Chapter 179: Saintess (1)

Chapter 179: Saintess (1)

---

กริฟฟิน ยักษ์ทดสอบ ไฮดร้า.....ยิฮิ!

และสิ่งมีชีวิตอีกเล็กน้อย แต่มันก็เป็นแต่ตัวที่เป็นสายพันธุ์พิเศษที่เกิดจากดันเจี้ยน.

โดยเฉพาะไฮดร้า มันเกินกว่าจิตนาการมาก ร่างกายของมันอาจจะเห็นได้จากที่ไกลๆ.

ยกเว้นยิฮิ การรวมตัวกันกับคนเหล่านี้มันทำให้ผมไม่สามารถซ่อนตัวได้.

ทันทีที่ออกจากมาดันเจี้ยนก็มีเสียงอึกทึกขนาดใหญ่ ไฮดร้าทิ้งร่องรอยขนาดใหญ่ไว้ข้างหลังมัน ผมสามารถเห็นได้เนื่องจาก กริฟฟินที่บินอยู่บนฟ้า.

ตึง! ครึ่กๆๆ!

ผมเดินทางไปรอบๆกรุงโซลหลังจากที่ออกมา.

มีสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในระดับชั้นสูงเพื่อให้มนุษย์ไม่สามารถเข้าใกล้ได้.

"กิลด์มาสเตอร์ เราควรทำอย่าไรดี? ฉันต้องพร้อมรบไหม...”

อึนเฮย์พึมพำด้วยเสียงน้อยๆ อึนเอย์,เอ็ดเวิร์ดและสมาชิกชั้นยอดของกิลด์สู่สวรรค์กำลังไล่ตามสิ่งมีชีวิตชั้นสูง บทบาทของพวกเขาคือการติดตามอย่างใกล้ชิด.

โชคดีที่สิ่งมีชีวิตพวกนั้นเคลื่อนไหวอยู่ที่กรุงโซลและไม่ได้มีท่าทีใดๆ แต่พวกเขาไม่รู้ว่ามันจะเปลี่ยนแปลงเมื่อไหร่.

“...น่ากลัวมาก.”

อย่างไรก็ตามยองวูไม่ตอบ ยองวูรู้สึกถึงความแข็งแกร่งของทั้งสามตัว โดยตัวที่รู้สึกถึงความแข็งแกร่งมากที่สุดนั้นคือตัวที่มีเก้าหัว

ถึงไม่ได้มองแต่มันก็ยังเกิดจากสัญชาตญาณภายในที่ร่ำร้องในหัวของพวกเขาเพื่อให้หลีกเลี่ยงอยู่ดี

“มอนเตอร์เวฟ?”

ไม่ว่าอึนเฮแข็งแกร่งแค่ไหนเธอก็ไม่สามารถล่ามอนเตอร์ชั้นสูงได้อยู่ดี เมื่อถึงเวลาเธอทำได้แค่ซื้อเวลาเท่านั้น

ยองวูส่ายหัว

"มันดูไม่เหมือนอย่างนั้น ดูเหมือนว่าจะเกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลงในดันเจี้ยน...”

มันเป็นเรื่องยากที่จะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขาไม่อาจคาดเดาได้ว่าทั้งสามสิ่งนี้ได้รวมตัวกันเพื่ออะไร.

ดังนั้นพวกเขาจึงต้องการห่างจากสิ่งมีชีวิตตรงหน้าให้มากที่สุด.

ในระหว่างนี้สิ่งมีชีวิตชั้นสูงกำลังเผชิญหน้ากับกลุ่มออคที่ยังไม่ได้เคลื่อนไหว.

ตึง! ตึง!

คนแรกที่เคลื่อนไหวคือยักษ์ทดสอบ ด้านบนมีกริฟฟินที่กำลังใช้ลมหายใจไฟและสายฟ้า ออคหลายสิบตัวละลายหายไป.

ไฮดร้าไม่ได้เข้าร่วมโจมตี

อย่างไรก็ตามมันแข็งแกร่งยิ่งกว่า กริฟฟินและยักษ์ทดสอบ

เพียงแค่เห็นมันร่างกายก็สั่นเร่าๆทันที

ไม่ใช่แค่ยองวู เท่านั้น สมาชิกชั้นสูงของกิลด์ก็เป็นเหมือนกัน

“บ้าน่า...”

