WS บทที่ 258 เบาะแส PART 1

“มันคือหนังสือแห่งนิดันดร์จริงๆ ด้วย…เจ้าโชคดีมากที่ได้รับมันมา เอามันมาให้ข้า ถ้าเป็นคนอื่นคงไม่มีทางถอดรหัสอักษรรูนของหนังสือแห่งนิดันดร์ได้ อย่างไรก็ตามท่านไดอามอสผู้ยิ่งใหญ่สามารถทำได้!” เสียงเจ้าแมวดำผู้เย่อหยิ่งดังขึ้น

เมอร์ลินรู้สึกว่าแผ่นศิลาที่ยืนอยู่บนชายหาดเริ่มสั่นเบา ๆ หลังจากนั้นอักษรรูนลึกลับก็ปรากฏขึ้นทีละตัวและเจ้าแมวดำก็จับช้า ๆ

ในเวลาเดียวกัน เมอร์ลินก็รับรู้ว่าคลื่นแห่งจิตที่ผันผวนอันทรงพลังได้ปรากฏขึ้นรอบ ๆ ตัวเจ้าแมวดำ พลังจิตอันทรงพลังนี้ทำให้เมอร์ลินรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา

พลังจิตเป็นสิ่งที่จับต้องไม่ได้ ในความเป็นจริง มันไม่สามารถทำให้ใครได้รับบาดเจ็บทางร่างกายได้ อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้ เมอร์ลินสามารถสัมผัสได้ถึงคลื่นแห่งพลังจิตที่ผันผวนรอบ ๆ เจ้าแมวดำ หากเขาตกเป็นเป้าหมายของพลังจิตอันทรงพลังนี้ เขาก็คงไม่มีทางต่อต้านมันได้เลย

“ผนึก จงเปิดออก!”

ไดอามอสร่ายตัวอักษรรูนโบราณและลึกลับสองสามตัวขึ้นมา จากนั้นอักษรรูนได้เข้าไปในหนังสือแห่งนิดันดร์ในมือของเมอร์ลินอย่างรวดเร็ว

หนังสือแห่งนิดันดร์เริ่มส่องแสงสีขาวราวกับว่ามันกำลังดิ้นรนจากอะไรบางอย่างแต่หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง แสงสีขาวของหนังสือแห่งนิดันดร์ก็ค่อย ๆ จางลง จนในที่สุดก็จางหายไป

สิ่งที่เมอร์ลินเห็นก็คือหนังสือแห่งนิดันดร์ที่ต่างจากก่อนหน้านี้ ในเล่มนี้ มีการบันทึกเป็นภาษามอลตาซึ่งภายในมีข้อมูลมากมาย เมอร์ลินมองดูเนื้อหาคร่าว ๆ และเริ่มรู้สึกค่อนข้างปลาบปลื้มกับข้อมูลที่เกี่ยวกับเบาะแสของหนังสือแห่งนิดันดร์เล่มที่สองและสาม

“เอาล่ะ อักษรรูนของหนังสือแห่งนิดันดร์ถูกถอดรหัสแล้ว ตอนนี้ข้าเหนื่อยมาก ข้าเกรงว่าข้าจะต้องนอนพักสักสองสามเดือน พ่อมดเมอร์ลิน หินธาตุของเจ้าอร่อยมาก ตอนนี้ท่านไดอามอสผู้ยิ่งใหญ่ได้ให้ความช่วยเหลือแก่เจ้าแล้ว เจ้าสามารถค้นหาหนังสือเล่มที่สองและสามของหนังสือแห่งนิดันดร์ได้หรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับเจ้า…”

