บทที่ 13 ความสามารถที่เปิดเผยต่อโลก (4)

เพเรียนจุน

ตลอดประวัติศาสตร์อันยาวนานของสถาบันเวสต์โร้ดมีเพียงไม่กี่คนที่มีความสามารถเท่าเขา

เขาเป็นหัวหน้าชมรมที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในสถาบันคือโทร์วแมนริงส์รวมถึงเป็นทายาทของตระกูลจุนซึ่งเป็นหนึ่งในสามของผู้ที่มีอิทธิพลมากที่สุดในจักรวรรดิ

แม้แต่รูปลักษณ์ของเขาก็ดึงดูดความสนใจ แม้ว่าจะไม่ยากที่จะเข้าใจว่าทำไม

ด้วยใบหน้าที่ซีดแต่งดงาม เมื่อใดก็ตามที่เขาหัวเราะนักเรียนหญิงในสถาบันถึงกับกรีดร้อง

กลิ่นอายของความเป็นผู้ดีของเขายังคงปรากฏอยู่และพรสวรรค์ที่มีมนต์ขลังของเขาไม่ใช่สิ่งที่สามารถมองข้ามได้

นักเรียนบางคนถึงกับเรียกเขาว่า 'ชายผู้ได้รับพรจากพระเจ้า'

เพเรียนคนเดิมที่มักจะยิ้มไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ใดตอนนี้ยืนอยู่ที่นั่นด้วยใบหน้าซีดเซียว

มันเป็นเพราะลิชที่อยู่ข้างหน้าของเขา

ดัลลาร์ดมองไปที่เพเรียนด้วยความสนใจ ในสายตาของเขาเพเรียนต้องเป็นนักเวทย์ระดับ 5 ดาวเป็นอย่างน้อย

นั่นเป็นเพราะมันเป็นไปไม่ได้ที่ใครบางคนจะต่อต้านมนต์ของเขาถ้าหากเขาไม่แข็งแกร่งขนาดนั้น

ในขณะเดียวกันเพเรียนก็เต็มไปด้วยความสลดใจ

‘ทำไมพวกเขาถึงขึ้นเรือคอร์เตซ?’

เขาไม่ชอบเสียงดังดังนั้นเขาจึงหลีกเลี่ยงไนติลัสและมาที่คอร์เตซแทน เขาซ่อนใบหน้าของเขาด้วยซ้ำเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีนักเรียนคนอื่นรู้ว่าเขาอยู่บนเรือ เขาได้บอกใบ้กัปตันแม็คเพียงเล็กน้อย

หากสถานการณ์นี้ไม่เกิดขึ้นก็ไม่มีใครรู้ว่าเขาอยู่ที่นั่นด้วยซ้ำ

เพเรียนเชื่อว่าด้วยพลังเวทย์มนตร์ของเขา เขาจะสามารถจัดการกับคู่ต่อสู้ที่เจอระหว่างการเดินทางได้และเขาเชื่อว่านั่นไม่ใช่ความหยิ่งแต่เป็นความจริง

ในความเป็นจริงนักเวทย์ระดับ 5 ดาวสามารถเอาชนะอันตรายส่วนใหญ่ที่จะพบได้ทั่วทั้งทวีป

แต่ฝ่ายตรงข้ามในครั้งนี้แข็งแกร่งเกินไป

‘นี่คือลิช’

เพเรียนไม่สามารถจัดการเรื่องนี้ได้

จริงๆแล้วเขาพยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่แสดงท่าทีหวาดกลัวเพราะความกดดันที่มาจากดัลลาร์ดนั้นหนักมาก

นักเรียนคนอื่นๆ คงหมดสติไปแล้วหลังหากถูกพลังของลิชกดดันต่อหน้า

วิธีเดียวที่พวกเขาจะหลบหนีได้ตอนนี่คือการหลอกล่อโจรสลัดที่กำลังปล้นสะดมและทำการฆาตกรรม ... หรือถ้ามีนักเวทย์ที่แข็งแกร่งเหนือกว่าลิช