ไม่จำเป็นต้องดูซ้ำ.

ปากของคิมยองวูขยับก่อนที่เขาจะนึกถึงเรื่องนี้

"บอกทัมอื่นๆ อย่าไปยุ่งกลับกลุ่มนี้.”

“ยิฮิฮิ~”

ยิฮิ รู้สึกตื่นเต้น.

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอออกจาดันเจี้ยนและมีประสบการณ์เกี่ยวกับโลก

นี่เป็นประสบการณ์ใหม่ของยิฮิ เธอรู้สึกตื่นเต้นและสนุกสนานไปกับสิ่งที่ไม่ได้รู้จัก

ตอนนี้ทุกสิ่งทุกอย่างดูน่ารักมากสำหรับยิฮิ

เธอนั่งอยู่บนหัวของไฮดร้าและมองลงมาที่พื้น

“มันจะดีมากถ้ายิฮิสามารถสร้างสวนที่นี่ได้ คุณคิดว่าอย่างไร?”

ด้านล่างมีแต่ซากศพของออค แต่เธอไม่สนใจ เธอเห็นศพของออคทุกวัน

“แฟร์รี่ตัวน้อย! มันจะมีปัญหา! จากมาสเตอร์!”

ยักษ์ทดสอบคัดค้านความคิดของเธอด้วยความโกรธ เขามีประสบการณ์มากมายกับความสนุกสนานของยิฮิ

"คุณคิดว่ายิฮิกำลังทำสิ่งที่ไม่ดี?”

“ใช่! ได้โปรด!”

“ไม่.ยิฮิจะทำแต่สิ่งดีๆในอนาคต. สวน...ดี ~ ถูกมั๊ย.”

"อะไร?”

"คุณไม่รู้หรือ? ยิฮิฮิฮิ คุณเป็นคนโง่ใช่มั๊ย? ยิฮิรู้หลายอย่างเลยหล่ะ ~”

ยิฮิเคืองยักษ์ทดสอบ

ความจริงแล้วยิฮิไม่รู้ว่าเธอกำลังพูดอะไร

เธอคิดว่าปฏิกิริยาของยักษ์ทดสอบเป็นเรื่องตลก

“แฟร์รี่ตัวน้อย! ปัญหา!”

ยิฮิไม่ได้ฟังเลย

เธอแสดงความตั้งใจที่จะทำที่นี่

ยิฮิกระพริบตาปริบๆสองสามครั้งแล้วหยิบเมล็ดออกมาเล็กน้อย

ไม่นานหลังจากนั้นเธอก็แอบซ่อนมันไว้โดยไม่ให้ยักษ์ทดสอบเห็นและโปรยมันไปทั่วพื้นที่

“ยิฮิฮิฮิ!”

ผมดูการเคลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิตจากระยะไกล

‘ดยุคมาร์ติน.เขาจะเห็นไหม? หรือ...’

สิ่งมีชีวิตเหล่านี้เคลื่อนไหวอยู่สองสามวันแล้ว ดูเหมือนว่าเขาจะเดินไปอย่างไร้จุดหมาย แต่การกระทำทุกอย่างถูกสั่งโดยมาร์ติน

‘คุณซ่อนอยู่ที่ไหน? แน่นอนว่าต้องมีเป้าหมาย ปรากฎตัวของคุณออกมา’

ผมหาสถานที่ๆคิดว่ามาร์ตินหลบซ่อนอยู่ บนพื้นดินดูเหมือนว่าผมจะเครียร์สิ่งมีชีวิตรอบๆดันเจี้ยน แต่จุดประสงค์ของผมคือความตายของมาร์ติน

‘สามารถมองเห็นอนาคตอันใกล้ของมาร์ตินได้ เขาเป็นคนที่ฆ่ายากที่สุดจากกลุ่มของแกร์นดยุคแพนเดอโมเนี่ยม ผมต้องฉวยโอกาศนี้ฆ่าเขา.’

