MDB ตอนที่ 26 ปลามังกรน้ำส้มพรีเมี่ยม

ดงเฮอได้นำภัยมาสู่ตัวเขาเอง ดังนั้นมันจึงเป็นบทเรียนสำหรับเขา แต่ถึงกระนั้น เมื่อนึกถึงชายอ้วนที่นอนเปลือยกายอยู่ในตรอกทำให้หลินจินรู้สึกขำ ฉากนั้นต้อง 'ดี' มากอย่างแน่นอน

หลินจินส่ายหัวอย่างรวดเร็ว ลบภาพพวกนั้นออกไป ก่อนจะไปรับประทานอาหารกลางวัน

บนชั้นสอง จ้าวหยิงและหลู่เสี่ยวหยุนโบกมือให้เขาจากโต๊ะที่จองไว้

ร้านอาหารซิมโฟนีเป็นหนึ่งในร้านอาหารชั้นนำของเมืองเมเปิ้ล ร้านแห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องอาหารอันโอชะด้วยสีสันที่สวยงาม กลิ่นที่น่ารับประทาน รสชาติที่ประณีตและการปรุงจากพ่อครัวแม่ครัวที่มากประสบการณ์ จึงไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันแพงมากแต่หลินเพิ่งได้รับเงินมาจำนวนมาก ดังนั้นมันจึงมีราคาไม่แพง

ในฐานะที่เป็นร้านอาหารระดับสูง ในร้านจึงมีห้องส่วนตัวในราคาที่สูงกว่าตามธรรมชาติ ดังนั้น หลินจินจึงเลือกโต๊ะในห้องโถงปกติเนื่องจากทานที่ไหน รสชาติก็เหมือน ๆ กัน

“พวกเธออยากกินอะไร” หลินจินถามขณะนั่งลง

“ผู้ประเมินหลิน เนื่องจากท่านเป็นฝ่ายเอ่ยปากเลี้ยงพวกเรา ให้ท่านตัดสินใจดีกว่าเจ้าค่ะ” จ้าวหยิงและหลู่เสี่ยวหยุนตอบ

หลินจินพยักหน้าเปิดเมนูดูชื่อของอาหารต่าง ๆ เขาต้องยอมรับเลยว่า แค่ชื่อของอาหารเหล่านี้ก็ฟังดูน่ารับประทานมากพอแล้ว

“ยินดีต้อนรับขอรับ คุณลูกค้า วันนี้คุณลูกค้าโชคดีมากเลยขอรับ ทางร้านอาหารซิมโฟนีของเราได้เชิญพ่อครัวใหญ่ เหลียวกู่มาเตรียมอาหารสำหรับแขกของเราเป็นการส่วนตัว แน่นอนว่าไม่ใช่ทุกจานที่ทำโดยพ่อครัวใหญ่เหลียว ดังนั้นมันจึงเป็นปริศนาที่ให้ลูกค้าลองทาย หลังจากที่คุณลูกค้าสั่งอาหารแล้ว ข้าจะบอกท่านเองว่าจานไหนที่พ่อครัวใหญ่เหลียวปรุงด้วยมือของท่านเอง”

พนักงานเสิร์ฟเป็นคนพูดเก่งมากแต่หลินจินไม่เคยได้ยินชื่อของพ่อครัวใหญ่เหลียวมาก่อน

ถึงหลินจินจะไม่รู้จักแต่หลู่เสี่ยวหยุนรู้จักเป็นอย่างดี

“พ่อครัวใหญ่เหลียว?” หลู่เสี่ยวหยุนแทบหยุดหายใจ

“พ่อครัวใหญ่เหลียวผู้นี้มีชื่อเสียงมากงั้นหรือ?” จ้าวหยิงถามอย่างไร้เดียงสา

"แน่นอน เขามีชื่อเสียงมาก!" หลู่เสี่ยวหยุนพยักหน้า “พ่อครัวใหญ่เหลียวเคยเป็นหัวหน้าพ่อครัวในราชวงศ์ ไม่ใช่ทุกคนที่ได้ลิ้มรสอาหารของเขา อย่างน้อย ๆ ในอาณาจักรมังกรหยกของเรา ทักษะการทำอาหารของเขานั้นไร้เทียมทาน”