‘แต่ที่นี่ไม่มีนักเวทย์เช่นนี้’

รู้สึกว่าแม้แต่ศาสตราจารย์ดิโอ อาจารย์ที่ทรงพลังที่สุดของพวกเขาก็ไม่น่าจะเอาชนะลิชตนนี้แบบตัวต่อตัวได้

ในความเป็นจริงเพเรียนไม่เคยแสดงความแข็งแกร่งที่แท้จริงของเขาในสถาบันการศึกษายกเว้นกับอาจารย์และประธานสถาบันเพียงไม่กี่คน ทุกคนเชื่อว่าเขาอยู่เพียงระดับ 4 ดาวเท่านั้น

อย่างไรก็ตามเพเรียนได้ไปถึงระดับ 5 ดาวแล้ว

แต่ก็ยังไม่สามารถเรียกเขาว่าเป็นนักเวทย์ระดับ 5 ดาวเต็มรูปแบบได้เพราะเขาเพิ่งถึงเกณฑ์ เขาได้บรรลุการรู้แจ้งและปลดปล่อยสิ่งสกปรกและเศษซากออกจากร่างกายของเขา

'แต่…'

ใบหน้าของเพเรียนซีด

ปลายนิ้วของเขาเย็นเฉียบและร่างกายของเขาสั่น

หอกน้ำแข็งที่ดัลลาร์ดร่ายถูกเพเรียนขัดขวางก่อนที่มันจะถูกร่ายเสร็จ

อย่างไรก็ตามการขัดขวางเวทย์มนต์ของคนที่อยู่ในระดับที่สูงกว่านั้นเป็นอันตรายอย่างมาก

แม้ว่าเขาจะประสบความสำเร็จ แต่ผลที่ตามมาก็รุนแรง

เขาอาเจียนเป็นเลือดแล้วสองครั้ง

อย่างไรก็ตามเพเรียนถูกบังคับให้แสดงตัว

ถ้าไม่เช่นนั้นนักเรียนที่นี่ทั้งหมดจะถูกสังหารโดยปีศาจตนนั้น

[หึ ดีมาก ฉันไม่เคยคาดหวังว่าจะได้พบกับคนเก่งเช่นนายที่นี่]

ดัลลาร์ดหัวเราะอย่างมีความสุข

เมื่อแม็คได้ยินเสียงหัวเราะของเขาหัวใจของเขาก็หยุดเต้นไปชั่วขณะ

นั่นคือความน่ากลัวของเสียงหัวเราะของลิช

เพเรียนยืดหลังของเขาให้ตรงเพื่อไม่ให้กลัว

เขามองดูดัลลาร์ดและพูดด้วยความมุ่งมั่นทั้งหมดของเขา

“ฉันมีข้อเสนอ”

[บอกข้ามา]

คุนสต์เฝ้าดูบทสนทนาของพวกเขาโดยกอดอก เขารู้สึกไม่พอใจแต่เขาไม่กล้าที่จะส่งผลกระทบต่อแผนของดัลลาร์ด

ลิชแข็งแกร่งพอที่จะฆ่าทุกคนบนเรือ

“เป้าหมายของพวกนายคืออะไร?”

"คุณต้องการแบ่งแยกฉันจากพวกเขาใช่มั้ย?”

"แบ่งแยก?"

