บทที่ 15: พังงานแต่ง สั่งสอนตาเฒ่าไป๋เฮ่อ

"ท่านตียาล่า" "เชิญท่านนั่งที่นี่เลยครับ งานเลี้ยงมงคลสมรสกำลังจะเริ่มแล้ว"

ไป๋เฮ่อเดินเข้ามาในโถงใหญ่พร้อมรอยยิ้ม ตียาล่าที่กำลังนั่งจิบชาอยู่ เมื่อได้ยินดังนั้นก็รีบลุกขึ้น มองเห็นสมาชิกตระกูลหมิ่นจือหลายคนกำลังยกโต๊ะเก้าอี้เข้ามา โต๊ะเก้าอี้ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ ทันใดนั้น หญิงสาวกลุ่มหนึ่งก็ลำเลียงอาหารเลิศรสมาวางบนโต๊ะ ใบหน้าของพวกนางเปี่ยมไปด้วยความยินดี

"ท่านตียาล่า เชิญนั่งตรงนี้ขอรับ" ไป๋เฮ่อเลื่อนเก้าอี้ตัวที่อยู่ติดกับประธานในพิธีออกมาแล้วผายมือเชิญ ตียาล่าไม่ได้ปฏิเสธ เขามองออกว่าไป๋เฮ่อพยายามจะประจบเอาใจเขา ก็แน่ล่ะ ตระกูลหมิ่นจือที่กำลังตกต่ำ หากอยากจะฟื้นตัวก็ต้องรู้จักพลิกแพลงหาโอกาสจากทุกทิศทาง หลังจากตียาล่านั่งลงได้ไม่นาน โต๊ะที่ถูกยกเข้ามาในโถงก็เต็มไปด้วยผู้คน มีคนหยิบเครื่องดนตรีออกมาบรรเลง บรรยากาศภายในโถงคึกคักและสนุกสนานขึ้นมาทันตา

"ท่านตียาล่า ขอถามนามของคุณชายท่านได้หรือไม่?" ท่ามกลางบรรยากาศครึกครื้น ดวงตาของไป๋เฮ่อฉายแวววูบไหวขณะเอ่ยถาม เขาเป็นคนระมัดระวังตัวมากและอยากจะแน่ใจ เพราะเชียนจิ่วเซียวเพิ่งมาถึงเมื่อวาน วันนี้ก็มีคนมาตามหาทันที ความเกี่ยวโยงของเหตุการณ์นี้ชวนให้ต้องตรวจสอบให้แน่ชัด ตียาล่ายกจอกเหล้าขึ้นจิบพลางหัวเราะเบาๆ "เชียนจิ่วเซียว"

แซ่เชียนเหมือนกันสินะ ไป๋เฮ่อโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง หมดความกังวล เขาตะโกนไปทางหน้าประตู "เชิญคู่บ่าวสาวเข้าสู่พิธี!"

ฉับพลัน บรรยากาศที่รื่นเริงอยู่แล้วก็ยิ่งทวีความเร่าร้อนขึ้นไปอีก ทุกคนยิ้มแก้มปริ สายตาจับจ้องไปที่ประตูทางเข้า แม้แต่ตียาล่ายังถือจอกเหล้าค้างไว้และหันไปมอง ที่หน้าประตู พรมแดงถูกปูทอดยาว ดนตรีบรรเลงอย่างกึกก้อง ทันใดนั้น ภายใต้สายตาคาดหวังของฝูงชน ชายชุดแต่งงานสีแดงสดค่อยๆ ปรากฏขึ้น เจิดจ้า บาดตา และงดงาม คู่บ่าวสาวเดินเข้ามาท่ามกลางคำอวยพร

เพล้ง! ทว่าเมื่อตียาล่าเห็นใบหน้าของเชียนจิ่วเซียวชัดเจน จอกเหล้าในมือก็ร่วงลงพื้นแตกกระจาย เสียงแตกดังสนั่นก้องไปทั่วโถง บรรยากาศรื่นเริงหยุดชะงักลงในพริบตา ทุกคนหันมามองเขาเป็นตาเดียว

"ท่านตียาล่า เกิดอะไรขึ้นหรือขอรับ?" ไป๋เฮ่อสะดุ้งตกใจและถามด้วยความงุนงง แต่เสียงหนึ่งที่เขาเคยมองข้ามกลับดังขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยว "ตียาล่า! กระทืบเจ้าหมาแก่ไป๋เฮ่อให้ข้าเดี๋ยวนี้!"

