WS บทที่ 184 มาถึงแล้ว

ในห้องอันมืดมน ชายชราผมสีม่วงกำลังหลับตาลงเบาๆ ราวกับกำลังนั่งสมาธิแต่ใบหน้าของเขามีสีหน้าเจ็บปวดซึ่งทำให้เขาดูชั่วร้าย

*เปรี๊ยะ!*

บนนิ้วของชายชราผมสีม่วง แหวนที่สลักอักษรรูนได้ปริแตกออกด้วยเสียงอันดัง จากนั้นเศษผลึกแก้วตกลงสู่พื้นเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

“โคลตันตายแล้วงั้นรึ?”

ทันใดนั้น คลื่นพลังขนาดใหญ่ก็พัดมาบนใบหน้าของชายชราผมสีม่วง เขาค่อย ๆ ลุกจากที่นั่งและยืนขึ้น ใบหน้าสูงวัยของเขาบิดเบี้ยวเล็กน้อยเช่นกันและอากาศที่เยือกเย็นก็ถูกระบายออกทั่วร่างกายของเขา

*หวู่ม!*

พลังธาตุลมพัดกระโชกแรงขึ้นรอบ ๆ ชายชราผมสีม่วง เขารีบออกจากห้องมืดอย่างรวดเร็วและข้างหลังเขามีเงาของโฮมุนครุสขนาดใหญ่ ปกคลุมไปทั่วด้วยชั้นเกราะสีเงินที่ตามหลังเขามา

...

“เขาตายรึยังนะ?”

เมอร์ลินได้ร่ายเพลิงพิโรธในชั่วพริบตา เปลวเพลิงได้กลืนกินนักเล่นแร่แปรธาตุที่ตกอยู่ภายใต้หมอกอันมืดมิด นักเล่นแร่แปรธาตุไม่มีเสื้อคลุมหรืออุปกรณ์ป้องกันตัวใด ๆ อยู่บนตัวเขา

ดังนั้นนักเล่นแร่แปรธาตุจึงไม่แม้แต่จะกรีดร้องก่อนที่เขาจะถูกเผา ด้วยไฟอันรุนแรง เขาแทบจะกลายเป็นเขม่าและปล่อยกลิ่นเหม็นของเนื้อไหม้เกรียมออกมาทันที

หลังจากจัดการนักเล่นแร่แปรธาตุแล้ว เมอร์ลินก็หันไปมองโฮมุนครุสที่อยู่ข้างหลังเขา โฮมุนครุสตัวนี้มีความแข็งแกร่งเป็นพิเศษเช่นกัน แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะฆ่ามันได้โดยง่าย

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่นักเล่นแร่แปรธาตุเสียชีวิต เมือกสีเขียวก็ถูกขับออกจากร่างกายของโฮมุนครุสซึ่งดูเหมือนจะไหลออกทั่วร่างของมัน ตรงบริเวณที่เมือกสีเขียวผ่านไป ผิวหนังของโฮมุนครุสเริ่มเน่าในทันที ตุ่มพองขึ้นทีละน้อยในขณะที่เลือดข้นหนืดของมันหยดลงบนพื้น

ในเวลาอันสั้น โฮมุนครุสก็กลายเป็นแอ่งเลือด ในแอ่งน้ำนั้นมีเส้นเมือกสีเขียวซึ่งดูน่าสะอิดสะเอียน

เมอร์ลินขมวดคิ้วขณะมองดูโฮมุนครุสกลายเป็นแอ่งเลือด เขาคิดว่านี่น่าจะเป็นเทคนิคที่นักเล่นแร่แปรธาตุใช้ควบคุมโฮมุนครุส เมื่อนักเล่นแร่แปรธาตุตาย โฮมุนครุสที่อยู่ภายใต้การควบคุมของพวกเขาก็จะตายด้วยสาเหตุบางอย่าง

“พ่อมดเมอร์ลิน เกิดอะไรขึ้นที่นี่”

พ่อมดเบอร์ตันที่คอยเฝ้าดูทุกอย่าง ออกมาจากห้องอย่างงุนงง ที่อยู่อาศัยของเขากระจัดกระจายอย่างเละเทะ แม้แต่กำแพงลานบ้านก็ยังพังทลายจากการกระแทก ส่งผลให้เกิดการแตกร้าวขนาดใหญ่ เห็นได้ชัดว่าความแข็งแกร่งของโฮมุนครุนตัวนั้นน่ากลัวมาก