[จุดประสงค์ของพวกเขาและฉันต่างกัน เราเพียงแค่ทำงานร่วมกัน]

ขณะที่เขาพูดแบบนี้ดัลลาร์ดก็เหลือบมองไปที่คุนสต์

คุนสต์เข้าใจความหมายนั่นได้ทันทีและทำได้แค่ยิ้ม

"เขาพูดถูก จุดประสงค์ของเรานั้นง่ายมาก”

"พูดมาเลย"

คุนสต์ยักไหล่

“พวกคุณทุกคนคงทราบดีว่าหมู่เกาะออสการ์เป็นสถานที่ที่อันตรายมาก เป็นสถานที่ที่คุณไม่รู้ว่าเมื่อไหร่และที่ไหนที่ไอ้โจรสลัดสกปรกจะกระโดดออกมาและคุกคามพวกคุณ”

นี่เป็นความจริงที่ทุกคนรู้

อย่างไรก็ตามเมื่อมันออกมาจากปากของกัปตันโจรสลัดที่ปล้นเรือของพวกเขามันช่างดูตลก

คุนสต์หัวเราะ

“ในฐานะชาวเรือที่ดี เราไม่สามารถยืนดูในขณะที่นักเรียนของสถาบันผ่านสถานที่อันตรายเช่นนี้ อืมเห็นมั้ย…เราจะพาทุกคนกลับไปเคาซิมโฟนีอย่างสุภาพและในทันทีก็แค่นั้น”

“คูฮา!”

“ช่างเป็นทัศนคติที่กว้างไกล! เป็นนักเดินเรือที่แท้จริง”

โจรสลัดปรบมือและหัวเราะเสียงดัง

คุนสต์ยกมือขึ้น มันทำให้พวกเขาเงียบไป

“แน่นอนว่านักเรียนของที่นี่ล้วนอยู่ในครอบครัวชนชั้นสูงที่มีชื่อเสียงดังนั้นเพื่อให้ฉันแน่ใจว่าพวกคุณจะไม่ลังเลที่จะมอบให้รางวัลแก่พวกเราสำหรับเวลาอันมีค่าของเรา”

พวกโจรสลัดทำเอะอะอีกครั้ง

ครั้งนี้คุนสต์ไม่ได้หยุดพวกเขา

นักเรียนส่วนใหญ่กำลังไตร่ตรองคำพูดของเขา

มันซ่อนอยู่ในคำพูด แต่ท้ายที่สุดสิ่งที่เขาพูดคือพวกเขาจะใช้พวกนักเรียนเป็นนักโทษเพื่อข่มขู่ครอบครัวของพวกเขาและพวกมันจะรอรับเงินจากทางบ้านของพวกนักเรียน

อย่างไรก็ตามพวกเขาไม่สามารถพูดอะไรได้เพราะพวกเขากลัวโจรสลัดตรงหน้าพวกเขาที่กำลังแกว่งดาบและหัวเราะ

นักเรียนทั้งหลายไม่เคยเห็นคนหยาบและสกปรกเช่นนี้มาก่อน

โจรสลัดส่วนใหญ่มีรอยแผลเป็นบนใบหน้าและร่างกายของพวกเขาสกปรกและเหม็น

ทุกครั้งที่ยิ้มจะเห็นฟันที่ขาดและเสื้อผ้าที่เย็บจากเศษผ้า

นักเรียนหญิงคนหนึ่งตัวสั่นเมื่อเห็นความกระตือรือร้นของพวกเขา

เมื่อพวกเขาเห็นปฏิกิริยาเหล่าโจรสลัดก็สนุกกับมันมากขึ้น

จากนั้นเพเรียนก็พูด

“แค่ฉันคนเดียวก็เพียงพอแล้ว”

"อะไรนะ?"

การแสดงออกบนใบหน้าของคุนสต์เปลี่ยนไป เขาไม่ได้คาดหวังการตอบสนองเช่นนี้

เพเรียนไม่ได้ตื่นตระหนก

“ฉันจะให้เงินเท่าที่คุณต้องการ ดังนั้นโปรดปล่อยนักเรียนคนอื่นๆไป”

“ฮะ”

ความสนใจฉายแววสนใจในดวงตาของคุนสต์

นั่นเป็นเพราะใบหน้าของเพเรียนหลังจากที่เขาพูดจบดูสูงส่งแต่น่าสมเพช

นักเรียนที่ยืนอยู่ด้านหลังมองไปที่ด้านหลังของเพเรียนด้วยสีหน้าที่สะเทือนอารมณ์

นักเรียนบางคนถึงกับสูดจมูกตัวเอง

[ไม่ได้หรอก]