“น่าทึ่งขนาดนั้นเลยหรือ?” แม้แต่หลินจินก็ยังแปลกใจ

ดูเหมือนว่าวันนี้เขาจะโชคดีมาก

อย่างไรก็ตาม เมนูนี้มีแต่ชื่ออาหารเท่านั้น ดังนั้น หลินจินจึงตัดสินใจถามพนักงานเสิร์ฟว่ามันคืออะไร ฝ่ายหลังได้อธิบายอย่างละเอียดถี่ถ้วนและในที่สุดหลินจินก็มีความคิดบางอย่าง

“ถ้าอย่างนั้นฉันขอสั่งปลามังกรน้ำส้มพรีเมียม เนื้อแกะตุ๋นเอโวรูท ไก่สามสีย่างเกลือ…” หลินจินสั่งอาหารประมาณแปดจาน ราวกับจะจัดงานเลี้ยง

เมื่อถึงตรงนี้ พนักงานเสิร์ฟก็ยืดตัวขึ้นทันที “ท่านเป็นผู้เชี่ยวชาญอย่างแท้จริง ในบรรดาอาหารเหล่านี้ มีสองจานที่พ่อครัวใหญ่เหลียวเป็นคนปรุงด้วยตัวเอง”

ขณะที่ หลินจินสั่งอาหาร หลู่เสี่ยวหยุนรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้ลิ้มลองอาหารรสเลิศ เธอกำลังเช็ดน้ำลายของเธอด้วยความตื่นเต้น ไม่ต้องสงสัยเลย ผู้หญิงคนนี้เป็นนักชิมตัวยง

ขณะที่พวกเขารออาหารมาถึง ทั้งสามคนก็คุยกันเรื่องน้ำชา ลูกค้ายังคงหลั่งไหลเข้ามาและทันใดนั้น หลินจินรู้สึกอึดอัดราวกับมีใครบางคนจ้องมองจนทะลุผิวหนังของเขา

เขาหันไปเห็นหลายคนกำลังขึ้นบันได ในหมู่พวกเขาคือจางเฮอ

นับตั้งแต่ที่เขาพ่ายแพ้ต่อหลินจิน จางเฮอไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับหลินจินเลย ตอนนี้เขาจงใจละสายตาไปจากเขาด้วยท่าทางที่ไม่เป็นมิตร

นอกจากจางเฮอแล้ว ยังมีผู้หญิงอีกคนหนึ่ง ด้วยทรวดทรงองค์เอวอันมีเสน่ห์ ทุกการเคลื่อนไหวสามารถดึงดูดผู้คนได้อย่างง่ายดาย หลินจินจำหญิงสาวเบื้องหน้าได้ทันที

เจียเฉียน

เธอเป็นเพื่อนร่วมชั้นของเจ้าของร่างเก่าของเขาซึ่งปัจจุบันเป็นผ็ประเมินฝึกหัดอันดับหนึ่งของสมาคม มีข่าวลือว่าเธอขาดเพียงหนึ่งคะแนนในการสอบผู้ประเมินทางการครั้งล่าสุด

ในความทรงจำของเขา เจ้าของร่างคนเก่าก็ชื่นชอบผู้หญิงคนนี้เช่นกันแต่หลินจินไม่ได้รู้สึกแบบเดียวกัน แต่เขากลับคิดว่าเธอคือแม่มดที่แท้จริงซึ่งไม่มีใครสามารถรับมือเธอได้

ผู้ประเมินฝึกหัดทั้งสองของสมาคมกำลังติดตามชายวัยกลางคน จากท่าทางของเขา เขาน่าจะเป็นนักเขียนที่น่าเคารพนับถือ นักเขียนคนนั้นต้องมีสถานะพิเศษอย่างชัดเจน

เมื่อสังเกตเห็นหลินจิน จางเฮอก็เผยท่าทีรังเกียจขึ้นมาทันที ในขณะที่เจียเฉียน เธอจ้องมองดั่งราชินีน้ำแข็งตามปกติ ทั้งสามคนเข้าไปในห้องส่วนตัวโดยไม่พูดอะไร

