WS บทที่ 328 นักเวทย์ลำดับที่เก้า

“เผ่าหมาป่าอัลไพน์ เยเลน่า นั่นคนขององค์ชายสี่!”

สีหน้าของผู้เฒ่างูมืดมน เขาจ้องเด็กสาวตัวเล็กอย่างจ้องเขม็งอย่างเกลียดชังอย่างยิ่ง

“องค์ชายสี่สิ้นไร้ไม้ตอกหรืออย่างไร ถึงกล้ามาคุกคามต่อคนขององค์ชายแปดอย่างโจ่งแจ้งแบบนี้?”

ดวงตาของผู้เฒ่างูกวาดสายตาไปรอบ ๆ ด้านหลังของเยเลน่าราวกับว่ายังมีใครบางคนซ่อนตัวอยู่ในความมืดของราตรีกาล

“ฮี่ฮี่ ผู้เฒ่างู แกเป็นหัวหน้าเผ่าของเผ่างูอัลไพน์ น่าเสียดาย ดูเหมือนว่าแกจะเลือกข้างผิด เมื่อแกตัดสินใจเข้าข้างองค์ชายแปด คราวนี้ฉันเกรงว่ามันจะเป็นเรื่องของเวลาเท่านั้น ก่อนที่เผ่างูอัลไพน์ของแกจะสูญพันธุ์”

เยเลน่ายังคงหัวเราะ เธอดูไร้เดียงสามากแต่คำพูดที่ออกมาจากปากของเธอช่างดูแตกต่างจากรูปลักษณ์ของเธอมากเกินไป ช่างเป็นภาพที่น่าประหลาดใจจริง ๆ

แม้ว่าเธอจะไม่ยอมรับโดยตรงว่าเธอถูกส่งมาจากองค์ชายสี่ แต่จากการกระทำและสิ่งที่เธอแสดงออก มันก็ถือได้ว่าเป็นการยอมรับแบบโดยนัยว่า ตอนนี้การต่อสู้ภายในราชวงศ์ของอาณาจักรแบล็คมูนได้ทวีความรุนแรงมากขึ้น

ใบหน้าของพ่อมดฮาสโบรและพ่อมดซาคราเปลี่ยนเป็นสีซีด พวกเขาแต่ละคนมองไปที่ผู้เฒ่างูและพูดด้วยเสียงต่ำว่า “ผู้เฒ่างูมีพวกเรามีตั้งสี่คน ไม่มีทางที่พวกมันจะทำอะไรพวกเราได้!”

แม้ว่าเยเลน่าอาจจะดูน่าขนลุกเล็กน้อย แต่อย่างดีที่สุด เธอน่าจะเทียบได้กับนักเวทย์ระดับห้าเท่านั้น ผู้เฒ่างูและคนอื่น ๆ ก็ไม่ใช่นักเวทย์ที่อ่อนแอเช่นกัน ดังนั้นพวกเขาจึงไม่กลัว

อย่างไรก็ตาม ผู้เฒ่างูส่ายหัวเบา ๆ และพูดด้วยน้ำเสียงหนัก ๆ ว่า “เนื่องจากองค์ชายสี่ส่งคนของเขามา เขาต้องมีความมั่นใจอย่างยิ่งที่จะให้พวกเราทุกคนถูกฆ่า นี่คือนิสัยที่แท้จริงขององค์ชายสี่ เขาจะไม่ทำอะไรเลยที่เขาไม่แน่ใจ! นอกจากทั้งสี่คนที่นี่แล้ว จะต้องมีนักเวทย์ที่ทรงพลังอีกตัวที่ซ่อนอยู่ในความมืดและคุณก็น่าจะเดาได้ว่าคน ๆ นั้นเป็นใคร”

เมื่อได้ยินสิ่งที่ผู้เฒ่างูพูด ใบหน้าของพ่อมดฮาสโบรและพ่อมดซาคราเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง และพวกเขาหันกลับมาอย่างกะทันหัน มองดูความมืดในยามค่ำคืน