จากนั้นเจ้าแมวดำกลายเป็นหมอกสีดำและหายตัวไปในแผ่นศิลา

เมอร์ลินโค้งคำนับเล็กน้อยไปทางแผ่นศิลา เขารู้ว่าคราวนี้ไดอามอสใช้พลังไปมากในการถอดรหัสอักษรรูนของหนังสือแห่งนิดันดร์ ในท้ายที่สุดหนังสือแห่งนิดันดร์ก็เป็นสมบัติในตำนานและตัวอักษรรูนที่อยู่ในนั้นก็ไม่สามารถถอดรหัสได้อย่างง่ายดาย

“ท่านอาจารย์ นี่คือ…”

เอ็มมาซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ ตกตะลึงกับฉากที่เธอเพิ่งเห็น ท่านไดอามอสที่เป็นแมวดำสามารถพูดภาษามนุษย์ได้และพลังที่มันครอบครองนั้นยิ่งใหญ่อย่างน่าเหลือเชื่อมาก

เมอร์ลินไม่ได้อธิบายอะไรมากแต่เขาเก็บหนังสือแห่งนิดันดร์ไว้แทน เขาพร้อมที่จะตรวจสอบ ‘ความลับ’ ของหนังสือแห่งนิดันดร์อย่างละเอียดเมื่อเขากลับมายังดินแดนมนต์ดำ

"ไปกันเถอะ ท่านไดอามอสเป็นภูตที่สถิตอยู่ในแผ่นศิลาที่ท่านจอมเวทย์ฟิเดลเป็นผู้แกะสลัก เขาเป็นผู้ก่อตั้งดินแดนมนต์ดำ

ท่านไดอามอสเป็นสิ่งมีชีวิตที่แปลกประหลาดและมีอายุมากกว่านักเวทย์ทุกคนในดินแดนมนต์ดำ”

เมอร์ลินแนะนำเอ็มม่าเกี่ยวกับเจ้าแมวดำอย่างง่าย ๆ แม้ว่าเอ็มม่าจะเข้าใจเพียงครึ่งเดียวแต่เธอก็รู้ว่าเจ้าแมวดำตัวนี้มีสถานะที่ยิ่งใหญ่ในดินแดนมนต์ดำ ดังนั้น เธอจึงโค้งคำนับไปที่แผ่นศิลาก่อนจะเดินตามเมอร์ลินไปยังดินแดนมนต์ดำ

“ที่นี่คือดินแดนมนต์ดำ!”

เมอร์ลินถอนหายใจเล็กน้อย เมื่อมองดูฉากที่คุ้นเคยเบื้องหน้าเขา หัวใจของเขาดูผ่อนคลาย เขาได้หลอมรวมเข้ากับดินแดนมนต์ดำอย่างสมบูรณ์แล้วและได้กลายเป็นส่วนหนึ่งโดยไม่ได้ตั้งใจมานานแล้ว

ดังนั้นเขาจึงรู้สึกว่าที่นี่เป็นเหมือนกับ ‘บ้าน’ เช่นเดียวกับ ‘บ้าน’ ที่เมืองปรากาซ

เอ็มม่ามีความอยากรู้อยากเห็นทุกสิ่งอย่าง เธอสอบถามเกี่ยวกับหอคอยที่ทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างต่อเนื่อง เมอร์ลินได้แต่ตอบคำถามของเธอทีละคำถาม

“เอาล่ะ เอ็มม่า เธอควรค่อย ๆ ทำความคุ้นเคยกับดินแดนมนต์ดำ  อย่างไรก็ตาม ฉันไม่ใช่นักเวทย์ระดับสี่ดังนั้นฉันจึงไม่มีหอคอยที่สร้างขึ้นเอง ดังนั้นฉันจึงไม่สามารถรับเธอเป็นลูกศิษย์ได้ เธอต้องไปหาพ่อมดชุดสีเทาเพื่อทำการประเมินและพวกเขาจะจัดสรรให้เธอไปที่หอคอยของนักเวทย์คนอื่น ๆ”

เมอร์ลินไม่ได้เป็นนักเวทย์ระดับสี่และไม่สามารถสร้างหอคอยได้ ดังนั้นเขาจึงไม่มีทางรับเอ็มม่าเป็นลูกศิษย์ของเขาในทันที

