บทที่ 535 ผมมีวิธีที่เร็วกว่านั้น(ฟรี)

บทที่ 535 ผมมีวิธีที่เร็วกว่านั้น

เวลา 10:35 น. เหล่าเจ้าหน้าที่ทยอยเดินทางมาถึงสถานีตำรวจ

คดีนี้แทบไม่มีอะไรต้องอธิบายเพิ่มเติม เพราะเบาะแสทั้งหมดที่ตำรวจมีในตอนนี้ ล้วนรวมอยู่ในคลิปวิดีโอนี้หมดแล้ว

ในห้องประชุม หัวหน้าทีมฮานเปิดวิดีโอฉายขึ้นบนจอโปรเจกเตอร์

"นาทีที่ 5 วินาทีที่ 3 มีเสียงหวูดรถไฟแทรกเข้ามาในเสียงพื้นหลังของวิดีโอนี้ ฉันเลยเดาว่าฆาตกรน่าจะอาศัยอยู่ใกล้ทางรถไฟ"

"นอกจากนี้ ดูจากการจัดวางและเฟอร์นิเจอร์ในบ้าน ดูออกได้ไม่ยากว่าเป็นบ้านเก่า ในย่านชุมชนเก่า เราต้องเน้นตรวจสอบชุมชนเก่าแก่แถวทางรถไฟ ฉันเช็กแผนที่ดูแล้ว มีชุมชนเก่าใกล้ทางรถไฟอยู่ไม่กี่แห่ง..."

"หัวหน้าทีมฮานครับ จริงๆ แล้วผมมีวิธีที่เร็วกว่านั้น" สวีโม่ลุกขึ้นยืน

"วิธีอะไร?"

"ผมสามารถเช็ก IP Address ที่อัปโหลดวิดีโอนี้ได้โดยตรงเลยครับ การตามหาคนผ่านที่อยู่ IP ง่ายกว่าเยอะ แต่เงื่อนไขคือผมต้องรู้ว่าคนอัปโหลดใช้เว็บไซต์อะไร"

ฮานเฟยอึ้งไป

"ฉันเกือบลืมไปเลยว่าเรามีนายที่เป็นเซียนคอมพิวเตอร์อยู่ด้วย รอเดี๋ยวนะ เดี๋ยวฉันโทรถามชื่อเว็บให้"

ว่าแล้วฮานเฟยก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โทรหาเจ้าหน้าที่ตรวจสอบเนื้อหาลามกอนาจารคนก่อนหน้านั้น

ไม่นาน ฮานเฟยก็บอกชื่อเว็บไซต์ที่ถามมาได้

"https://www..com"

"ขอเวลาสิบนาทีครับ" สวีโม่จดชื่อเว็บไซต์ลงไป หาคอมพิวเตอร์สักเครื่อง แล้วเริ่มลงมือทำงาน

สำหรับแฮกเกอร์ระดับสวีโม่ การตามหาตำแหน่งคนจากร่องรอยที่ทิ้งไว้บนโลกออนไลน์นั้นง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก

เขาใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำก็เสร็จเรียบร้อย

"ชุมชนคังหนาน ตึกหกครับ แต่ผมไม่รู้เลขห้องที่แน่นอน"

"ไม่เป็นไร แค่ระบุตึกได้ก็พอแล้ว ที่เหลือเราค้นทีละห้องเอาก็ได้!" ฮานเฟยบอกว่าแค่นี้ก็ยอดเยี่ยมมากแล้ว

ต้องขอบคุณสวีโม่ ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงต้องไปไล่สแกนทีละชุมชน

การที่สวีโม่ระบุชื่อชุมชนและตึกได้เป๊ะๆ ช่วยประหยัดแรงไปได้มหาศาล

เมื่อรู้พิกัดตึกที่ผู้ต้องสงสัยอยู่ เหล่าตำรวจก็ไม่รอช้า รีบมุ่งหน้าไปยังชุมชนคังหนานทันที

