บทที่ 352 ถ้าดื่มไม่ไหว ก็ไม่ต้องดื่ม

บทที่ 352 ถ้าดื่มไม่ไหว ก็ไม่ต้องดื่ม

กุญแจมืออันนี้เป็นของที่สวีโม่พกติดตัวมาตอนปฏิบัติภารกิจจับกุมข้ามจังหวัด ในภารกิจนี้ ทั้งสวีโม่ เฉินเค่อ และหลี่เฉิน ต่างก็พกกุญแจมือกันมาคนละคู่เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน

กุญแจมือของเฉินเค่อถูกใช้ไปตั้งแต่เริ่มงาน ส่วนของสวีโม่ยังคงเก็บไว้ในมิติระบบ เขาเองก็นึกไม่ถึงว่ามันจะได้เอาออกมาใช้ประโยชน์ในตอนนี้

หลี่หยุนเฟยรับกุญแจมือที่สวีโม่ยื่นให้ "ขอบใจนะ พอดีผมไม่ได้พกมาด้วย ขอยืมใช้ก่อนแล้วกัน เดี๋ยวกลับถึงสถานีตำรวจแล้วจะคืนให้"

"ไม่เป็นไรครับ เรื่องเล็กน้อย" สวีโม่ยิ้มตอบ

ทั้งสองคนคุยเล่นกันหัวเราะร่า แต่หญิงชราที่อยู่ข้างๆ กลับเริ่มลนลาน

วินาทีที่เห็นกุญแจมือ แกก็รู้ทันทีว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล ยิ่งพอได้ยินบทสนทนาของสวีโม่กับหลี่หยุนเฟยจนรู้ว่าทั้งคู่เป็นตำรวจ แกก็ไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว รีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้นแล้วโกยอ้าวหนีไปโดยไม่พูดไม่จา

ถ้าขืนยังฝืนกรรโชกทรัพย์ตำรวจต่อไป ไม่รีบหนีตอนนี้จะรอให้ถูกจับหรือไง?

ไปหลอกชาวบ้านน่ะได้เงิน แต่มาหลอกตำรวจก็ได้กำไลเหล็กแวววาวไปกินข้าวมันไก่น่ะสิ!

"หยุดนะ!" หลี่หยุนเฟยคำรามลั่นก่อนจะวิ่งไล่ตามไป

แรงกายของคนแก่มีหรือจะสู้คนหนุ่มได้ แกวิ่งไปได้ไม่ถึงสองก้าวก็ถูกรวบตัวไว้ได้

หลี่หยุนเฟยรีบเอากุญแจมือที่สวีโม่เพิ่งให้มาล็อคมือหญิงชราทันที แล้วคุมตัวแกกลับขึ้นรถ

"พวกคุณคงหัวเราะเยาะผมแย่เลย" หลี่หยุนเฟยเกาหัวด้วยความเขินอาย "อำเภอเรามันเล็กน่ะครับ การรณรงค์เรื่องข้อกฎหมายเลยยังไม่ค่อยทั่วถึงเท่าไหร่"

เฉินเค่อได้แต่ยิ้มแหยๆ หลังได้ยินแบบนั้นและเลือกที่จะไม่ตอบโต้อะไร เขาคิดในใจว่านี่มันก็แค่คดีต้มตุ๋น ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร มีอะไรน่าหัวเราะตรงไหน? ในเขตที่เขาดูแลน่ะมีคดีฆาตกรรมแทบทุกวัน!

ถ้าจะวัดกันที่ความทั่วถึงของกฎหมาย เขตของเขาไม่แย่ยิ่งกว่าที่หลี่หยุนเฟยเรียกว่า 'อำเภอเล็กๆ' นี่หรอกเหรอ?

"เดี๋ยวผมขอพาแกไปส่งที่สถานีตำรวจก่อน ให้เพื่อนร่วมงานช่วยอบรมสั่งสอนสักหน่อย เดี๋ยวส่งเสร็จแล้วเราค่อยไปกินข้าวกัน อาจจะเสียเวลาไปนิดนึง ต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะครับ..." หลี่หยุนเฟยพูดต่อ

"ไม่เป็นไรครับ พวกเราเข้าใจ!" สวีโม่และเฉินเค่อตอบพร้อมกัน

"คุณจับกุมหญิงชราต้มตุ๋นได้สำเร็จ ได้รับรางวัล — เงินสด 100,000 หยวน" เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในหัวของสวีโม่

ในเวลาเดียวกัน เงินสดหนึ่งแสนหยวนก็ปรากฏขึ้นในมิติระบบของเขา

แค่ยื่นกุญแจมือให้นี่ก็นับว่าฉันเป็นคนจับด้วยเหรอเนี่ย? สวีโม่แอบอึ้งไปเล็กน้อย

แน่นอนว่าเขาก็ไม่ได้ติดใจอะไร มีรางวัลให้ย่อมดีกว่าไม่มี ในเมื่อระบบให้มาแล้วจะคืนก็ใช่ที่