“นักเวทย์ลำดับที่เก้า พ่อมดโอเดน แสดงตัวออกมา!” เสียงแหบของผู้เฒ่างูดังออกมา พร้อมกับจ้องมองไปที่ความมืด

*พรึ่บ...*

เมื่อเสียงของผู้เฒ่างูสิ้นสุดลง พวกเขาก็ได้ยินเสียงเบา ๆ จากคืนอันเงียบงัน จากนั้น ร่างสูงและเรียวก็ค่อย ๆ เดินออกมาจากความมืด

กองไฟสีแดงที่ลุกเป็นไฟสะท้อนบนใบหน้าของร่างผอมเพรียวนี้ ทำให้ใบหน้าสีขาวดั้งเดิมเปล่งประกายด้วยเฉดสีแดง

รูปร่างผอมเพรียวมีผมสีม่วงยาว มัดไว้ด้านหลังศีรษะอย่างละเมียด เสื้อคลุมขนสัตว์หลวม ๆ ห่อหุ้มร่างกายของเขาทั้งหมด และรองเท้าบูทหนังยาวสีดำคู่หนึ่งคลุมเท้าของเขา รูปลักษณ์ของเขาดูค่อนข้างชั่วร้าย

“ผู้เฒ่างู ก่อนหน้านี้ฉันแนะนำให้คุณกับเผ่าของคุณสวามิภักดิ์ต่อองค์ชายสี่ แต่ช่างน่าเสียดายที่คุณยืนกรานที่จะติดตามองค์ชายแปด ไม่มีใครสามารถช่วยคุณได้ในตอนนี้ แม้แต่เผ่างูของคุณก็ด้วย ต่อจากนี้ไป จะไม่มีเผ่างูอีกต่อไปในเผ่าสัตว์อัลไพน์!”

ร่างเพรียวนี้คือพ่อมดลำดับที่เก้าโอเดน ผู้เฒ่างูรู้ว่าเขาเป็นมีพ่อมดที่ได้รับความไว้วางใจมากที่สุดจากกองกำลังเก้าคนขององค์ชายสี่

ตั้งแต่ลำดับหนึ่งถึงเก้า นักเวทย์ทุกคนนั้นทรงพลังและมีความสามารถเฉพาะตัว พวกเขาทั้งหมดเป็นนักเวทย์ที่โดดเด่นในระดับเดียวกัน

แม้พ่อมดโอเดนจะอยู่ในลำดับที่เก้าแต่ก็ทรงพลังเป็นพิเศษ และเคยเอาชนะนักเวทย์ระดับหกได้สามครั้ง

ครั้งนี้ ความจริงที่ว่าองค์ชายสี่ส่งพ่อมดโอเดนมาที่นี่ หมายความว่าเขาได้ตัดสินใจที่จะฆ่าผู้เฒ่างูและคนอื่น ๆ

ผู้เฒ่างูหน้าแดงและพึมพำ “โอเดน องค์ชายสี่กำลังวางแผนที่จะโจมตีองค์ชายแปดจริง ๆ งั้นหรือ?”

"โจมตี? ผู้เฒ่างู คุณช่างโง่จริง ๆ เดิมที ในบรรดาเผ่าสัตว์อัลไพน์ เผ่างูของคุณอาจไม่แข็งแกร่งที่สุดแต่ก็ไม่ได้โง่เขลา โอ๊ะ! โทษที ตอนนี้คุณเลือกข้างผิด พวกคุณคงกลายเป็นคนโง่จริง ๆ ...

แน่นอนว่าองค์ชายสี่จะไม่โจมตีพวกคุณที่เมืองอิมพีเรียล การต่อสู้ระหว่างเจ้าชายทั้งหมดดำเนินไปอย่างลับ ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการต่อสู้เพื่อรับการสนับสนุนจากเมืองต่าง ๆ อย่างไรก็ตาม ในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา องค์ชายแปดของคุณเริ่มแผลงอำนาจมากเกินไปและขยายอิทธิพลของเขาเร็วเมาก ถ้าเราไม่ตัดอิทธิพลของเขาออก ฉันเกรงว่าเขาจะเป็นภัยคุกคามต่อองค์ชายสี่จริง ๆ