“ผู้ประเมินหลิน จางเฮอช่างน่ารังเกียจจริง ๆ เขายังคงใส่ร้ายป้ายสีเกี่ยวกับท่านเมื่อมีโอกาสด้วย” จ้าวหยิงกล่าวอย่างขุ่นเคือง

หลู่เสี่ยวหยุนแสดงความคิดเห็นอย่างอื่นแทน “ผู้ประเมินหลิน ข้าได้ยินมาว่าท่านและเจียเฉียนไม่ถูกกัน นั่นเป็นเหตุผลเดียวที่หัวหน้าเล่นงานท่าน มันเป็นเพราะเธอ!”

หลินจินโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “อย่าพูดถึงเรื่องที่ทำให้ขุ่นเคืองแบบนั้นเลย เดี๋ยวจะทำให้อาหารเสียรสชาติซะเปล่า ๆ”

ภายในห้องส่วนตัว ในห้องไม่มีพนักงานเสิร์ฟประจำแต่พวกเขามีผู้จัดการของร้านอาหารซิมโฟนีรับใช้เป็นการส่วนตัว สิ่งนี้ยืนยันว่านักเขียนคนนั้นมีสถานะพิเศษเพียงใด

จางไป่หลี่ ผู้จัดการร้านอาหารออกจากห้องด้วยรอยยิ้มและเรียกพนักงานเสิร์ฟมา “วันนี้เรามีแขกพิเศษ กู่เมียงจง หนึ่งในนักประดิษฐ์อักษรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในอาณาจักรของเรา อาจารย์ท่านนี้ชื่นชอบอาหารอร่อย นี่คือเมนูที่เราจะเสิร์ฟให้เขา นำไปส่งในห้องครัวและให้พวกเขาจัดเตรียมอย่างพิถีพิถัน”

พนักงานเสิร์ฟรีบรับใบเมนูแล้ววิ่งออกไปแต่ไม่นานเขาก็กลับมาด้วยสีหน้าลำบากใจ

“ผู้จัดการ พ่อครัวใหญ่เหลียวกล่าวว่ามีส่วนผสมสำหรับปลามังกรน้ำส้มพรีเมียมแค่หนึ่งจานเท่านั้น ลูกค้าได้สั่งไปแล้วเขาจึงไม่สามารถทำเพิ่มได้” พนักงานเสิร์ฟกระซิบ

"อะไรนะ?" จางไป่หลี่หงุดหงิด เขาถลึงตา “ลูกค้าคนไหนสั่งเมนูนี้”

"ตรงนั้นขอรับ" พนักงานเสิร์ฟชี้ไปที่โต๊ะของหลินจิน

จางไป่หลี่ยิ้มเยาะ “ข้ารู้ว่าเขาเป็นใคร นั่นคือผู้ประเมินผู้ตกอับ ทำตามที่ข้าบอกและนำปลามังกรน้ำส้มพรีเมียมมาเสิร์ฟที่โต๊ะนี้”

“แล้ว…แล้วพวกเขาล่ะ?” พนักงานเสิร์ฟตกใจมาก

"ก็ง่าย ๆ หาปลาที่คล้ายกันและให้พ่อครัวอื่นทำ แค่นี้พวกเขาคงแยกความแตกต่างไม่ออกหรอก”

"แต่…"

“ไม่มีแต่ เจ้ามองไม่ออกรึไงว่าใครสำคัญกว่า? เร็วเข้า ถ้ามีปัญหาอะไร ข้าจะแบกรับไว้เอง”

ผ่านไปพักใหญ่ อาหารของพวกหลินจินถูกนำเสิร์ฟอย่างต่อเนื่องโดยมีปลามังกรน้ำส้มพรีเมียมปิดท้าย มันต้องเป็นงานเฉลิมฉลองอย่างแน่นอน หลู่เสี่ยวหยุนรู้สึกยินดีที่ได้รับประทานอาหารรสเลิศเหล่านี้