ราวๆ สิบเอ็ดโมง กลุ่มเจ้าหน้าที่ก็มาถึงชุมชนคังหนาน

เป็นไปตามที่หัวหน้าทีมฮานวิเคราะห์ไว้ ชุมชนแห่งนี้เป็นชุมชนเก่าจริงๆ แต่ละตึกมีแค่หกชั้น ชั้นละสองครัวเรือน รวมทั้งตึกมีแค่สิบสองครัวเรือนเท่านั้น

เมื่อเทียบกับตึกสูงระฟ้าพวกยี่สิบสามสิบชั้น การตรวจสอบผู้อยู่อาศัยในชุมชนเก่าแบบนี้ถือว่างานเบากว่าเยอะ

เจ้าหน้าที่เริ่มจากชั้นหนึ่งก่อน

ขณะที่หวังต้าชวนกำลังจะเอื้อมมือไปเคาะประตูห้อง 101 จู่ๆ สวีโม่ก็ร้องทักขึ้น

"ไม่ต้องเคาะครับ ไม่ใช่ห้องนี้"

"หือ?" หวังต้าชวนชะงัก "ทำไมล่ะครับ?"

สวีโม่ชี้ไปที่ชั้นวางรองเท้าหน้าประตู "คนอาศัยในบ้านนี้เป็นผู้สูงอายุสองคนครับ"

มองตามนิ้วของสวีโม่ หวังต้าชวนก็เห็นรองเท้าคนแก่หลายคู่วางอยู่บนชั้นวาง เขาจึงลดมือที่กำลังจะเคาะลงโดยอัตโนมัติ

ต่อมาคือห้อง 102 คราวนี้ไม่ต้องรอให้สวีโม่เตือน เจ้าหน้าที่ก็ไม่ผลีผลามเคาะประตู

เหตุผลเดิม บนชั้นวางรองเท้าหน้าห้องนี้ก็มีแต่รองเท้าคนแก่สองคู่เช่นกัน

จากนั้น กลุ่มเจ้าหน้าที่จึงเดินขึ้นไปที่ชั้นสอง

หน้าห้อง 201

หน้าห้องนี้ไม่มีชั้นวางรองเท้า จึงยากที่จะระบุตัวตนผู้อยู่อาศัยข้างใน

หวังต้าชวนยกมือขึ้นเคาะสามครั้ง

ไม่นานก็ได้ยินเสียงเปิดประตูจากด้านใน

"ใครครับ?" คนที่มาเปิดประตูเป็นชายวัยกลางคน ขณะเปิดประตูให้ตำรวจ เขายังขยี้ตาอยู่ แสดงว่าหลับไปแล้วแต่ถูกเสียงเคาะปลุกให้ตื่น

"ขอโทษที่รบกวนเวลาพักผ่อนครับ พวกเราเป็นตำรวจ" หวังต้าชวนโชว์ตราประจำตัวแวบหนึ่ง แล้วพูดต่อ "เรากำลังตามจับผู้ต้องสงสัยคนหนึ่ง เขาอยู่ในตึกนี้ เราขอเข้าไปดูหน่อยได้ไหมครับ?"

ชายคนนั้นมองตราประจำตัวในมือหวังต้าชวน แล้วกวาดตามองกลุ่มคนที่ยืนอยู่หน้าประตู ก่อนจะเบี่ยงตัวหลบให้

"งั้นช่วยเบาเสียงหน่อยนะครับ อย่าทำลูกผมตื่น แกหลับอยู่ พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าไปโรงเรียน"

เหล่าเจ้าหน้าที่เดินย่องเข้าไปในห้อง

ในบ้านมีห้องนอนสามห้อง ห้องหนึ่งถูกดัดแปลงเป็นห้องเก็บของ เต็มไปด้วยข้าวของระเกะระกะ

ส่วนอีกสองห้อง ห้องหนึ่งเป็นห้องนอนใหญ่ อีกห้องเป็นห้องนอนรองสำหรับเด็ก

ภรรยาเจ้าของบ้านได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวข้างนอก ก็สวมเสื้อคลุมเดินออกมาจากห้องนอน สามีจึงรีบเข้าไปอธิบาย