นั่นคือเสียงของเชียนจิ่วเซียว เขาเองก็เห็นตียาล่าเช่นกัน ความยินดีพวยพุ่งขึ้นในใจทันที ตามมาด้วยความโกรธแค้นที่ระเบิดออกมา ไป๋เฮ่อหนังตากระตุกยิกๆ เมื่อได้ยินเช่นนั้น "ท่านตียาล่า ฟังข้าอธิบายก่อน" เขารีบถอยกรูด ไม่สนแม้แต่เก้าอี้ที่ล้มคว่ำ เขาตรวจสอบหลายรอบแล้วชัดๆ ว่าเชียนจิ่วเซียวไม่เกี่ยวข้องกับคุณชายที่ท่านตียาล่าตามหา แล้วทำไมถึงยังเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นได้? และปัญหาจริงๆ มันอยู่ตรงไหนกันแน่?

"คุณชาย ตียาล่ารับทราบ" ใบหน้าของตียาล่าเย็นเยียบลง เขาหันกลับไปมองไป๋เฮ่อที่ถอยไปไกลลิบ "ท่านหัวหน้าตระกูลไป๋เฮ่อ ตียาล่าไม่ต้องการคำอธิบาย ต้องการเพียงคำสั่งของคุณชายเท่านั้น" "ขออภัยด้วย" สิ้นเสียง พลังวิญญาณของตียาล่าก็หมุนวนไปทั่วร่าง วงแหวนวิญญาณแปดวงพุ่งออกมาจากร่างกายของเขา

"ระดับวิญญาณพรหมยุทธ์!" "รีบหลบเร็ว อย่าโดนลูกหลง!" "สวรรค์ ยอดฝีมือระดับวิญญาณพรหมยุทธ์คนนี้เกี่ยวข้องอะไรกับเจ้าบ่าว?" "ถอยไป ถอยไป ระวังตัวด้วย..."

ในพริบตา งานแต่งงานที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความสุขกลับกลายเป็นความโกลาหล สมาชิกตระกูลหมิ่นจือแตกกระเจิงหนีตาย บางคนสะดุดเก้าอี้ล้มลง บางคนตื่นตระหนกจนชนโต๊ะล้ม อาหารหกเรี่ยราดเต็มพื้น บางคนกรีดร้องและเหยียบย่ำพรมแดงจนยับเยิน ทุกคนต่างวิ่งหนี ทุกคนต่างกรีดร้องโหยหวน มีเพียงไป๋เฉินเซียงในชุดเจ้าสาวสีแดงสดที่ยืนแข็งทื่ออยู่ที่หน้าประตู เฝ้ามองดูทุกอย่าง นางไม่เคยคาดหวังกับงานแต่งนี้อยู่แล้ว ดังนั้นจึงไม่มีความผิดหวัง แต่เมื่อมองดูคนในตระกูลแตกกระเจิง ไป๋เฉินเซียงครุ่นคิดในใจ ตระกูลหมิ่นจือในสภาพนี้จะฟื้นฟูได้จริงๆ หรือ? ยิ่งคิดก็ยิ่งเศร้า น้ำตาไหลอาบแก้มของไป๋เฉินเซียง

...

"ท่านตียาล่า ฟังข้าอธิบายก่อน อย่าเพิ่งลงมือสิ!" อีกด้านหนึ่ง ไป๋เฮ่ออาศัยความเร็วหลบหลีก ทำให้ตียาล่าทำอะไรเขาไม่ได้ แต่นี่เป็นเพียงเพราะอยู่ในที่แคบ หากเป็นที่โล่งกว้าง ถ้าไป๋เฮ่อตั้งใจจะหนี ตียาล่าคงถูกทิ้งห่างไม่เห็นฝุ่น "ตาแก่อย่างข้าไม่สนเรื่องพวกนั้น ข้าฟังแต่คำสั่งคุณชาย" ตียาล่ากล่าวด้วยใบหน้าถมึงทึง เขาตามหาเชียนจิ่วเซียวจนแทบพลิกแผ่นดิน นึกไม่ถึงว่าจะถูกตระกูลหมิ่นจือลักพาตัวมา แถมยังจับแต่งงานกับคนของตระกูลหมิ่นจืออีก? ถุย! ตระกูลหมิ่นจือเป็นใคร? ตียาล่าคิดในใจ ด้วยสถานะของคุณชาย หากจะแต่งงาน อย่างน้อยฝ่ายหญิงต้องเป็นถึงองค์หญิงแห่งจักรวรรดิ สตรีจากตระกูลตกอับริอาจจะมาแต่งงานกับคุณชาย? ฝันไปเถอะ!