อย่างไรก็ตาม เมอร์ลินได้อธิบายให้เอ็มม่าฟังก่อนว่าถ้าเธอเข้าร่วมกับดินแดนมนต์ดำ เธอจะต้องปฏิบัติตามกฎ แม้ว่าเอ็มม่าจะได้รับการจัดสรรให้ไปที่หอคอยอื่นของนักเวทย์คนอื่นก็ตามแต่อย่างไรเมอร์ลินก็ยังเป็น ‘อาจารย์’ ของเธอเสมอตราบเท่าที่เธอเต็มใจยอมรับเขา

“เข้าข้างในเถอะ เดี๋ยวฉันจะไปรอเธอข้างนอก”

หลังจากที่เขาพูด เอ็มม่าก็พยักหน้าและสูดหายใจเข้าลึก ๆ เธอเดินเข้าไปในหอคอยแห่งหนึ่ง พวกเขาจะทดสอบศักยภาพเธอและจะจัดสรรเธอไปที่หอคอยพ่อมดนั้น ๆ

เมื่อเห็นว่าเอ็มม่าเข้าไปแล้ว เมอร์ลินก็รออยู่ข้างนอกอย่างเงียบ ๆ เกี่ยวกับศักยภาพของเอ็มม่า พลังจิตของเธอไม่ค่อยแข็งแกร่งนัก และเธอได้สร้างคาถาระดับศูนย์เพียงสามคาถาเท่านั้น ตามระบบของดินแดนมนต์ดำ เธอน่าจะได้รับการจัดสรรให้ไปที่หอคอยของพ่อมดลีโอ

หากเป็นอย่างนั้น มันจะช่วยพวกเขาได้มาก

ไม่นานเอ็มม่าก็ออกมา สีหน้าเศร้าสร้อยปรากฏบนใบหน้าของเธอ และเมื่อเธอเห็นเมอร์ลิน เธอก็ค่อนข้างลังเลที่จะพูด

เมอร์ลินยิ้ม “เป็นอย่างไรบ้าง เธอได้การจัดสรรให้ไปหอคอยของนักเวทย์คนไหน”

เอ็มม่าส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ “ศักยภาพของฉันแย่มากและฉันก็ได้รับการจัดสรรให้ไปที่หอคอยของพ่อมดลีโอ…อาจารย์ ฉันทำให้คุณต้องอับอาย!”

จากมุมมองของเอ็มม่า เมอร์ลินสามารถแข็งแกร่งได้มาก แม้เขาจะเป็นเพียงนักเวทย์ระดับหนึ่งเท่านั้น เห็นได้ชัดว่าเมอร์ลินเป็นพวกหัวกะทิในดินแดนมนต์ดำ เอ็มม่าค่อนข้างกังวลว่าในฐานะที่เธเป็นลูกศิษย์ของเขา เธอจะมีศักยภาพที่ด้อยกว่าเขา

อย่างไรก็ตาม เมอร์ลินถอนหายใจอย่างโล่งอก และรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

“อย่างที่คาดไว้ เธอได้รับการจัดสรรให้ไปที่หอคอยพ่อมดลีโอ อย่าเศร้าไปเลยนะ ฉันยังไม่ได้บอกเธอเรื่องหนึ่ง ฉันเองก็เป็นลูกศิษย์ของพ่อมดลีโอและตอนนี้ฉันพักอยู่ที่หอคอยของพ่อมดลีโอด้วย การจัดสรรไปที่หอคอยของพ่อมดลีโอช่วยพวกเราได้มาก ฉันจะอธิบายสถานการณ์ของเธอให้พ่อมดลีโอฟังเอง”