"คนพวกนี้เป็นตำรวจ มาตามจับคนร้าย เขาบอกว่าคนร้ายอยู่ในตึกเรา เลยขอเข้ามาดูหน่อย"

ตอนแรกฝ่ายภรรยามีสีหน้ากังวล แต่พอได้ยินสามีอธิบาย เธอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกทันที

แถมยังเสนอตัวช่วยอีกต่างหาก

"จับคนร้ายเหรอคะ? งั้นต้องรีบจับให้ได้เร็วๆ นะคะ! คุณตำรวจคะ คุณตามหาใครอยู่เหรอ? ฉันรู้จักคนในตึกนี้หมด เผื่อจะช่วยอะไรได้บ้าง"

เหตุผลหลักที่เธอเสนอตัวช่วย ก็เพราะกลัวว่าผู้ต้องสงสัยที่ตำรวจตามล่าจะเป็นบุคคลอันตรายและอาจทำร้ายลูกของเธอ

"คุณรู้จักทุกคนในตึกเหรอครับ?" หัวหน้าทีมฮานพูดขึ้นโดยสัญชาตญาณ "เยี่ยมเลย คนที่เราตามหาเป็นผู้ชาย..."

พูดถึงตรงนี้ หัวหน้าทีมฮานเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเขาเองก็ไม่รู้หน้าตาของผู้ต้องสงสัยเหมือนกัน

เพราะวิดีโอนั้นถ่ายในมุมมองบุคคลที่หนึ่ง คนถ่ายไม่ได้โชว์หน้าตัวเอง สิ่งเดียวที่ปรากฏในคลิปคือขาของฆาตกร ดูจากขาที่โผล่ออกมา คนถ่ายน่าจะเป็นคนผอม

หลังจากพยายามนึกภาพในวิดีโอ หัวหน้าทีมฮานก็บอกลักษณะคร่าวๆ "เป็นผู้ชายผอมๆ อายุไม่มาก น่าจะราวยี่สิบ ในตึกของคุณมีคนลักษณะแบบนี้ไหมครับ?"

"วัยรุ่นผอมๆ? ผู้ชายเหรอคะ?" หญิงเจ้าของบ้านค่อยๆ ส่ายหน้า "ไม่มีนะคะ คนในตึกเราส่วนใหญ่เป็นคนแก่ วัยรุ่นมีน้อยมาก ไม่มีใครตรงตามที่คุณบอกเลยค่ะ"

แน่นอนว่าหัวหน้าทีมฮานคงไม่เลิกล้มการค้นหาเพียงเพราะคำพูดของเธอ เขาจึงพูดว่า "งั้นเดี๋ยวพวกเราขอไล่ดูทีละห้องแล้วกันครับ ขอบคุณมากครับ"

คู่สามีภรรยาคู่นี้ไม่ใช่คนที่พวกเขากำลังตามหา เพราะการตกแต่งภายในห้องต่างจากในวิดีโออย่างสิ้นเชิง คลิปนั้นไม่ได้ถ่ายที่ห้องนี้แน่นอน

หลังจากกวาดตามองรอบๆ กลุ่มเจ้าหน้าที่ก็ขอตัวลา

หลังจากตรวจสอบห้อง 201 เสร็จ ทุกคนก็เตรียมจะไปเคาะประตูห้อง 202

หญิงเจ้าของบ้านที่กำลังจะปิดประตู เห็นตำรวจเตรียมจะไปเคาะห้องตรงข้าม จึงตะโกนบอก

"ห้องตรงข้ามไม่มีคนอยู่ค่ะ ไม่ต้องเคาะหรอก เมื่อก่อนมีคุณยายอยู่คนนึง แต่เมื่อไม่กี่เดือนก่อนลูกชายมารับไปอยู่ด้วยแล้ว ห้องก็ว่างมาตลอดตั้งแต่นั้นค่ะ"

สวีโม่เอื้อมมือไปแตะลูกบิดประตู สัมผัสได้ถึงฝุ่นบางๆ เกาะอยู่

ดูท่าผู้หญิงคนนั้นจะไม่ได้โกหก ห้องนี้ว่างมาสักพักใหญ่แล้วจริงๆ