บทที่ 16 แกได้ใจไปหน่อยแล้วใช่ไหม?

ตึกถังซื่ออินเตอร์เนชั่นแนล!

นี่คือสำนักงานใหญ่ของถังซื่ออินเตอร์เนชั่นแนล ในเวลานี้ การประชุมผู้บริหารระดับสูงของกลุ่มกำลังจัดขึ้น ผู้เข้าร่วมประชุมสิบกว่าคนล้วนเป็นสายตรงของตระกูลถัง

บนหัวโต๊ะประชุมทรงกลมมีชายชราอายุราวห้าสิบปี ใบหน้าขาวสะอาดไม่มีหนวดเครา และสีหน้าเคร่งขรึม นี่คือผู้นำตระกูลถังคนปัจจุบัน ประธานกรรมการบริหารของถังซื่ออินเตอร์เนชั่นแนล 'ถังกั๋วตู๋'

"พ่อครับ ผมเพิ่งกลับมาจากอาคารจิ่วโจว โครงการนี้เดิมทีเกือบจะสำเร็จแล้ว แต่ตอนนี้กลับมีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้น..."

ทางด้านซ้ายบน ชายหนุ่มร่างสูงผอมอายุราวสามสิบปีมีสีหน้ามืดครึ้ม พูดได้ครึ่งทางก็หันไปมองผู้บริหารระดับสูงที่เข้าร่วมประชุมทุกคน จากนั้นจึงพูดต่อด้วยความแค้น "พวกเขาจู่ ๆ ก็ยื่นข้อเสนอให้เปลี่ยนคนเจรจา โดยอ้างว่าจะคุยเรื่องนี้กับถังหยูเฟยเท่านั้น และเกือบจะไล่ผมออกมาแล้ว!"

คนนี้มีชื่อว่า 'ถังตง' เป็นคุณชายใหญ่สายตรงของตระกูลถัง และเป็นบุตรชายคนโตของผู้นำตระกูล ถังกั๋วตู๋

โครงการขนาดใหญ่ที่ถังซื่ออินเตอร์เนชั่นแนลร่วมมือกับกลุ่มบริษัทจิ่วโจวนี้ ถังตงเป็นผู้รับผิดชอบการเจรจามาโดยตลอด การที่เกิดเรื่องไม่คาดฝันเช่นนี้ ทำให้คุณชายใหญ่ตระกูลถังเกือบถูกไล่ออกจากอาคารจิ่วโจว ความขุ่นเคืองในใจของถังตงย่อมไม่ต้องสงสัยเลย

ผู้บริหารระดับสูงตระกูลถังที่เข้าร่วมประชุมต่างก็ซุบซิบนินทากัน สีหน้าของทุกคนดูแปลกประหลาด

ประตูห้องประชุมถูกผลักเปิดออก 'หวงหยู่' เดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เดิมทีเขาไม่มีสิทธิ์เข้าร่วมการประชุมระดับนี้ แต่จู่ ๆ ก็ได้รับโทรศัพท์เรียกตัว ทำให้เขาต้องรีบมาอย่างเร่งรีบโดยที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

"ถังหยูเฟยอยู่ไหน?"

เมื่อเห็นเขามาคนเดียว ถังตงก็ตกตะลึง ใบหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง "ถังหยูเฟยรับผิดชอบโครงการร่วมกับตระกูลจาง ในส่วนของกลุ่มบริษัทจิ่วโจว เธอไม่เคยติดต่อเลยสักครั้ง นี่... มีอะไรผิดพลาดหรือเปล่าครับ?"

"นี่ไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องสนใจ..."

สีหน้าของถังตงยิ่งมืดครึ้มลงอีก เขายกมือห้ามคำพูดของหวงหยู่ "รีบไปตามเธอกลับมาเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้น ตำแหน่งผู้จัดการทั่วไปของคุณก็ไม่ต้องทำแล้ว เก็บของแล้วไสหัวไปซะ!"

...

ที่บ้านตระกูลถัง หลังจากที่ลู่หยางโทรศัพท์ถึงผู้บริหารระดับสูงของกลุ่มบริษัทจิ่วโจวแล้ว เขาก็ลงมาจากชั้นบน และนั่งดูทีวีเป็นเพื่อนถังหยูเฟยที่ห้องนั่งเล่นชั้นล่าง

ไม่นาน โทรศัพท์ของถังหยูเฟยก็ดังขึ้น เมื่อเธอเห็นว่าคนที่โทรมาคือหวงหยู่ ก็ถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย ขมวดคิ้วด้วยความลังเล

"ไม่ต้องรับหรอก!"

ลู่หยางมองแวบหนึ่ง พูดขณะที่ยื่นมือไปกดตัดสาย และโยนโทรศัพท์ทิ้งไว้บนโต๊ะกาแฟ

ถังหยูเฟยก็ไม่ได้คิดมาก เธอถูกไล่ออกแล้ว หวงหยู่โทรมาคงไม่มีเรื่องดี ๆ อะไรหรอก

น่าจะโทรมาด่าอีก ไม่รับก็ดี จะได้สงบหู

ผ่านไปอีกสิบกว่านาที ก็มีเสียงเคาะประตูดังมาจากด้านนอก ลู่หยางรู้ดีว่าใครมา จึงแอบหัวเราะเย็น ๆ ในใจ

"ผู้จัดการหวง?"

ถังหยูเฟยลุกขึ้นเปิดประตู เมื่อเห็นหวงหยู่ยืนอยู่ข้างนอกด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ก็ถึงกับตะลึง "คุณ... คุณมาทำไมคะ?"

"ผู้จัดการถังครับ เมื่อกี้ผมโทรหาคุณ ทำไมไม่รับสายล่ะครับ?"

หวงหยู่ทำตัวสนิทสนม เนื้อแก้มกระตุกเล็กน้อย แม้ว่าสีหน้าจะดูเขินอาย แต่ก็พยายามยิ้มออกมา "ฮิฮิ ที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าเป็นแค่ความเข้าใจผิดครับ ผมแค่ล้อเล่นกับคุณเฉย ๆ..."