ทันใดนั้น หลินจินที่ดื่มด่ำกับเนื้อปลาที่กัดก็ถ่มน้ำลายออกมาทันที เปลี่ยนเป็นท่าทางแปลก ๆ

"พนักงานเสิร์ฟ!!" เขาเรียกพนักงานเสิร์ฟของเขา

พนักงานเสิร์ฟที่รู้สึกผิด เขาถามพร้อมกับก้มหน้าลงต่ำ “คุณลูกค้า มีอะไรหรือเปล่าขอรับ”

หลินจินไม่ได้โกรธ เขาชี้ไปที่ปลามังกรน้ำส้มพรีเมียมแล้วพูดว่า “มีบางอย่างผิดปกติกับปลาตัวนี้”

จางไป่หลี่ที่เฝ้าสังเกตสิ่งนี้อยู่ก็ตื่นตระหนก จากนั้นเขาก็เดินไปทันที

“นี่คือผู้จัดการของเราขอรับ ท่านสามารถแจ้งปัญหากับเขาได้ขอรับ!” พนักงานเสิร์ฟแนะนำชายคนนี้อย่างรวดเร็ว

“ข้าเป็นผู้จัดการของร้านอาหารซิมโฟนี จางไปฟลี่ ข้าขอถามได้ไหมว่าท่านมีปัญหาอะไร?” จางไป่ลี่จงใจถาม

หลินจินพูดซ้ำ "มีบางอย่างผิดปกติกับปลาตัวนี้"

“ท่านควรพิจารณาคำพูดของท่านอย่างระมัดระวัง ร้านอาหารซิมโฟนีของเราเป็นดำเนินกิจการนับร้อยปี เรามีชื่อเสียงอย่างกว้างขวาง ท่านอาจต้องรับผิดชอบในการอ้างว่าอาหารของเรามีปัญหาโดยไม่มีคำอธิบาย” แน่นอน จางไป่หลี่รู้ว่าจานนี้มีปัญหา ดังนั้นเขาจึงวางแผนที่จะเอาชนะหลินจินด้วยอำนาจของเขา แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่า หลินจินบอกได้อย่างไรแต่การข่มขู่เล็กน้อยน่าจะทำให้เขาตกใจ

หลินจินขมวดคิ้ว

จ้าวหยิงกับหลู่เสี่ยวหยุนนิ่งเงียบ พวกเธอรู้ว่าถ้าหลินจินไม่ได้สังเกตว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาจะไม่พูดอะไรเลย เนื่องจากเขามีเหตุผลของเขา สาว ๆ จึงลดตะเกียบลง

หลินจินไม่ได้ต้องการสร้างความวุ่นวาย เขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่สงบ “ผู้จัดการจาง ได้โปรดอย่ามองข้าผิดไป ทำไมท่านไม่ไปบอกกับทางครัวว่า พวกเขาเสิร์ฟผิดจาน นี่ไม่ใช่ปลามังกรน้ำส้มพรีเมียมที่เราสั่ง”

หลินจินกำลังเสนอทางออกให้พวกเขา เพราะก่อนหน้านี้เขาสามารถบอกได้คำเดียวว่านี่ไม่ใช่ปลามังกร อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้รับรู้ด้วยปากของเขา การสัมผัสกับอาหารจานนี้ทำให้เกิดบันทึกในพิพิธภัณฑ์สัตว์วิเศษ

แน่นอนว่าไม่ใช่อาหารที่บันทึกไว้แต่เป็นส่วนผสมนั่นเอง

ปลา มันเป็นสัตว์วิเศษประเภทหนึ่ง

ตามการแนะนำของพนักงานเสิร์ฟก่อนหน้านี้ ปลามังกรน้ำส้มพรีเมียมนี้จะปรุงด้วยปลามังกรจากแม่น้ำเวสต์สปริง ปรุงด้วยเกลือและน้ำส้ม หลินจินไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านอาหาร แต่นี่ไม่ใช่ปลามังกรจากแม่น้ำเวสต์สปริงแน่นอน มันเป็นเพียงปลาคาร์พธรรมดา