MDB ตอนที่ 260 การเผชิญหน้าระหว่างน้ำแข็งและไฟ

การปะทะกันระหว่างคุณสมบัติน้ำแข็งและไฟ สิ่งนี้มันจะส่งผลลัพธ์อันที่ร้ายแรงออกมา ไม่ว่าสถานการณ์ในรูปแบบไหน น้ำแข็งและไฟก็ไม่อาจอยู่ร่วมกันได้ หากมีระยะห่างระหว่างกันเล็กน้อยยังพอรับได้ แต่การอยู่ร่วมกันในร่างเดียวนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

แต่ละคนล้วนเป็นยอดฝีมือและมีความรู้อยู่พอสมควร พวกเขาไม่เคยเห็นใครบังคับเอาสองคุณสมบัติธาตุที่ขัดแย้งกันลงในสัตว์วิเศษตัวเดียวกันมาก่อนเลย

ในความเป็นจริง สัตว์วิเศษที่มีคุณสมบัติที่ขัดแย้งกันมันมีอยู่จริง

อย่างไรก็ตาม สิ่งเหล่านี้เกิดมาพร้อมกับมัน เป็นพรสวรรค์ที่มีมาแต่กำเนิด ดังนั้นต่อให้มีสองธาตุที่ขัดแย่งก็ยังสามารถมีชีวิตอยู่ได้ แต่สัตว์เลี้ยงเหล่านี้มักจะไร้ค่า ไม่มีใครคิดจะทำสนธิสัญญาโลหิตหรือเลี้ยงดูพวกมันเลย

นอกจากนี้ ไม่ว่ามนุษย์หรือสัตว์วิเศษ พวกที่มีคุณสมบัติที่ขัดแย้งกันมักจะดึงดูดหายนะและมีอายุขัยสั้น

ก่อนหน้านี้ หากมีคนบอกพวกเขาว่ามนุษย์สามารถเพิ่มคุณสมบัติที่ขัดแย้งลงในสัตว์วิเศษได้ พวกเขาทั้งสี่จะไม่เชื่อ แม้ว่าจะมีข่าวลือดังกล่าวอยู่ พวกเขาก็จะถือว่ามันเป็นเพียงการปั้นน้ำเป็นตัว

แต่ตอนนี้พวกเขากำลังเห็นมันด้วยตาตัวเอง

“หากกระบวนการนี้สำเร็จ นั่นจะทำให้ภัณฑารักษ์มีความสามารถเทียบเท่ากับจ้าวแห่งธรรมชาติเลยหรือไม่?”

จู่ ๆ อีกาทมิฬก็พึมพำ แม้จะเป็นข้อสันนิษฐานที่เกินจริง แต่ก็ได้เปิดเผยความคิดของเขา

กลับมาที่หลินจิน เขารู้เกี่ยวกับคุณสมบัติของมังกรเฒ่าอยู่แล้ว เขาได้รู้สิ่งนี้ในการต่อสู้ครั้งสุดท้าย เช่นเดียวกับรายละเอียดอื่น ๆ ทั้งหมดเกี่ยวกับสัตว์วิเศษจากพิพิธภัณฑ์สัตว์วิเศษ

เห็นได้ชัดว่าหลินจินทราบดีว่าคุณสมบัติของมังกรเฒ่านั้นเข้ากับเสี่ยวฮั่วไม่ได้ พวกมันเป็นขั้วตรงข้ามกัน ดังนั้นสำหรับขั้นตอนการต่อชะตาโลหิตและชำระไขกระดูก เขาต้องเลือกสิ่งที่เข้ากันได้อย่างเหมาะสม ไม่ใช่อันที่ขัดแย้งกัน

ถึงกระนั้นหลินจินก็เลือกที่จะทำ

เพราะทางพิพิธภัณฑ์ได้ให้วิธีแก้ปัญหานี้แก่เขาแล้ว

กล่าวอีกนัยหนึ่งเขามีคู่มือการใช้งาน เขาต้องทำตามอย่างเคร่งขรัดและอย่าคิดมากเพราะจนถึงตอนนี้พิพิธภัณฑ์ไม่เคยผิดพลาด

ยิ่งไปกว่านั้น ความสามารถของหลินจินนั้นก็สูงมากในตอนนี้ แทนที่เขาจะพึ่งพาพิพิธภัณฑ์ทั้งหมด เขายังคงฝึกฝนทักษะและเพิ่มพูนความรู้ของเขาตลอดมา

เขาพบวิธีแก้ปัญหาที่สมเหตุสมผล ดังนั้นเขาจึงไม่ลังเลใจ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งวิธีการรวมน้ำแข็งเข้ากับไฟ เป็นไปไม่ได้ในแง่ของโครงสร้างตามธรรมชาติของคน ๆ หนึ่ง แต่ทว่าทุกสิ่งในโลกนี้ทั้งหมดประกอบด้วยหยินและหยางหลอมรวมกัน