นั่นคือคำตอบของดัลลาร์ด

หัวใจของเพเรียนหนักขึ้น

แม้ว่าพวกโจรจะโหดร้ายและดูเพิกเฉยแต่การพูดคุยกับคนเป็นมันก็ยังรู้สึกดีกว่าพวกอันเดด

เพราะมุมมองที่มนุษย์มีไม่เหมือนกับพวกอันเดดที่ไม่มีวันเข้าใจ

พวกอันเดดไม่ได้มีไว้เพื่อสนทนาด้วยแต่แรก

เพเรียนพูดด้วยความรีบร้อน

“ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายสำหรับพวกนายเช่นกัน นายต้องดูแลนักเรียนเหล่านี้มากกว่าเมื่อเทียบกับนักเรียนเพียงคนเดียว…”

[เพราะนายเป็นของฉัน]

"อะไรนะ?"

เพเรียนเป็นที่สนใจของดัลลาร์ดอย่างยิ่ง

โครงกระดูกตนนี่จู่ๆก็ดูน่าขนลุกเป็นพิเศษ

เพเรียนรู้สึกได้ว่าใบหน้าที่ไร้ผิวหนังกำลังยิ้มให้เขา

[นักเวทย์เช่นนายหายากและการพบเจอกับนักเวทย์แบบนายนั่นก็ยิ่งยาก ฉันสามารถใช้งานนายได้หลายรูปแบบ ฉันสามารถฆ่านายแล้วเปลี่ยนนายให้เป็นอันเดดเพื่อรับใช้ฉัน…หรือฉันสามารถกินพลังชีวิตของนายเและดูดซับมานาของนาย]

ในที่สุดเพเรียนก็แสดงความกลัว

จากนั้นคุนสต์ก็หัวเราะเสียงดังอีกครั้ง

“คูฮาฮ่า! ไม่ต้องเสียเวลาแล้วพาพวกมันขึ้นเรือเร็ว!!!”

คุนสต์ชี้ไปที่กระดานแผ่นที่พวกเขาใช้ขึ้นบนเรือคอร์เตซ แต่นักเรียนก็ยังคงนิ่ง

รองกัปตันทนไม่ได้แล้วตะโกน

“ลูกผู้ดีของเราไม่สามารถเดินบนไม้กระดานได้หากปราศจากความช่วยเหลือจากคนรับใช้! ทำอะไรอยู่ละ? เร็วเข้าอย่าให้พวกเราต้องแบกพวกแกไปที่นั่น”

“กู่”

“ฉันจะพาพวกผู้หญิงเอง”

"หุบปาก นั่นมันงานของฉันต่างหาก”

โจรสลัดหัวเราะเหมือนเหนื่อยขณะที่พวกเขาก้าวไปหานักเรียน

เพเรียนถูกบังคับให้ดูสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

ในตอนนั้นนักเรียนคนหนึ่งได้เป็นที่จับตามองของโจรสลัด

เขาเป็นนักเรียนที่มีผมสีเทาและไม่เหมือนกับคนอื่นๆ ที่ดูหวาดกลัว เขาไม่แสดงออกและกอดอกด้วยซ้ำ

“โหแกเป็นคนที่กล้าหาญไม่เบาเลยนิ ไม่กลัวหรอ?”

เจ้าตาเดียวหัวเราะเบา ๆ และเดินเข้าไปหาเขา

ในตอนแรกรองกัปตันโจรสลัดรู้สึกเบื่อเพราะนักเรียนทุกคนจากสถาบันการศึกษามีสีหน้าหวาดกลัวไปหมด

คนเดียวที่แตกต่างออกไปจากเพเรียนจุนผู้ซึ่งปลุกความกระหายของเขาเป็นเหยือของดัลลาร์ดไปแล้ว

แต่ตอนนี้เขาพบกับนักเรียนอีกคนที่มีนิสัยคล้ายๆ กันและแน่นอนว่าเขาไม่มีเหตุผลที่จะไม่ขึ้นเรือของพวกโจรสลัด

"แกมานี่"

นักเรียนที่มีผมสีเทาหันมามองเขา

"นายกำลังพูดกับฉันเหรอ?"