การมองเห็นอนาคตคือการโกง แต่มันห่างไกลจากหลักสากล มีข้อจำกัดและขีดความสามารถ อนาคตมันเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอน

แต่เมื่อมันหมายถึง ‘ชีวิต’ของเขาตอนนี้เขาอาจจะกลายเป็นผีหากเขาไม่ตระหนักกับสถานการณ์.ในชีวิตที่แล้วของผมเขาเป็น1ในดีม่อนที่มีชีวิตรอดได้ถึง10ปี.

มาร์ตินโจมตีกรุ่งโซลโดยใช้สิ่งมีชีวิตเหล่านี้ แต่เขาก็หายไปทันทีที่สิ่งมีชีวิตชั้นสูงออกจากดันเจี้ยน

อย่าไรก็ตามเขาไม่ได้ถอยกลับไป

เขาซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่งและรอโอกาศ.

ปัญหาคือการกำหนดเป้าหมายของมาร์ติน

ผมควรจะเคลื่อนไหวในแบบที่เขาคาดเดาไม่ได้

‘นี่?’

ไม่กี่วันก็ผ่านไป

ผมพบเห็นกลุ่มก๊อบลินบางอย่าง

พวกเขาขนย้ายผู้หญิงไม่กี่คน ผมสังเกตทันทีกว่าพวกเขาเป็นผู้หญิงอเวค

‘พวกเขากำลังทำอะไรโดยการจำพวกอเวค?’

ดวงตาของผมหรี่ลง ความจริงที่ว่าอเวคเกาหลีมีการเติบโตที่โดดเด่นเมื่อเทียบกับอเวคจากประเทศอื่นๆ

ถ้าเขาต้องการแต้มมันจะง่ายกว่าถ้าเขากำจัดพวกมัน อเวคไม่ได้ส่งต่อทางกรรมพันธุ์ดังนั้นจึงไม่ต้องลักพาตัวพวกเขา

พวกเขามีแต่ผู้หญิงเท่านั้น

ถ้ามันเป็นเรื่องง่ายๆไม่มีเหตุผลที่จะเลือกอเวค

‘มีบางอย่าง.’

ผมมีลางสังหรณ์ที่รุนแรงมาก

ผมเคลื่อนไหวช้าๆตามก๊อบลิน ผมจำเป็นต้องทำอย่างรอบคอบเพื่อไม่ให้อยู่ในระยะการระวังของมาร์ติน.

ถ้าที่อยู่ในภูเขา

ลิซได้ตรวจสอบผู้หญิงที่ถูกจับโดยก๊อบลิน

"ชิ ผิวที่เปอระเปื้อนพวกนี้ มันทำให้ฉันไม่สามารถกำหนดอายุของพวกเขาได้.”

ดวงตาของลิซเหมือนกับต้องมองทะลุร่างกายของผู้หญิง

ผู้หญิงทั้ง8คนรู้สึกกลัวและหลีกเลี่ยงสายตาของลิซ

พวกเขาต้องการที่จะมีชีวิตรอด แต่เมื่อเขาตรวจสอบรอบๆแล้วปากของพวกเขาก็ปิดลงอย่างธรรมชาติ มีหลายสิบคนที่เป็นผู้หญิงที่อยู่ในสภาพเปลื่อยเปล่าทั่วทุกที่ พวกเขาทั้งหมดตัวซีดเหมือนกับเลือดของพวกเขาไม่มีอยู่และตาย

มีบางคนยังไม่ตายและถูกขังอยู่ในกรง บางคนถูกนำมาเป็นของเล่นของสิ่งมีชีวิต เห็นได้ชัดว่าพวกเขากำลังจะตายในเร็วๆนี้

“ฮิ้ว...”

“ด-ได้โปรดปล่อยฉันไป.”

ผู้หญิงร้องไห้ออกมา

พวกเขาไม่ต้องการจะตาย แม้ว่าพวกเขาจะเป็นอเวค แต่พวกเขาก็ยังอยากจะมีชีวิตอยู่และรักษามันอย่างเหนียวแน่น

ลิซพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

“คุคูล,ไม่ต้องห่วง หากคุณ ‘เหมาะสม’ คุณจะได้รับการต้อนรับที่ดี ผมต้องยืนยันก่อน คุณควรจะตอบตามความจริง มนุษย์ที่อยู่ในระหว่างอายุ 20 ปียกมือของคุณขึ้น.”