พวกคุณช่างโชคร้ายเหลือเกิน พวกคุณอยู่ห่างไกลจากเมืองอิมพีเรียล ที่แห่งนี่เรามีผู้เฒ่างู, พ่อมดฮาสโบรและพ่อมดซาครา มีพ่อมดที่ทรงพลังทั้งหมดสามคนที่สามารถต่อกรกับนักเวทย์ระดับห้าได้ พวกคุณทุกคนคือนักเวทย์ที่ทรงพลังภายใต้การบัญชาขององค์ชายแปด ดังนั้นการฆ่าพวกคุณทุกคนจะเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่ขององค์ชายแปด! ด้วยโอกาสดี ๆ ที่มอบให้องค์ชายสี่ คุณคิดว่าจะพวกเราจะยอมปล่อยให้ผ่านพ้นไปได้ง่าย ๆ หรือ?”

แสงเย็นวาบวาบในดวงตาของพ่อมดโอเดน ทันใดนั้น ความผันผวนของธาตุไฟที่รุนแรงก็ปรากฏขึ้นบนร่างกายของเขา

“เพลิงต้องห้าม!”

กองไฟลุกโชนท่ามกลางราตรีอันมืดมิดอย่างดุเดือด ราวกับว่ามันกำลังลุกไหม้แล้วก็ตกลงมาจากท้องฟ้า ให้แสงสว่างรอบด้านด้วยแสงที่เจิดจ้าราวกับแสงตะวัน

นี่คือคาถาระดับหก การโจมตีครั้งแรกของโอเดนเป็นการโจมตีที่ทรงพลังที่สุดของเขา ซึ่งปกคลุมผู้เฒ่างู, พ่อมดฮาวโบรและพ่อมดซาครา

*หวู่ม!*

ทว่ามันพลาดไปคนหนึ่ง ลมกระโชกของพลังธาตุลมค่อย ๆ ผันผวน หลังจากนั้น ร่างของเมอร์ลินก็ปรากฏขึ้นในระยะไกลในชั่วพริบตา

เมอร์ลินดูเฉยเมย เขามองดูโอเดนร่ายคาถาจากแดนไกล เขายังคงสัมผัสได้ถึงพลังกดดันอันน่าสะพรึงกลัวของคาถา แม้ว่าเขาจะเคลื่อนตัวออกไปในระยะไกลก็ตาม

ด้วยม่านธรณี แม้ว่าจะได้รับการเสริมพลังจากผสานผืนพิภพแต่มันก็สามารถต้านทานการโจมตีของคาถาระดับห้าได้เท่านั้น มันไม่สามารถทำอะไรกับคาถาระดับหกได้

โชคดีที่เมอร์ลินยังมีสายลมแสงวาบ แม้ว่ามันจะไม่มีพลังโจมตีและสามารถใช้ได้เฉพาะสำหรับการหลบหนี แต่มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถจับผู้ใช้ได้

“เอ๊ะ? ยังมีคนที่สามารถหลบได้? เยเลน่า เขาเป็นของเธอแล้ว!”

พ่อมดโอเดนหรี่ตาลง เขาจ้องเมอร์ลินด้วยสายตาดุจงูพิษ จากนั้นโบกมือให้เยเลน่าสาวชาวหมาป่าที่อยู่ข้าง ๆ เขา

“ฮิฮิ ถึงเวลากินอาหารแสนอร่อยอีกแล้ว”

เยเลน่ายกค้อนขนาดใหญ่ขึ้น ซึ่งดูไม่สมส่วนกับขนาดร่างกายของเธออย่างมาก จากนั้น เธอค่อย ๆ เดินไปหาเมอร์ลิน

*หวู่ม!*

ความเร็วของเยเลน่าเร่งขึ้นอย่างกะทันหัน เธอพุ่งตรงไปหาเมอร์ลิน ร่างกายที่เล็กกระทัดรัดของเธอดูเหมือนจะมีพลังที่ไร้ขอบเขตขณะที่เธอทุบตีเมอร์ลินอย่างโหดร้าย

“สายลมแสงวาบ!”

