บทที่ 502 ยอมวายชีวาวาตม์ ขอให้ขาดบาทใจพี่(ฟรี)

บทที่ 502 ยอมวายชีวาวาตม์ ขอให้ขาดบาทใจพี่...

ภายใต้การนำของฮานเฟยและสวีโม่ เหล่าเจ้าหน้าที่ตำรวจค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าหาบ้านสร้างเองหลังเดี่ยวที่ตั้งอยู่ไกลๆ

หนึ่งพันเมตร

แปดร้อยเมตร

ห้าร้อยเมตร

สามร้อยเมตร

พวกเขาระมัดระวังตัวเป็นอย่างมาก พยายามไม่ให้เกิดเสียงดัง เพื่อไม่ให้ดึงดูดความสนใจของคนที่อยู่ในบ้าน

ทว่าพื้นที่บริเวณนี้รกร้างเกินไป ไม่มีที่กำบัง คนในบ้านเพียงแค่สังเกตดีๆ สักหน่อย ก็คงเห็นพวกเขาได้ไม่ยาก

ในตอนนั้นเอง ที่หน้าต่างชั้นสองของบ้าน ชายหัวล้านที่ศีรษะมันวับจนแทบจะส่องกระจกได้ ก็ปรากฏตัวขึ้นหลังกระจกหน้าต่าง ในระยะสายตาของตำรวจพอดี

"หัวหน้าทีมฮาน หัวหน้าทีมสวี มีคนอยู่ที่หน้าต่างครับ ผมว่ามันเห็นเราแล้ว!" หลี่เฉินชี้ไปที่หน้าต่างชั้นสองของบ้าน

ในระยะนี้ เขามองเห็นคนยืนอยู่ที่หน้าต่างได้ชัดเจน

"บุกจับเลย อย่าให้พวกมันหนีไปได้!" เมื่อเห็นว่าถูกจับได้แล้ว ฮานเฟยก็สั่งบุกทันที ตอนนี้ไม่ต้องมามัวระวังตัวอะไรแล้ว วิธีที่ถูกต้องคือต้องรวดเร็วฉับไว บุกจับให้ได้ อย่าเปิดโอกาสให้พวกมันหนี

ในขณะเดียวกันกับที่ตำรวจเห็นคนในบ้าน ชายหัวล้านที่เดินมาที่หน้าต่างโดยไม่ทันระวังตัว ก็เห็นตำรวจที่กำลังบุกเข้ามาเช่นกัน

"เฮีย มีคน... มีคนมา เหมือนจะเป็นตำรวจ!"

"ตำรวจ? บ้าน่า พวกมันจะหาที่นี่เจอเร็วขนาดนี้ได้ไง? หลบไปซิ ขอดูหน่อย" วินาทีถัดมา ชายสวมแว่น ใส่กางเกงยีนส์เสื้อยืดสีขาว ก็รีบพุ่งมาที่หน้าต่าง ผลักน้องชายออกไป แล้วชะโงกหน้ามอง

สองคนนี้เป็นพี่น้องกันแท้ๆ คนสวมแว่นคือพี่ชาย ชื่อเฉินอู่ ส่วนคนหัวล้านคือน้องชาย ชื่อเฉินเหวิน

แต่สองพี่น้องคู่นี้น่าสนใจตรงที่ เฉินอู่เป็นคนฉลาดหลักแหลม แต่ร่างกายผอมแห้ง ขี้โรคมาตั้งแต่เด็ก ส่วนเฉินเหวินร่างกายแข็งแรงกำยำ แต่สมองทึบ ชื่อของสองพี่น้องดูเหมือนจะสลับกัน

พอเห็นเครื่องแบบของกลุ่มคนที่บุกเข้ามาอย่างชัดเจน เฉินอู่ก็สูดหายใจเฮือก

ตำรวจจริงๆ ด้วย! แถมมากันเยอะซะด้วย

ละแวกนี้มีแต่บ้านหลังนี้ที่พอจะอยู่อาศัยได้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าตำรวจพวกนี้พุ่งเป้ามาที่พวกเขาแน่

"เฮีย เอาไงต่อดี? คว้าอาวุธออกไปสู้กับพวกมันเลยไหม?"