6คนยกมือ

ลิซพยักหน้า

"คราวนี้ก๊อบลินนำคนที่เหมาะสมมา”

ลิซเอื้อมมือออกไปยังผู้หญิงที่ไม่ได้ยกมือ

ฉัวะ!

พวกเขาถูกตัดหัว

มันเกิดขึ้นในพริบตา

"......!"

ผู้หญิงตัวแข็ง พวกเขาไม่สามารถกรีดร้องได้ ความแข้งแกร่งทางจิตใจของพวกเขาแข็งแกร่งขึ้นมาจากความฉลาดที่เพิ่มขึ้น แต่ไม่มีประโยชน์ที่จะต้องเผชิญกับความตาย ผู้หญิงทุกคนมีขีดจำกัด.

"ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องเอาผู้หญิงที่ไม่ใช่ช่วงอายุ 20 ปี ตอนนี้พวกเขาที่เหลืออยู่นี้ คือพวกที่อยู่ในช่วง20ปีถูกไหม?”

มันเงียบ

ลิซไม่ชอบมันและขยับนิ้วมือ

“ไม่ตอบ จิ๊ จิ๊.”

“ถ-ถูกต้อง...”

"2...23.”

ผู้หญิงที่เหลืออยู่6คนตอบ.

ลิซทำตามขั้นตอนต่อไป

เขาเอาขวดน้ำขนาดเล็กที่มีเมือกสีขาวออกมา

"ต่อจากนี้ไป คุณจะต้องกินน้ำยานี้ หากคุณเหมาะสมมันจะเกิดปฎิกิริยากับคุณ ถ้าไม่คุณจะเป็นเหมือนกับผู้หญิงเหล่านั้น.”

เขาชี้ไปที่หญิงสาวที่เป็นของเล่นที่มีชีวิต เนื้อของพวกเขาถูกตัดขณะที่ปากของเขายังอมไอ้นั่นของออค ทีละนิดทีละน้อยหญิงสาวคนนั้นก็ไม่สามารถกรีดร้องได้อีกต่อไป เธอถูกฆ่าตาย

พวกเขาคิดว่าที่เป็นคือนรก

คนหนึ่งคนมีขีดจำกัดและพวกเขาก็ถูกฆ่าโดยสิ่งมีชีวิต

"ดื่ม."

ลิซบังคับให้หญิงสาวคนนึงดื่มมันเข้าไป

ผู้หญิงคนนี้เป็นคนที่ต่อต้านมากที่สุด แต่ลิซได้ง้างปากของเธอและบังคับให้เธอดื่ม

“แค่ก! แค่ก!”

ทันทีที่เธอเริ่มดื่มร่างกายของหญิงสาวก็เริ่มเกิดอาการแปลกๆ เธอล้มลงบนพื้นและปากของเธอก็ค่อยๆยาวขึ้นหลังจากนั้น30วินาที

"มันดูเหมือนว่าเธอคนนี้จะไม่เหมาะ อืมยังเหลือผู้หญิงอีกห้าคนที่เหลือ.”

"ระ-เราควรจะทำอย่างไรดี?”

ผู้หญิงที่เฝ้าดูอยู่แทบจะไม่สามารถเปิดปากได้

ลิซหยุดชั่วคราวและตอบกลับ

"ดยุคมาร์ตินสามารถมองเห็นอนาคตได้.เขาทำนายว่าจะเกิด ‘นักบุญ’ ที่แผ่นดินเล็กๆนี้.ฉันคิดว่าพวกคุณจะต้องมีใครสักคนเป็น ‘นักบุญ’ มีคำถามอะไรอีกไหม?”

“นักบุญ...”

"กร๊กๆๆ. ดูเหมือนว่าไม่น่าจะมีนักบุญที่มีอำนาจเกิดขึ้นบนโลกนี้ แต่คำทำนายของมาร์ตินไม่เคยผิดพลาดเลย.”

ลิซหยิบน้ำยามาอีกครั้ง

หญิงสาวเลียริมฝีปากด้วยความเศ้ราหมอง.