"คุณชายสั่งให้ข้าซัดเจ้า เจ้าก็ต้องโดนซัด" ตียาล่าปล่อยหมัดออกไปอีกครั้ง ทันใดนั้น วงแหวนวิญญาณวงที่หกก็สว่างวาบ กรวยแหลมคมนับไม่ถ้วนควบแน่นขึ้นจากหมัดของเขา พุ่งตรงเข้าใส่ตำแหน่งของไป๋เฮ่อ ไป๋เฮ่อมีความเร็วสูงมาก เมื่อเห็นว่าตียาล่าใช้ทักษะวิญญาณ เขาก็รีบเบี่ยงตัวหลบอีกครั้ง แต่ตียาล่านั้นแก่พรรษาและช่ำชองสนามรบ เมื่อใช้ทักษะวิญญาณแล้ว มีหรือจะปล่อยให้หลบได้ง่ายๆ? เขาปล่อยหมัดตามไปอีกสองชุดปิดทางหนีของไป๋เฮ่อ บีบให้ไป๋เฮ่อจนมุม หมดทางหนี

"ท่านตียาล่า ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าเขาคือคุณชายที่ท่านตามหา" ไป๋เฮ่อกล่าวด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก หากเขารู้แต่แรกว่าเชียนจิ่วเซียวมีวิญญาณพรหมยุทธ์ระดับท็อปคอยติดตาม ต่อให้ไป๋เฮ่อมีความกล้าเพิ่มอีกเท่าตัว เขาก็ไม่กล้าทำเรื่องบังคับฝืนใจเช่นนี้แน่

"ตียาล่า บังคับให้มันส่งยาแก้พิษมา" เชียนจิ่วเซียวเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน

"ยาแก้พิษ" ตียาล่ายื่นมือไปทางไป๋เฮ่อแล้วพูดเสียงเข้ม

"ได้ๆๆ ยาแก้พิษอยู่นี่" ไป๋เฮ่อรีบควานหาขวดยาจากตัวแล้วเสริมว่า "ความจริงไม่ต้องกินยาแก้ก็ได้ อย่างมากพรุ่งนี้เช้า ฤทธิ์ยาก็จะหมดไปเอง"

หลังจากรับยาแก้พิษมา เชียนจิ่วเซียวก็ถลึงตาใส่เขาอย่างดุร้าย "ตาแก่ เดี๋ยวข้าจะคิดบัญชีกับเจ้าทีหลัง" พูดจบ เขาก็หลับตาลงและเริ่มนั่งสมาธิเพื่อฟื้นฟูพลัง กว่าพลังวิญญาณของเชียนจิ่วเซียวจะฟื้นกลับมา เวลาก็ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง ตียาล่านั่งกินอาหารอยู่ที่โต๊ะตัวเดียวที่ไม่ล้มคว่ำ ส่วนไป๋เฮ่อนั่งอยู่ตรงข้าม ท่าทางดูอึดอัดขัดเขินอย่างยิ่ง

"ตาแก่ เจ้าเสร็จแน่" เชียนจิ่วเซียวบิดคอไปมาพลางเดินตรงเข้าไปหา ไป๋เฮ่อหันไปมองตียาล่าด้วยสายตาขอความเมตตา ทันทีที่เชียนจิ่วเซียวเดินเข้ามาใกล้ ตียาล่าก็กระแอมไอแล้วพูดอย่างเกรงใจว่า "คุณชาย สั่งสอนตาแก่นี่พอหอมปากหอมคอก็พอนะครับ อย่าถึงกับเอาชีวิตเลย"

เชียนจิ่วเซียวตวาดกลับ "ตียาล่า เจ้าหมายความว่าไง? ข้าต้องให้เจ้ามาสอนวิธีจัดการเรื่องนี้ด้วยเหรอ?"

สีหน้าของตียาล่ายิ่งดูกระอักกระอ่วนเข้าไปใหญ่ เขากระซิบเสียงเบา "คุณชาย ข้ารู้เรื่องราวทั้งหมดแล้ว" "ท่านก็ได้นอนกับหลานสาวเขาแล้ว" "ข้าก็พังงานแต่งเขาเละเทะ" "พวกเราไม่ได้เสียเปรียบอะไร แค่ซัดเจ้านี่สักตุ้บสองตุ้บก็พอแล้วครับ"

แต่ใครจะรู้ เชียนจิ่วเซียวกลับชะงักกึก "ข้าโดนหลานสาวเขาจับทำผัวต่างหาก โดนกดทับเจ็บจะตายชัก เจ้ายังจะบอกว่าข้าไม่เสียเปรียบอีกเรอะ?"