*เอี๊ยด!!*

ประตูห้องอีกห้องก็เปิดออกเช่นกัน เป็นพ่อมดฮิลล์ซึ่งตลอดเวลาที่ผ่านมาเป็นเวลาหนึ่งหรือสองเดือน เขาไม่เคยออกจากห้องเลยแต่ดูเหมือนว่าเขาจะถูกความโกลาหลก่อนหน้านี้ ทำให้เขาถึงกับต้องเปิดประตูของเขาเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น

พ่อมดเมอร์ลิน เกิดอะไรขึ้น ข้าได้ยินเสียงดังเมื่อกี้ ดูเหมือนว่าจะมีคนใช้เวทมนต์ด้วย”

พ่อมดฮิลล์และพ่อมดเบอร์ตันมาหาเมอร์ลิน ทั้งคู่ขมวดคิ้วขณะจ้องไปที่ศพที่ไหม้เกรียมจนเกรียมและแอ่งเลือดที่ส่งกลิ่นเหม็น

สีหน้าของเมอร์ลินเปลี่ยนไปในขณะที่เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาด้วยความตกใจ “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันเพิ่งกลับมาจากการซื้อที่อาคารสเตอร์ลิ่ง ฉันเพิ่งเจอนักเล่นแร่แปรธาตุลึกลับคนนี้ จู่ ๆ เขาก็เริ่มโจมตีฉันแต่ฉันก็สามารถเอาชนะและฆ่าเขาได้

“พ่อมดเมอร์ลิน นักเล่นแร่แปรธาตุคนนี้มีหน้าตาเป็นอย่างไร? หรือเขามีลักษณะเฉพาะหรือไม่?”

พ่อมดเบอร์ตันรีบถาม เขาอยู่ในเมืองโฟลตติ้งมาหลายปีและรู้จักผู้คนมากมาย บางทีเขาอาจจะสามารถระบุนักเล่นแร่แปรธาตุคนนี้ได้

เมอร์ลินจึงให้คำอธิบายโดยละเอียดเกี่ยวกับลักษณะของนักเล่นแร่แปรธาตุ พ่อมดเบอร์ตันขมวดคิ้วตลอดเวลาขณะฟังเขา เมื่อเมอร์ลินพูดจบ เขาก็เริ่มครุ่นคิดราวกับกำลังค้นหานักเล่นแร่แปรธาตุที่อยู่ในใจซึ่งคล้ายกับบุคคลที่เมอร์ลินบรรยายไว้

ทันใดนั้น พ่อมดเบอร์ตันก็เงยหน้าขึ้น แล้วถามเสียงต่ำ "พ่อมดเมอร์ลิน โฮมุนครุสของนักเล่นแร่แปรธาตุมีร่างกายที่ใหญ่เป็นพิเศษหรือไม่"

เมอร์ลินพยักหน้าและนึกถึงลักษณะเฉพาะต่าง ๆ ของโฮมุนครุส จากนั้นเขาจึงพูดอย่างเงียบ ๆ ว่า “ถูกต้อง โฮมุนครุของเขามีความแข็งแกร่งเป็นพิเศษและไม่เพียงแต่ร่างกายของมันแข็งแกร่งเท่านั้น แต่ยังมันยังมีสสารสีเงินลึกลับปรากฏขึ้นบนมือของมันด้วย…”

ก่อนที่เขาจะพูดจบ พ่อมดเบอร์ตันก็ขัดจังหวะเมอร์ลินทันทีและพูดอย่างกังวลว่า "ไม่นะ นักเล่นแร่แปรธาตุที่ท่านฆ่าอาจเป็นโคลตัน ลูกศิษย์ของพ่อมดแซมเมียร์! นี่เป็นเอกลักษณ์ของพ่อมดแซมเมียร์  เขาได้ฉีดมิธริลเข้าไปในร่างของโฮมุนครุส มิธริลจะก่อตัวเป็นอาวุธหรือชุดเกราะทุกชนิดบนผิวกายของพวกมัน ทำให้ยากต่อการต่อสู้!

พ่อมดเมอร์ลิน เธอคงเคยทำให้พ่อมดแซมเมียร์ขุ่นเคืองไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ท่านรีบออกไปจากที่นี่ทันที ที่จริงแล้ว เป็นการดีที่สุดถ้าคุณออกจากเมืองโฟลตติ้ง พ่อมดแซมเมียร์เป็นนักเวทย์ระดับสามที่ทรงพลังและเทคนิคการเล่นแร่แปรธาตุของเขาช่างน่ากลัวยิ่งกว่า โฮมุรครุสของเขาได้เคยปะทะกับนักเวทย์ระดับสี่และเอาชนะอย่างง่ายดาย ถ้าเขาออกตามหาท่าน ท่านจะตกอยู่ในอันตราย!"