ติดแค่ว่ารางวัลครั้งนี้มันน้อยไปนิด... แต่ก็พอเข้าใจได้ เพราะคนที่จับได้คราวนี้ไม่ใช่คนร้ายคดีอุกฉกรรจ์ เป็นแค่ยายแก่ที่ชอบแกล้งล้มต้มตุ๋นชาวบ้าน ความยากในการจับกุมเทียบไม่ได้กับพวกฆาตกร รางวัลจะน้อยหน่อยก็ถือเป็นเรื่องปกติ

หลี่หยุนเฟยแวะส่งหญิงชราที่สถานีตำรวจระหว่างทาง ให้ตำรวจเวรจัดการต่อ เขาถือโอกาสแนะนำสวีโม่และเฉินเค่อให้เพื่อนร่วมงานรู้จักก่อนจะรีบมุ่งหน้าไปยังร้านอาหาร

ภัตตาคารซินเฉิง

ห้องส่วนตัวหมายเลข 218

หลี่หยุนเฟยผลักประตูเข้าไป โดยมีสวีโม่และเฉินเค่อเดินตามติด

"พอดีระหว่างทางเจอคนแกล้งล้มกรรโชกทรัพย์ เลยจับตัวไปส่งโรงพักมาครับ เลยมาช้านิดหน่อย" หลี่หยุนเฟยอธิบายทันทีที่เข้าห้อง

"อ้าว เรื่องนั้นเราไม่สนหรอก มาช้าก็ต้องโดนทำโทษ ดื่มเองเลยสามขวด!" ตำรวจนายหนึ่งพูดขึ้น

เขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนยิ้มให้สวีโม่และเฉินเค่อ "เอ่อ ส่วนพวกคุณสองคนไม่ต้องครับ พวกคุณเป็นแขก ให้เจ้านี่รับโทษไปคนเดียวพอ"

พอได้ยินว่าต้องโดนทำโทษสามขวด หลี่หยุนเฟยก็หน้าถอดสีทันที

"โธ่... ถ้าผมซัดสามขวดรวด แล้วผมจะเอาท้องที่ไหนไปกินข้าวล่ะครับ? เปลี่ยนเป็นสามแก้วได้ไหม? หรือขวดเดียวก็พอ สามขวดมันเยอะไป อีกอย่างผมไปทำธุระราชการมานะ ไม่ได้จงใจมาช้าสักหน่อย"

"พี่หลี่ คอไม่แข็งเลยนะเนี่ย เบียร์แค่สามขวดยังไม่ไหวเหรอ? ต้องฝึกหน่อยแล้วมั้ง?" เฉินเค่อเอื้อมมือไปตบไหล่หลี่หยุนเฟย

ถ้าแค่สามขวดยังไม่ไหว คอระดับนี้ไปนั่งโต๊ะเด็กได้เลยนะ!

ทว่าวินาทีถัดมา เฉินเค่อกลับต้องเป็นฝ่ายอึ้งเอง

"พี่เฉินเข้าใจผิดแล้วครับ พวกเราไม่ดื่มเหล้า เดี๋ยวต้องกลับไปเข้าเวรดึกที่โรงพักต่อ ถ้าขืนดื่มจะไปทำงานได้ยังไง? พวกเราดื่มเจ้านี่ครับ" ตำรวจนายนั้นพูดพลางก้มลงยกลังน้ำแร่ออกมาจากใต้โต๊ะ เขาเปิดลังอย่างคล่องแคล่วแล้วหยิบน้ำแร่ออกมาสามขวด โยนไปให้หลี่หยุนเฟย

สวีโม่: "..."

เฉินเค่อ: "..."

ที่แท้ไอ้ที่บอกว่าดื่มไม่ได้นี่คือ 'น้ำเปล่า' ไม่ใช่เหล้า มิน่าล่ะหลี่หยุนเฟยถึงบ่นอุบ การดื่มน้ำแร่สามขวดรวดรวดเดียวน่ะไม่ใช่สิ่งที่คนปกติเขาทำกันจริงๆ...