คำแนะนำของพิพิธภัณฑ์คือการใช้เข็มลวดขดเพื่อปลูกฝังอวัยวะภายในของเสี่ยวฮั่วด้วยเลือดมังกร การแบ่งหยินออกจากหยางแล้วผสมตามหลักหยินหยาง จากนั้นการหลอมรวมก็จะประสบความสำเร็จ

แม้ว่าสิ่งนี้จะฟังดูเหมือนง่าย แต่ผู้ที่ไม่เข้าใจหรือไม่รู้วิธีปฏิบัติจะถือว่ามันเป็นความฝันที่เกินตัว

เพื่อให้บรรลุเป้าหมายนี้ เทคนิคการหาชีพจรเป็นวิชาบังคับเช่นเดียวกับเม็ดยาโลหิตมังกรไฟ

และบังเอิญว่าหลินจินได้ครอบครองทั้งสองอย่าง เม็ดยาโลหิตมังกรที่เขาได้รับจากการประลองนั้นบังเอิญเป็นคุณสมบัติธาตุไฟ ด้วยเหตุนี้ การช่วยให้เสี่ยวฮัวรวมหยินและหยางเข้าด้วยกันจึงเป็นไปได้

“เสี่ยวฮั่ว นี่จะเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่สำหรับแก เมื่อน้ำแข็งและไฟรวมกัน มันจะเจ็บปวดอย่างมาก ดังนั้นฉันจึงอยากให้แกอดทนเอาไว้” หลินจินพูดขณะที่เขาเดินไปลูบหัวเสี่ยวฮัว

เสี่ยวฮั่วส่งเสียงครางหงิง ๆ ออกมา

"ขอให้แกวางใจฉันได้เลย!"

จากนั้น เขาได้นำเข็มของเขาออกมา แล้วเขาก็แทงพวกมันทั้งหมดเข้าไปในร่างกายของเสี่ยวฮั่วพร้อม ๆ กัน พลังวิญญาณผ่านจุดฝังเข็มและเข้าสู่กระแสวิญญาณ หลินจินเริ่มแยกหยินออกจากหยาง กระบวนการนี้ใช้เวลาน้อยกว่า 30 นาที แต่เสี่ยวฮั่วต้องแบกรับความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

ถึงกระนั้น มันก็กัดฟันและไม่ส่งเสียงใด ๆ ออกมา มันข่มความเจ็บปวดเอาไว้ได้

“หลอมรวม!” หลินจินพูดและยกนิ้วชี้ไปข้างหน้า วินาทีต่อมา ร่างกายของเสี่ยวฮั่วก็ระเบิดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย อีกาทมิฬตกใจและคนอื่น ๆ ถึงกับถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ

'ล้มเหลว?'

'มันจบลงแล้ว... อย่างที่คิดไว้ การรวมคุณสมบัติธาตุที่ขัดแย้งกัน มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว’

'ข้าไม่คิดว่าแม้แต่ภัณฑารักษ์ก็ยังล้มเหลว'

ต่างคนต่างเก็บงำความคิดต่าง ๆ นานาเอาในใจ สีหน้าดูกังวลอย่างชัดเจน แต่ในไม่ช้าพวกเขาก็ตื่นตระหนกเมื่อเห็นว่าเศษซากหมาป่าอัคคีที่ระเบิดออกได้แยกเป็นสองกอง กองหนึ่งกำลังลุกโชนด้วยเปลวเพลิง ขณะที่อีกกองกำลังแผ่ความเย็นยะเยือกออกมา

จากนั้น ชายโลงศพเผยสีหน้าราวกับกำลังนึกอะไรบางอย่างออก เขาตัวสั่นอย่างเห็นได้ชัด

“ผีเด็ก นี่คือกายาแห่งธรรม!”

เสียงของชายโลงศพสั่นสะท้าน เห็นได้ชัดว่าตื่นเต้น มันยากที่จะจินตนาการว่าคนที่มีบุคลิกอย่างเขาจะพูดอะไรอย่างนี้ออกมา นี่เป็นการเปิดเผยที่น่าตกใจอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อผีเด็กได้ยินคำว่า ‘กายาแห่งธรรม’ เธอก็สั่นสะท้านเช่นกัน เธอพยักหน้า

“จิตวิญญาณเข้าสู่เนื้อหนัง ลมปราณเข้าสู่โลหิต และดวงวิญญาณเข้าสู่สุญญตา นี่คือกายาแห่งธรรม ใครจะรู้ว่าเราจะได้เห็นกายาแห่งธรรมอันยิ่งใหญ่ที่แม้แต่พวกเราเทพหลิงหนานค้นหาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยก็ยังไม่พบมัน”

ตอนนี้ นอกจากผีเด็กและชายโลงศพแล้สว สัตว์เลี้ยงของทั้งคู่ก็ตื่นเต้นเช่นกัน

ภายในห่อผ้าของมาดามผีเด็กส่งเสียงร้องแปลก ๆ ออกมา ซอมบี้คธูลูในโลงศพของชายโลงศพก็พุ่งไปกระแทกฝาโลงศพเช่นกัน

