10) พลังโจมตี: 5