"สู้กับผีแม่แกสิ! ไม่เห็นเหรอว่าพวกมันมากันกี่คน? หนีสิวะ!" พูดจบ เฉินอู่ก็หันหลังเตรียมเผ่นแน่บ

สู้ไม่ได้หรอก ไม่มีทางชนะ อีกฝ่ายมากันเป็นโขยง แค่รุมสหบาทาคนละที พวกเขาก็ลงไปนอนกองกับพื้นแล้ว

"หนีตอนนี้เลยเหรอเฮีย? คนซื้อกำลังจะมาถึงแล้วนะ ถ้าหนีตอนนี้ ธุรกิจเราไม่เจ๊งเหรอ?"

"เวลาหน้าสิ่วหน้าขวานขนาดนี้ แกยังจะห่วงเงินอีกเหรอ? ชีวิตสำคัญกว่าหรือเงินสำคัญกว่าหะ?"

เฉินเหวินตอบแบบไม่ต้องคิด "เงินสำคัญกว่า ถ้าตายไปก็จบกัน แต่ถ้าไม่ได้เงิน ต่อให้ตายฉันก็นอนตายตาไม่หลับ"

สิ้นเสียง ทันใดนั้นเท้าเบอร์ 43 ของพี่ชายเฉินอู่ก็ประทับเข้าที่ก้นเขาเต็มรัก

"เลิกเพ้อเจ้อได้แล้ว! รีบหนีเร็วเข้า ขืนชักช้าจะไม่ทันการณ์!"

หลังจากโดนเตะ เฉินเหวินก็เกาหัวล้านเลี่ยนของตัวเอง แววตาสใสซื่อแต่ทึ่มทื่อฉายแววงุนงงวูบหนึ่ง เขาไม่รู้ว่าตัวเองพูดผิดตรงไหน และไม่รู้ว่าทำไมพี่ชายถึงเตะเขา แต่เขาก็ยอมเดินตามรอยเท้าพี่ชายเฉินอู่ เตรียมตัวหนี

ทั้งสองคนวิ่งโซซัดโซเซลงมาจากชั้นสอง ไม่ทันได้เก็บข้าวของมีค่าอะไรติดตัว วิ่งพรวดพราดออกจากประตูบ้านไป

"วิ่งไปทางนี้ รถจอดอยู่ทางนี้" เฉินอู่หันกลับไปมองตำรวจที่กำลังไล่กวดมา แล้วชี้ไปที่รถบรรทุกเล็กของพวกเขา

เฉินเหวินรีบวิ่งตามไปทันที

ทว่าวิ่งไปได้แค่ไม่กี่ก้าว เขาก็ชะงักฝีเท้า "เฮีย เหมือนฉันจะลืมโทรศัพท์ว่ะ"

"เวลาป่านนี้จะเอาโทรศัพท์ไปทำซากอะไร? หนีสำคัญกว่า ช่างหัวโทรศัพท์มันเถอะ เดี๋ยวเฮียซื้อให้ใหม่"

พอได้ยินเฉินอู่บอกว่าจะซื้อเครื่องใหม่ให้ เฉินเหวินก็ไม่ลังเลอีกต่อไป รีบวิ่งตามพี่ชายไป

ทั้งสองคนกระโดดขึ้นรถได้สำเร็จก่อนที่ตำรวจจะตามมาทัน

เฉินอู่นั่งที่เบาะข้างคนขับ ไม่ทันได้คาดเข็มขัดนิรภัย ก็รีบสั่งการเฉินเหวินที่นั่งประจำที่คนขับ

"เร็วๆๆ ออกรถ... ออกรถเร็ว! สลัดไอ้พวกตำรวจบ้านั่นให้หลุด!"

"ได้เลยเฮีย ไว้ใจฉันได้"

เฉินเหวินสตาร์ทรถอย่างชำนาญ เท้าขวาเหยียบคันเร่งรอไว้แล้ว ขอแค่เหยียบลงไปเบาๆ เขาก็สามารถสลัดตำรวจที่อยู่ไม่ไกลให้หลุดได้ทันที

แต่ในจังหวะนี้เอง เฉินเหวินก็นึกขึ้นได้อีกเรื่อง เขาออกมาเร็วเกินไป ลืมปิดคอมพิวเตอร์!

"เชี่ยแล้วเฮีย ฉันเพิ่งนึกได้..."