อีกาทมิฬและนักปราชญ์ปีศาจไม่รู้เกี่ยวกับความมหัศจรรย์ของกายาแห่งธรรม ดังนั้นพวกเขาจึงสับสน อย่างไรก็ตาม พวกเขายืนอยู่ใกล้กับผีเด็กและชายโลงศพมากพอที่จะได้ยินบทสนทนาของพวกเขา ดังนั้นพวกเขาจึงรู้ว่ามันต้องเป็นอะไรที่น่าเหลือเชื่อ

ด้วยความสงสัยทั้งคู่จึงถามอย่างเงียบ ๆ ทางผีเด็กและชายโลงศพจึงอธิบายให้พวกเขาฟัง

หลังจากเรียนรู้ความมหัศจรรย์ของกายาแห่งธรรมแล้ว ทั้งอีกาทมิฬและนักปราชญ์ปีศาจต่างก็จ้องมองด้วยแววตาอันลึกซึ้ง

“ในสมัยโบราณ กายาแห่งธรรมเป็นด่านบังคับบนเส้นทางสู่ความเป็นอมตะ คาถาสามารถสั่งการได้ด้วยคำพูดและใคร ๆ ก็สามารถจัดการกับพลังธาตุทั้งห้าได้ตามต้องการ นั่นจะไม่ทำให้พวกเขากลายเป็นอมตะแล้วงั้นเหรอ?” นักปราชญ์ปีศาจพึมพำ

ชายโลงศพปกติไม่ค่อยพูด แต่เมื่อพูดถึงหัวข้อที่เขาสนใจ เขาสามารถพูดได้อย่างยาวยืด โดยไม่ต้องรอให้ผีเด็กพูด เขาได้อธิบายเพิ่มเติมว่า

“อย่างแรก กายาแห่งธรรมไม่ใช่ร่างอมตะ แต่กายาแห่งธรรมเป็นส่วนหนึ่งของร่างอมตะเท่านั้น นอกจากนี้ ตอนนี้เส้นทางสู่ความเป็นอมตะถูกทำลายลงแล้ว ไม่มีผู้อมตะหลงเหลืออยู่ในโลกนี้แล้ว เส้นทางการบ่มเพาะสัตว์เลี้ยงผลิดอกออกผลมาแทนที่

ตามบันทึกโบราณ การเพาะเลี้ยงสัตว์เลี้ยงนั้นไม่มีนัยสำคัญในสมัยนั้น แต่ตอนนี้กลายเป็นกระแสหลักไปแล้ว สัตว์วิเศษสามารถฝึกฝนกายาแห่งธรรมได้เช่นกัน แต่ระดับความยากนั้นสูงกว่าอย่างเห็นได้ชัด

พวกเราเหล่าเทพหลิงหนานได้ค้นหาทุกหนทุกแห่งในอดีตเพื่อตามหาโอกาสที่จะได้รับกายาแห่งธรรมสำหรับสัตว์เลี้ยงของเรา ถึงกระนั้น การค้นหาของเราก็ไร้ผล นี่คือเหตุผลที่ตอนนี้เราตื่นเต้นที่ได้เห็นภัณฑารักษ์ปลูกฝังกายาแห่งธรรมให้กับหมาป่าอัคคีตัวนั้น ภัณฑารักษ์อาจเป็นผู้อมตะอย่างแท้จริง”

ความชื่นชมของชายโลงศพที่มีต่อภัณฑารักษ์ไม่อาจชัดเจนไปกว่านี้อีกแล้ว

นอกจากเขาแล้ว ทุกคนที่นี่ก็รู้สึกเช่นเดียวกัน แม้แต่สัตว์เลี้ยงของพวกเขาก็ยังจ้องมองหมาป่าอัคคีอย่างอิจฉา

ช่างวิเศษและโชคดีเหลือเกินที่ได้รับกายาแห่งธรรมมาครอง ทำไมโอกาสที่ดีเช่นนี้ถึงไม่เกิดขึ้นกับพวกมันแทน?

อย่างไรก็ตาม แม้ว่ามันจะไม่เกิดขึ้นกับพวกมันในตอนนี้ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่ามันจะไม่เกิดขึ้นในอนาคต หากพวกมันโชคดีพอ สักวันหนึ่งภัณฑารักษ์อาจจะปลูกฝังกายาแห่งธรรมให้กับพวกมันด้วย แค่นึกถึงความเป็นไปได้นี้ก็ทำให้พวกมันตื่นเต้นแล้ว

ในขณะนั้น หลินจินดึงเข็มทั้งหมดของเขากลับเข้าไปในแขนเสื้อของเขา ด้วยสถานการณ์ปัจจุบัน เขาไม่จำเป็นต้องใช้เทคนิคการค้นหาชีพจรอีกต่อไป