"อะไรนะ? อาจารย์ได้รับการจัดสรรให้ไปที่หอคอยของพ่อมดลีโอด้วยเหรอ? นักเวทย์ภายในกล่าวว่ามีเพียงนักเวทย์ที่มีศักยภาพต่ำสุดเท่านั้นที่จะได้รับการจัดสรรให้ไปที่หอคอยของพ่อมดลีโอ…”  เอ็มม่าไม่อย่างจะเชื่อว่าเมอร์ลินเองก็ได้รับการจัดสรรให้ไปที่หอคอยของพ่อมดลีโอเช่นกัน

ทันใดนั้น สีหน้าของเมอร์ลินค่อย ๆ เข้มงวดขึ้นและเขาพูดอย่างจริงจังว่า “ศักยภาพของนักเวทย์ไม่ใช่ทุกอย่าง ยิ่งไปกว่านั้นพ่อมดลีโอยังเป็นหนึ่งในนักเวทย์ที่แข็งแกร่งที่สุดในดินแดนมนต์ดำ เธอควรรู้สึกโชคดีที่ได้อยู่ในหอคอยของเขา เอาล่ะ สำหรับส่วนที่เหลือ เธอจะรู้เกี่ยวกับเขาในภายหลัง อย่างแรก ฉันจะพาเธอไปที่หอคอยของพ่อมดลีโอก่อน”

เอ็มม่าก้มศีรษะและเดินตามเมอร์ลินไปอย่างใกล้ชิด

ในช่วงเวลาสั้น ๆ เมอร์ลินก็พาเอ็มม่ามาที่หน้าหอคอยของพ่อมดลีโอ มันดูเหมือนเดิมแต่เมื่อเขากลับมาที่นี่ เมอร์ลินก็รู้สึกสบายใจอย่างแท้จริง

เมอร์ลินและเอ็มม่าเดินเข้าไปในหอคอย ที่ชั้นหนึ่ง พ่อมดฮาวล์จดจ่ออยู่กับการศึกษาศาสตร์ปรุงยาของเขาเช่นเคย

เมอร์ลินได้รู้สาเหตุพ่อมดฮาวล์หมกมุ่นอยู่กับปรุงยาก็เพราะว่าโครงสร้างคาถาระดับหนึ่งของเขาไม่เสถียรทำให้เขาต้องทนทุกข์ทรมานกับมัน เป็นผลให้เขาต้องการยาเพื่อรักษาตัวเอง

ความทุกข์ทรมานอย่างต่อเนื่องนี้ ทำให้พ่อมดฮาวล์จึงหมกมุ่นอยู่กับการปรุงยา เขาหวังว่าด้วยยาวิเศษ เขาจะสามารถรักษาความทุกข์ของเขาได้

อย่างไรก็ตาม ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา พ่อมดฮาวล์ไม่ได้เลื่อนระดับเลย เห็นได้ชัดว่าเขาล้มเหลวและยาที่เขาหมกมุ่นอยู่นั้น มันไม่ได้รักษาอาการเจ็บป่วยของเขาอย่างสมบูรณ์

เมอร์ลินส่ายหัวเล็กน้อย นักเวทย์ประเภทนี้ไร้ซึ่งความหวัง ช่างน่าสมเพชที่สุด ไม่น่าแปลกใจเลยที่นอกเหนือจากเรื่องปรุงยา พ่อมดฮาวล์จึงมีทัศนคติที่ไม่ค่อยจะดีนัก

“ไปกันเถอะ ฉันจะพาเธอไปพบกับพ่อมดลีโอ เขาอยู่บนชั้นบนสุดของหอคอย!”

เมอร์ลินพาเอ็มม่าไปที่วงแหวนเวทย์ที่ชั้นหนึ่งและเปิดใช้งานตามปกติ แสงสีขาววาบขึ้นในทันทีและร่างของเมอร์ลินและเอ็มมาก็หายไปจากชั้นหนึ่ง

หลังจากที่พวกเขาหายตัวไป พ่อมดฮาวล์ผู้ซึ่งจดจ่ออยู่กับการปรุงยา เขาเงยหน้าขึ้นอย่างเงียบ ๆ เมื่อเขามองดูวงแหวนเวทย์จากหางตา ใบหน้าของเขาฉายแววสิ้นหวังออกมา…

…

“เมอร์ลินงั้นหรือ เข้ามา!”