สวีโม่เอื้อมมือไปตบไหล่หลี่หยุนเฟยด้วยสายตาที่บอกว่า 'โชคดีนะเพื่อน'

"มาๆ เชิญนั่งครับ" ตำรวจในห้องต้อนรับสวีโม่และเฉินเค่อให้นั่งลงด้วยความกระตือรือร้น

ส่วนหลี่หยุนเฟยได้แต่ทำหน้าเซ็งๆ หยิบน้ำแร่ขึ้นมาเปิดกระดกเข้าปากรวดเดียว

ระหว่างนั้น ตำรวจที่นั่งข้างๆ ทั้งสองคนก็เอ่ยถาม

"พวกผมดื่มไม่ได้เพราะต้องเข้าเวรต่อ พวกคุณสองคนเอาหน่อยไหมครับ? เดี๋ยวผมเรียกพนักงานเอาเหล้ามาให้"

"ผมดื่มไม่ได้ครับ" เฉินเค่อส่ายหัว "ผมยังนอนโรงพยาบาลอยู่เลย ขอดื่มน้ำกับพวกพี่แล้วกัน"

"ในเมื่อไม่มีใครดื่ม ผมก็ไม่ดื่มเหมือนกันครับ ขอน้ำด้วยคน" สวีโม่ส่ายหัวตาม

คุยกันไม่กี่คำ หลี่หยุนเฟยก็ซัดน้ำไปแล้วสองขวด เขาเช็ดปากพลางหยิบขวดที่สามขึ้นมาถอนหายใจยาว ขอเวลาทำใจแป๊บก่อนจะดื่มต่อ

"พอเถอะๆ ถ้าดื่มไม่ไหวก็ไม่ต้องฝืน!" ใครบางคนพูดขึ้นมา

อย่างที่เขาว่ากันว่า ชายชาติทหารฆ่าได้หยามไม่ได้

พอได้ยินแบบนั้น เลือดนักสู้ของหลี่หยุนเฟยก็พลุ่งพล่านทันที ใครบอกว่าเขาดื่มไม่ไหว? ใครมองข้ามกันฮะ?

"โธ่เอ๊ย... ใครว่าไม่ไหว? ล้อเล่นหรือเปล่า!" พูดจบเขาก็ไม่รอพักหายใจ หมุนฝาขวดแล้วกรอกเข้าปากรวดเดียวจบ

"เยี่ยม! เดี๋ยวผมไปเรียกพนักงานให้เริ่มลงโต๊ะเลยนะ"

...

ระหว่างมื้ออาหาร บทสนทนาเกือบทั้งหมดวนเวียนอยู่แต่เรื่องของสวีโม่ โดยเฉพาะประสบการณ์การไขคดีต่างๆ ของเขา

เหล่าตำรวจต่างยิงคำถามไม่หยุด สวีโม่ก็คอยตอบ โดยมีเฉินเค่อช่วยเสริมบ้างเป็นระยะ

เนื่องจากมื้อนี้ดื่มแต่น้ำ แถมแต่ละคนยังดื่มกันไปคนละไม่น้อย

พอถึงช่วงกลางมื้อ แต่ละคนเลยต้องลุกสลับกันไปเข้าห้องน้ำบ่อยๆ โดยเฉพาะหลี่หยุนเฟยที่เดินไปบ่อยที่สุดเพราะซัดไปเยอะตั้งแต่ออกตัว

เมื่อการรับประทานอาหารสิ้นสุดลง สวีโม่เองก็เริ่มรู้สึกแน่นท้องจึงลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำบ้าง

"จะไปห้องน้ำเหรอครับ? ไปด้วยกันสิ" หลี่หยุนเฟยเห็นสวีโม่ลุกเลยรีบเดินตามไปทันที

ในห้องน้ำ

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังทำธุระส่วนตัวอยู่นั้น จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงบทสนทนาดังมาจากในห้องส้วมข้างหลัง

"พี่ไห่ ช่วงนี้พี่รุ่งจริงๆ นะเนี่ย ผมเห็นพี่ใส่สร้อยทองเส้นเบ้อเริ่มเลย"

"ฮ่าๆ รุ่งเร่ออะไรกัน ก็แค่พอได้เงินติดมือมานิดหน่อย... ประมาณสี่ล้านหยวนน่ะ"

"เชี่ย! สี่ล้านหยวนเลยเหรอพี่? พี่ทำยังไงน่ะ? พาไอ้น้องคนนี้ไปรวยด้วยคนได้ไหม?"

"พูดอะไรอย่างนั้น เรามันพี่น้องกันทั้งนั้น เรื่อง 'พาไป' น่ะไม่ต้องพูดถึง เดี๋ยวพี่บอกตรงๆ เลยว่าทำยังไง นายแค่ทำตามก็พอ วิธีของพี่น่ะ... เงินมันมาไวจัด สัปดาห์เดียวพี่ฟันไปสี่ล้านกว่า อย่างกับเครื่องพิมพ์เงินแน่ะ แต่ถ้านายอยากจะทำ นายต้องมีทุนเริ่มแรกสักสองแสนนะ..."

ได้ยินดังนั้น สวีโม่และหลี่หยุนเฟยต่างก็หันมามองหน้ากันทันที

มีพิรุธแล้วไง!