ร่างกายของเมอร์ลินค่อย ๆ ผันผวนตามธาตุลม จากนั้นร่างของเขาก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งในอีกด้านหนึ่ง และการจ้องเขม็งของเขาไปที่เยเลน่าสาวหมาป่า

ก่อนหน้านี้ เมอร์ลินยังได้ค้นพบว่าองค์ประกอบแห่งลมปรากฏบนร่างของเยเลน่า กล่าวคือ เธอเป็นนักเวทย์ที่ชอบใช้ค้อนโจมตี?

“โอเดน มันไม่ง่ายเลยหรอกนะที่จะฆ่าฉัน!”

ในเพลิงนรกที่สูงตระหง่าน ผู้เฒ่างูตะโกนอย่างโกรธจัด ในเวลาเดียวกัน อักษรรูนจำนวนมากเริ่มเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อตัวเป็นเกราะป้องกันขนาดกะทัดรัดปกคลุมผู้เฒ่างูและคนอื่น ๆ

เห็นได้ชัดว่า ผู้เฒ่างูเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านอักษรรูน

ผู้เฒ่างูไม่เพียงแต่ดึงอักษรรูนออกมาเท่านั้น เสื้อคลุมพ่อมดยาวของเขาเริ่มฉีกขาดทีละน้อยขณะที่ร่างกายของเขาพองตัวขึ้นอย่างแรง

ในที่สุด เมื่อเสียงคำรามดังขึ้น ผู้เฒ่างูก็แปลงร่างเป็นงูหลามขนาดใหญ่ ร่างกายที่ใหญ่โตของเขาถูกกองไฟ ดวงตาที่เย็นชาของเขาจ้องมองไปที่พ่อมดโอเดนอย่างดุร้าย

นี่คือความสามารถพิเศษของเผ่างูอัลไพน์ พวกเขาสามารถแปลงร่างเป็นสัตว์ประหลาดที่ดุร้าย ความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

เผ่าสัตว์อัลไพน์มีความสามารถทุกประเภท พวกเขาไม่เพียงแต่ร่ายคาถาแต่ยังสามารถอยู่ในรูปของสัตว์ประหลาดซึ่งทำให้พวกเขาแข็งแกร่งขึ้นมาก ในแง่หนึ่ง เผ่าสัตว์อัลไพน์เป็นตันตนแห่งขุมพลังที่ประสบความสำเร็จจากยุคสมัยรุ่งโรจน์ของนักเวทย์ แต่สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับความลับเมื่อหลายพันปีก่อน ไม่มีใครสามารถพูดได้อย่างแน่นอนว่าเผ่าสัตว์อัลไพน์ได้รับมากขึ้นหรือสูญเสียมากขึ้น

“หืม มันก็แค่การดิ้นรนฮือกสุดท้าย คิดว่าจะทนได้นานแค่ไหนกัน?”

พ่อมดโอเดนไม่รีบร้อน คราวนี้เขาออกมาด้วยตัวเขาเองพร้อมกับนักเวทย์อันทรงพลังสองสามคน ดังนั้นเขาจึงเต็มไปด้วยความมั่นใจ เขาตั้งใจแน่วแน่ที่จะฆ่าผู้เฒ่างูและคนอื่น ๆ เพื่อทำลายกองกำลังขององค์ชายแปด

การแข่งขันและการต่อสู้ระหว่างเจ้าชายแห่งอาณาจักรแบล็คมูนนั้นเกือบจะถึงจุดสูงสุดของช่วงเวลาวิกฤติแล้ว แม้แต่องค์ชายสี่ก็อดไม่ได้ที่จะตัดกำลังขององค์ชายแปดอย่างโจ่งแจ้ง

สิ่งนี้ยังพิสูจน์โดยอ้อมว่าสถานการณ์ขององค์ชายแปดในเมืองอิมพีเรียลไม่ค่อยจะสู้ดีมากนัก