เจ้าตาเดียวตกใจกับปฏิกิริยาของเขา

นั่นเป็นเพราะคำพูดของเฟรย์นั้นเรียบง่ายราวกับว่าเขากำลังคุยอยู่กับเพื่อน

‘อะไรกันไอ้เด็กคนนี้? เขาทำตัวแบบนี้เพราะกลัวเหรอ? ’

เจ้าตาเดียวหัวเราะอย่างแรงเพื่อสงบความรู้สึกแปลกๆ ที่เกิดขึ้นในตัวเขา

"ใช่แกนั่นแหละ ไอ้คนดูเหมือนแห้งเหมือนท่อนไม้”

“ถ้านายมีธุระกับฉันนายก็ควรมาหาฉันสิ”

ในเวลานั้นไม่ใช่แค่เจ้าตาเดียว แม้แต่นักเรียนที่อยู่รอบๆตัวเขาก็เริ่มมองไปที่เฟรย์

หนึ่งในนั้นคือแจ็คสมาชิกกลุ่มของเดวิด

เขามองเฟรย์ด้วยความประหลาดใจ

‘ฉันไม่รู้ว่าชายคนนี้บ้าไปแล้วหรือเป็นเพราะเขาเอาชนะคนอื่นๆมาได้สองสามครั้ง?’

เขาไม่เห็นหรือว่านักเรียนคนก่อนไม่สามารถแม้แค้ร่ายมนตร์ได้ทันและตายลง?

ตราบใดที่โจรสลัดเข้ามาใกล้ พ่อมดระดับนักเรียนก็ไม่สามารถทำอะไรเพื่อหยุดพวกเขาได้

ไม่สิ แม้ว่าทักษะของพวกเขาจะดีขึ้น แต่การที่ไม่มีประสบการณ์ก็ไม่ได้สร้างความแตกต่าง

น่าจะเห็นได้จากสิ่งที่เกิดขึ้นกับเพเรียนจุน

‘บ้าไปแล้ว บ้าอย่างแน่นอน'

แจ็คมั่นใจว่าเฟรย์บ้าไปแล้ว

เจ้าตาเดียวสั่นและก้มศีรษะลง

ไม่นานหลังจากนั้นเขาดึงมีดออกจากเอวและก้าวไปอย่างรุนแรง

“ไอ้แม่เย.…”

นักเรียนที่อยู่ข้างๆเขาตัวสั่นเมื่อได้ยินเสียงมีดถูกชักออก แต่เฟรย์ยังคงไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ

สีหน้าของเขาว่างเปล่าเช่นเคย

"อ่า....ฉันไม่รู้หรอกว่าแกมาจากครอบครัวที่ยิ่งใหญ่ขนาดไหน แต่ฉันจะได้เห็นว่าแกจะพูดคำว่าอะไรหลังจากที่ฉันจะตัดลิ้นแกออก”

เจ้าตาเดียวเข้ามาใกล้เหมือนเขาได้ตัดสินใจแล้วว่าจะฆ่าเฟรย์

นักเรียนข้างๆเฟรย์ตัวสั่นไปด้วยความกลัวและคนที่อ่อนแอกว่าถึงกับหลับตาลง

สาด(เสียงตกน้ำ)

แต่นักเรียนต้องประหลาดใจเมื่อเห็นว่าเกิดอะไรขึ้นต่อไป

ไม่ใช่เฟรย์ที่ถูกโยนลงมาจากเรือ

แต่มันคือพวกโจรสลัด!!!