"อะไรของแกอีกวะ? นึกอะไรได้ก็เก็บไว้ก่อน รอให้หนีพ้นตำรวจพวกนี้ค่อยว่ากัน!" เฉินอู่แทบจะสติแตก

น้องชายเขาดีทุกอย่าง เสียอย่างเดียวคือสมองทึบไปหน่อย ความคิดความอ่านแปลกประหลาด ชอบมีความคิดพิลึกๆ โผล่มาตลอด

"ฉันลืมปิดคอมพิวเตอร์"

ได้ยินดังนั้น เฉินอู่ถึงกับอึ้งกิมกี่ เขาไม่คิดไม่ฝันว่าน้องชายจอมทึ่มจะมาห่วงเรื่องปิดคอมพิวเตอร์ในเวลาแบบนี้

"ไม่ปิดแล้วมันจะตายไหม? ไม่ปิดก็ช่างมันสิวะ เวลาป่านนี้แล้ว แกยังมีอารมณ์มาห่วงคอมพิวเตอร์เน่าๆ นั่นอีกเหรอ?!" เฉินอู่ตบหัวเหม่งๆ ของเฉินเหวินไปหนึ่งที "ออกรถเดี๋ยวนี้!"

"ไม่ได้เฮีย ไม่ใช่เรื่องปิดหรือไม่ปิด ประเด็นคือฉันยังไม่ได้ลบประวัติการเข้าชม... ไม่ได้การ ฉันต้องกลับไปลบประวัติการเข้าชมก่อน ของแบบนี้ให้คนอื่นเห็นไม่ได้" ว่าแล้ว เฉินเหวินก็เปิดประตูรถ เตรียมจะลงไป

เฉินอู่: "???"

ตำรวจจะถึงตัวอยู่รอมร่อ แล้วแกมาบอกว่าไม่ได้ลบประวัติการเข้าชมเนี่ยนะ แถมยังจะกลับไปลบอีก?!

จังหวะที่ร่างครึ่งหนึ่งของน้องชายโผล่ออกไปนอกรถ เฉินอู่ก็รีบคว้าเสื้อเขาไว้

"น้องรัก แกเป็นน้องชายฉันนะ เรียกแกว่าน้องชายยังไม่พอใจอีกเหรอ? ตำรวจตามมาแล้ว รีบหนีเถอะ อย่าไปห่วงประวัติบ้าบอนั่นเลย ขืนไม่หนีตอนนี้ เราตายกันหมดแน่!"

เฉินเหวินส่ายหน้าทันที สีหน้าจริงจัง

"ไม่ได้ เรื่องนี้ยอมไม่ได้ ประวัติการเข้าชมต้องลบให้สิ้นซาก เฮียเคยได้ยินคำนี้ไหม? 'ตัวพี่มิกลัวตาย ยอมวายชีวาวาตม์ ขอให้ขาดบาทใจพี่... เอ้ย ขอให้พี่บริสุทธิ์ผุดผ่องในโลกหล้า...' ประวัติพวกนี้ ฉันต้องลบให้ได้ ต่อให้โดนจับฉันก็ยอม"

พูดจบ เฉินเหวินก็ดิ้นหลุดจากการจับกุมของเฉินอู่ แล้วกระโดดลงจากรถอย่างไม่ลังเล

"เฮียหนีไปก่อนเลย ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ซัดทอดเฮียแน่นอน!" ทิ้งท้ายไว้แค่นั้น เฉินเหวินก็วิ่งย้อนกลับไปทางบ้านทันที

เฉินอู่: "???"

ให้เฮียหนีไปก่อน? เฮียต้องขับรถเป็นก่อนสิวะ!

"กลับมานะเว้ย! ไอ้โง่! เฮียขับรถคันใหญ่แบบนี้ไม่เป็น!"

"แกนี่มันตัวปัญหาจริงๆ ฉันไปมีน้องชายอย่างแกได้ยังไงวะเนี่ย... บ้าเอ๊ย!"

หลังจากสบถระบายอารมณ์ไปชุดใหญ่ เฉินอู่รู้ว่าชักช้าไม่ได้แล้ว ไม่งั้นโดนจับแน่ เขาจึงกัดฟันปีนจากเบาะข้างคนขับข้ามไปนั่งที่เบาะคนขับ

ถึงเขาจะขับรถบรรทุกคันใหญ่แบบนี้ไม่เป็น แต่เขาก็ขับรถเก๋งเป็น รถใหญ่รถเล็กก็รถเหมือนกัน น่าจะขับไม่ต่างกันมากหรอกมั้ง