เมอร์ลินถอนสายตาออก ดูเหมือนว่าผู้เฒ่างูและคนอื่นๆ พวกเขายังทนได้อยู่ครู่หนึ่ง หลังจากที่ได้เห็นพลังอันแปลกประหลาดของเผ่างูอัลไพน์แล้ว ตอนนี้เมอร์ลินก็มีความเข้าใจในตัวเผ่างูอัลไพน์มากขึ้น

เผ่าหมาป่าอัลไพน์ เยเลน่าซึ่งอยู่ข้างหน้าเขาเห็นได้ชัดว่ามีต้นกำเนิดมาจากเทือกเขาอัลไพน์ ภายหลังจากที่ใช้งานสายลมแสงวาบซ้ำแล้วซ้ำเล่าและหลบหนีจากการโจมตีของเธอได้ สาวน้อยผู้น่ารักคนนี้ก็เริ่มเปลี่ยนไปเช่นกัน

*แคร่ก แคร่ก…*

มีเสียงฉีกขาดของชุดหนังรัดรูปบนร่างของเยเลน่า ผิวที่ขาวซีดบนร่างของเธอเปลี่ยนเป็นสีดำและขนสีดำในทันที

ร่างกายที่เล็กกระทัดรัดแต่เดิมตอนนี้พองตัวอย่างบ้าคลั่ง กลายเป็นหมาป่าตัวใหญ่สูงสองเมตรที่มีฟันแหลมคมที่น่ากลัว

นี่คือเยเลน่า เผ่าหมาป่าอัลไพน์ที่แท้จริง!

*หวู่ม! หวู่ม!*

ความเร็วของหมาป่าตัวใหญ่ที่น่าสะพรึงกลัว สิ่งนี้ชัดเจนเนื่องจากการเกิดขึ้นของความผันผวนของพลังธาตุลมรอบ ๆ ร่างกายของเยเลน่าเข้มข้น ซึ่งหมายความว่าหมาป่าตัวใหญ่ยังคงเป็นนักเวทย์และสามารถร่ายคาถาได้

ยิ่งกว่านั้น เผ่าสัตว์อัลไพน์ยังสามารถใช้คาถาเพื่อเสริมร่างอสูรที่แข็งแกร่งของพวกเขาให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้นไปอีก สำหรับเผ่าสัตว์อัลไพน์คาถาถูกใช้เป็นตัวช่วยเสริมพลังเท่านั้น

ความเร็วของหมาป่าตัวใหญ่นั้นเร็วมาก นอกเหนือจากการเสริมของคาถาธาตุลมแล้ว ความเร็วของเธอก็เร็วขึ้น ก่อนหน้านี้ เมอร์ลินอาศัยสายลมแสงวาบเพื่อหลบหลีกอย่างง่ายดาย แต่ตอนนี้ มันกลายเป็นเรื่องยากสำหรับเขาที่จะหลีกเลี่ยงการโจมตีของเยเลน่า

*ตูม!*

ค้อนขนาดใหญ่ยังคงอยู่ในมือของกรงเล็บหมาป่ายักษ์ของเยเลน่า มันกระแทกลงมาโดยตรงด้วยพลังอันรุนแรงทุบม่านธรณีที่เสริมพลังจากผสานผืนพิภพแตกออกเป็นชิ้น ๆ

แม้ว่าเมอร์ลินจะหลบหนีด้วยสายลมแสงวาบได้ ร่างกายของเขายังคงได้รับผลกระทบจากแรงกระแทก ทำให้เขาได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย

คราวนี้ เมอร์ลินก็รู้สึกโกรธเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถูกทำให้ขายหน้า

“บ้าเอ๊ย! มาดูกันว่าใครจะตายก่อนกัน”

เมอร์ลินหยุดหลบการโจมตีของเยเลน่า ทันใดนั้น หมอกสีดำก็ปรากฏขึ้นบนร่างของเขาซึ่งปกคลุมสาวหมาป่าทันที ในเวลาเดียวกัน เพลิงวินาศก็ปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหน้าของเมอร์ลิน เปลวไฟสีซีดแผ่พลังออกมาซึ่งทำให้ผู้คนที่พบเห็นสั่นเทาด้วยความกลัว