เมอร์ลินเพิ่งมาถึงหน้าห้องของพ่อมดลีโอ ทันใดนั้นเขาได้ยินเสียงของพ่อมดลีโอมาจากด้านใน

*เอี๊ยด…*

เมอร์ลินผลักประตูและเข้าไป เขาเห็นว่าพ่อมดลีโอกำลังยิ้มแย้มแจ่มใสและอารมณ์ดีอย่างเห็นได้ชัด

“พ่อมดลีโอ!”

เมอร์ลินโค้งคำนับไปข้างหน้าเล็กน้อยแต่รู้สึกค่อนข้างงงงวย เขาไม่รู้ว่าทำไมพ่อมดลีโอดูมีความสุขเหลือเกินในวันนี้ นับตั้งแต่เขาเข้าร่วมหอคอยของพ่อมดลีโอ เมอร์ลินก็แทบไม่เคยเห็นพ่อมดลีโอยิ้มออกมาเลย

“เมอร์ลิน เจ้าทำได้ดีมาก เจ้าฆ่าไวส์และเอาชนะบลูเบิร์ดที่เป็นอัจฉริยะของออสมู ฮ่าฮ่า!! ชื่อเสียงของเจ้าเหนือกว่าข้าเสียแล้ว!!!”

ตาที่สามสีแดงเลือดบนหน้าผากของพ่อมดลีโอกะพริบเล็กน้อยด้วยแสงสีแดงเข้ม เมอร์ลินที่เข้าใจพฤติกรรมของพ่อมดลีโอเป็นอย่างดี รู้ทันทีว่าพ่อมดลีโอมีความสุขอย่างแท้จริง

เมอร์ลินไม่คิดว่าข่าวจะแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว เขาเพิ่งกลับมาดินแดนมนต์ดำและข่าวก็มาถึงพวกเขาแล้ว

เมื่อเห็นการแสดงออกของเมอร์ลิน พ่อมดลีโอดูเหมือนจะเดาความคิดของเมอร์ลินและกล่าวว่า “เมอร์ลิน ข่าวสามารถแพร่กระจายอย่างรวดเร็วไม่ได้เป็นเพราะเจ้าแต่เป็นเพราะออซมู เราเพิ่งลงนามสัญญากับออสมูดังนั้นแน่นอนว่าเราติดตามความเคลื่อนไหวของออสมูทุกย่างก้าวอย่างใกล้ชิด นอกจากนี้ ไม่ใช่ว่าไวส์กับบลูเบิร์ดจะไม่มีใครรู้จัก ดังนั้นพวกเราสามารถติดตามได้ว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน”

เมอร์ลินพยักหน้า ปรากฎว่าเป็นเพราะออสมูถูกตรวจสอบโดยดินแดนมนต์ดำและองค์กรของผู้ร่ายคาถาอื่น ๆ พวกเขาจึงรู้ได้อย่างรวดเร็วว่าเขาฆ่าไวส์กับบลูเบิร์ด

“อาจารย์ลีโอ มีบางอย่างที่ผมปิดบังคุณ มันเกี่ยวกับพลังปีศาจแพนโดร่าของผม…”

เมอร์ลินพึมพำกับตัวเองอยู่นานก่อนตัดสินใจบอกพ่อมดลีโอเกี่ยวกับดัชนีเยือกแข็งและเพลิงวินาศ

หลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในหอคอยอเวจี เมอร์ลินก็เชื่อมั่นในตัวพ่อมดลีโออย่างสนิทใจ ดังนั้นเขาจึงไม่อยากปกปิดเรื่องนี้กับพ่อมดลีโออีกต่อไป