แม้ว่าเมอร์ลินไม่เคยได้ยินชื่อของพ่อมดแซมเมียร์มาก่อนแต่หัวใจก็ตกลงไปตาตุ่มเมื่อเห็นอาการวิตกกังวลของพ่อมดเบอร์ตัน แล้วยังข้อมูลที่บอกว่าพ่อมดแซมเมียร์เป็นนักเวทย์รับสามและเอาชนะนักเวทย์ระดับสี่ได้

แม้ว่าเมอร์ลินจะยังค่อนข้างสับสนเกี่ยวกับความโชคร้ายที่พลิกผันอย่างกะทันหันนี้แต่เขารู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะหาสาเหตุของเรื่องทั้งหมดนี้ เขากลับต้องจากที่นี่โดยด่วน

“พ่อมดฮิลล์รีบไปจากที่นี่กันเถอะ เราไว้ค่อยคุยกันเมื่อเราออกจากเมืองโฟลตติ้งแล้ว!” เมอร์ลินตัดสินใจออกจากเมืองพร้อมกับชายชราทันที

“เดี๋ยวก่อน ข้ายังต้องปรุงยาน้ำยาผงม่วงให้ที่ทำค้างอยู่ให้เสร็จก่อน”

พ่อมดฮิลล์ถูกเรียกให้ออกมาด้วยความโกลาหลจากลานบ้าน ดังนั้นจึงยังมียาจำนวนมากในบ้านที่เขากำลังทำอยู่ ขณะที่เขาหันหลังและเข้าไปในห้องของเขา ดวงตาของเมอร์ลินหรี่ลงในขณะที่เขาสัมผัสได้ถึงออร่าที่แปลกประหลาด

หลังจากนั้น ในตรอกแคบ ๆ ด้านนอกลานที่เงียบสงบ นักเวทย์ผมสีม่วงก็ค่อย ๆ ปรากฏตัวขึ้น “ไม่ทันแล้ว… พ่อมดแซมเมียร์มาถึงแล้ว!”

เมื่อพ่อมดเบอร์ตันเห็นชายชราผมสีม่วงคนนี้ เขาส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้และยิ้มอย่างขมขื่นขณะพูด

“พ่อมดแซมเมียร์!”

เมอร์ลินพึมพำกับตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาจ้องไปที่ชายชราผมสีม่วงซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเขา พ่อมดเบอร์ตันหน้าซีดเมื่อพูดถึงพ่อมดแซมเมียร์

เมอร์ลินคาดไม่ถึงว่าพ่อมดแซมเมียร์จะปรากฏตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว

“เจ้าคือคนที่ฆ่าโคลตันใช่หรือไม่”

ดวงตาของพ่อมดแซมเมียร์เพ่งมองเล็กน้อยและด้วยมือใหญ่ข้างหนึ่ง ก็มีแสงสีแดงสาดส่องออกมาจากนิ้วทั้งห้าของเขา เมอร์ลินสัมผัสได้ถึงคลื่นความร้อนที่แผดเผาบนใบหน้าของเขา

"ลมพายุ!"

หัวใจของเมอร์ลินเต้นรัว พ่อมดแซมเมียร์ได้เปิดฉากการโจมตีทันทีและการโจมตีครั้งแรกของเขาเป็นคาถาระดับสามที่น่าเกรงขาม แสงไฟนี้ดูเหมือนไฟธรรมดาแต่มันมีพลังที่น่าสะพรึงกลัว

เมื่อไปถึงกำแพง แสงไฟจะทำให้รูขนาดใหญ่ในผนังทึบได้หลอมละลายทันที นอกจากนี้ เปลวเพลิงอันรุนแรงได้เผาผลาญส่วนใหญ่ของกำแพงด้วยเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำ

เมอร์ลินชำเลืองมองอย่างหวาดกลัว ถ้าเขาเลือกที่จะสกัดกั้นการโจมตีนั้น เปลวเพลิงเล่นงานและเผาร่างของเขาให้เผาเป็นจุลไปแล้ว

นักเวทย์ระดับสามนั้นทรงพลังเกินไป เมอร์ลินไม่ได้ตั้งใจจะอยู่ที่นี่อีกต่อไป ความคิดเดียวของเขาในตอนนี้คือการหนี ยิ่งไกลเท่าไหร่ก็ยิ่งดี

*หวู่ม*

กระแสลมที่รุนแรงขึ้นรอบๆ เมอร์ลินและความเร็วของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างทวีคูณ นี่เป็นคาถาลมพายุแบบเสริมพลังที่เขาร่ายไว้ก่อนหน้านี้ หากถึงเวลาจำเป็นเขาจะสามารถหนีไปด้วยความเร็วสูงสุด

พ่อมดแซมเมียร์ขมวดคิ้วเล็กน้อยและดูเหมือนจะพูดกับตัวเอง "สิ่งที่ข้าเกลียดที่สุดคือนักเวทย์ที่มีคาถาเพิ่มความเร็ว วงล้อวารี!"

พ่อมดแซมเมียร์เหยียดมือและชี้ไปที่ท้องฟ้า ทันใดนั้น ไอน้ำก็ควบแน่นอย่างรวดเร็ว

หยดน้ำทรงกลมของน้ำปรากฏขึ้นกลางอากาศและกระจายออกไปตามระลอกน้ำ ระยะที่ครอบคลุมโดยทรงกลมนี้กว้างมากและในชั่วพริบตา มันก็ปกคลุมรอบตัวเมอร์ลินอย่างสมบูรณ์

ในขณะนั้น เมอร์ลินรู้สึกได้ถึงความรู้สึกที่รัดแน่นบีบรัดเขาจนไม่สามารถเคลื่อนไหวได้

นี่คือคาถาควบคุมธาตุน้ำ

ก่อนหน้านี้ที่เขาอยู่ในดินแดนมนต์ดำ เขาแทบไม่เคยพบใครที่สร้างคาถาธาตุน้ำเลยแต่เขาไม่คิดว่าเขาจะได้พบกับนักเวทย์ดังกล่าวในเมืองโฟลตติ้ง

ยิ่งกว่านั้น คาถาควบคุมธาตุน้ำที่พ่อมดแซมเมียร์ร่ายนั้น มันทรงพลังอย่างไม่น่าเชื่อ

“ไปจับเขามาแต่อย่าทำร้ายเขา!” พ่อมดแซมเมียร์พูดเบา ๆ กับโฮมุนครุสขนาดมหึมาที่อยู่ข้างหลังเขาซึ่งร่างกายของเขาเปล่งออร่าด้วยความน่าเกรงขาม

*หวู่ม!*

หากเทียบกับโฮมุนครุสของโคลตันที่ว่าแข็งแกร่งแล้ว เมอร์ลินไม่รู้ว่าโฮมุนครุสตัวนี้จะแข็งแกร่งขนาดไหน?

หลังจากได้รับคำสั่ง โฮมุนครุสได้บดขยี้กระเบื้องใต้ฝ่าเท้าทั้งสองข้าง หลังจากนั้น โครงที่ใหญ่โตของมันก็กระโจนขึ้นไปในอากาศ และเงาขนาดใหญ่ก็ปรากฏเหนือศีรษะของเมอร์ลิน

*ตูม!!*

รูปปั้นผู้พิทักษ์สามชั้นที่เมอร์ลินร่ายไว้ก่อนหน้านี้ถูกทำลายโดยทันที เมอร์ลินได้ตัดสินใจใช้อุปกรณ์เวทมนต์ร่ายรูปปั้นผู้พิทักษ์ทันที

*ตูม!!*

ในขณะนั้นเองโฮมุนครุสได้สร้างค้อนขนาดใหญ่สีเงินจากมิธริลเพื่อทำลายรูปปั้นผู้พิทักษ์แบบเสริมพลังจากอุปกรณ์เวทมนต์ นี่คือการป้องกันครั้งสุดท้ายของเมอร์ลิน หากมันถูกทำลาย เมอร์ลินก็ไม่รู้จะรอดจากที่นี่ยังไงแล้ว

*บูม!*

โฮมุนครุสสูงสามเมตรราวกับยักษ์ตัวเล็ก กล้ามเนื้อบนตัวมันบวมปูดเต็มไปด้วยพลังระเบิด มันยกค้อนขนาดใหญ่สีเงินซึ่งพุ่งทะลุอากาศและกระแทกเข้ากับรูปปั้นผู้พิทักษ์