WS บทที่ 177 น้ำยาอันตราย

แม้ว่าพ่อมดวลาดีจะดูไร้ระเบียบและค่อนข้างสบาย ๆ แต่ในเวลาปรุงยานั้นเขามีความละเอียดละอ่อนมาก ในทุก ๆ ขั้นตอนทำด้วยความระมัดระวังและแม่นยำสูงสุด

ด้วยหลอดทดลองที่แม่นยำของเมอร์ลิน ทำให้พ่อมดวลาดีไม่ทำผิดพลาดแม้แต่ครั้งเดียว

หลังจากใช้เวลานานในการเตรียมยา ในที่สุด พ่อมดวลาดีก็ใส่ส่วนผสมชิ้นสุดท้ายและเริ่มปปรุงยา

"ฟู่…"

น้ำยาข้นหนืดในเครื่องแก้วเริ่มแรกเป็นสีเขียวแต่ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีดำหมึก หลังจากที่เริ่มเดือด มันได้ส่งกลิ่นฉุนออกมาด้วย

พ่อมดวลาดีจ้องเขม็งไปที่ยาดำหมึกในเครื่องแก้ว เขาไม่สามารถระงับความประหลาดใจบนใบหน้าของเขาได้ หลังจากที่ยาในเครื่องแก้วเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท เขาก็ได้เปิดสูดดมกลิ่น

จากนั้นความตื่นเต้นที่ซ่อนเร้นก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของพ่อมดวลาดี เขาพึมพำด้วยเสียงสั่นเครือ “ฮ่าฮ่า ข้าทำได้ ข้าทำได้จริงๆ!  น้ำยาที่ข้าทำมาตลอดครึ่งปี…ในที่สุดข้าก็ทำสำเร็จ!”

พ่อมดวลาดีรู้สึกอิ่มเอมใจ จากนั้นจึงถือยาด้วยมือทั้งสองอย่างระมัดระวัง

เมอร์ลินก็ประหลาดใจกับวลาดีเช่นกัน เขาเชี่ยวชาญในการทำน้ำยาอย่างแท้จริง เมอร์ลินชี้ให้เห็นถึงปัญหาเล็ก ๆ น้อย ๆ ในกระบวนการปรุงยาของพ่อมดวลาดีเท่านั้นแต่หลังจากที่เขาแก้ไขปัญหาแล้ว เขาก็ทำยาสำเร็จในทันที

จากมุมมองของเมอร์ลิน นี่เป็นเรื่องเหลือเชื่อมาก สำหรับเขาทีทำตามทุกขั้นตอนที่เดอะเมทริซ์ได้บอกเขาแต่ใช่ว่าเขาจะทำมันสำเร็จในครั้งเดียว นี่แสดงให้เห็นถึงความต่างของทักษะ

“มันเป็นของดี หายากมากที่จะมีเครื่องแก้วที่แม่นยำเช่นนี้!”

พ่อมดวลาดีถือหลอดทดลองที่เมอร์ลินให้ยืมอย่างไม่เต็มใจที่จะปล่อยมัน

เมอร์ลินยิ้มเล็กน้อย “ในเมื่อพ่อมดวลาดีชอบ ฉันก็ยินดีมอบเครื่องแก้วนี้ให้พ่อมดวลาดี”

มีเครื่องแก้วแบบนี้อยู่ในหอสมุด เขาสามารถแลกเปลี่ยนได้อย่างง่ายดาย ยิ่งกว่านั้น ก่อนที่เมอร์ลินจะออกจากดินแดนมนต์ดำ เขาได้เตรียมเครื่องแก้วจำนวนมากที่จำเป็นสำหรับการปรุงยา ดังนั้นเขาไม่เสียอะไรมากแถมยังสร้างความประทับใจให้กับพ่อมดวลาดีด้วย ถือว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว

"พ่อมดวลาดี น้ำยาด่างดินใช้ทำอะไรได้"

เมอร์ลินเหลือบมองน้ำยาสีดำในมือของพ่อมดวลาดีด้วยท่าทางแปลกๆ ชื่อของยานี้แปลกเช่นกัน เมอร์ลินจึงถามขึ้นมา

“ฮิฮิ ผลของมันอย่างงั้นเหรอ?”

พ่อมดวลาดีเงยหน้าขึ้นและมองดูโฮมุนครุสที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พ่อมดเบอร์ตัน จากนั้นเขาก็ยื่นยาให้พ่อมดเบอร์ตันและพูดอย่างใจเย็นว่า "พ่อมดเบอร์ตัน ให้ 'สัตว์เลี้ยง' ของเจ้ากลืนน้ำยาด่างดินลงไปซะ"

“นี่คือยาสำหรับโฮมุนครุสอย่างงั้นเหรอ?” พ่อมดเบอร์ตันมองอย่างสงสัยแต่เขายังให้โฮมุนครุสของเขาดื่มน้ำยาด่างดินลงไป

ผ่านไปครู่หนึ่ง ใบหน้าของหญิงสาวก็แดงระเรื่อ และทั้งตัวของเธอก็พองตัวเหมือนบอลลูน เส้นเลือดใหญ่ของเธอสามารถมองเห็นได้ชัดเจนภายใต้ผิวหนังของเธอและขยายออกไปอย่างบ้าคลั่ง เลือดไหลเวียนไปทั่วร่างกายของเธอและเกิดแรงกดดันมหาศาลรอบตัวเธออย่างบ้าระห่ำ

“โฮก!”

ทันใดนั้น ผู้หญิงคนนั้นก็คำรามไปยังท้องฟ้าด้วยเสียงที่แหลมสูง ในเวลาเดียวกัน เกล็ดสีเขียวบนร่างกายของเธอดูเหมือนจะย้อมด้วยชั้นของสารสีดำลึกลับซึ่งทำให้เธอดูน่ากลัวมากขึ้น

พ่อมดวลาดีพยักหน้าอย่างพึงพอใจและพูดกับพ่อมดเบอร์ตันว่า "พ่อมดเบอร์ตัน เจ้าลองทดสอบ 'สัตว์เลี้ยง' ของเจ้าดู"

พ่อมดเบอร์ตันพยักหน้า แล้วชี้ไปที่ต้นไม้ใหญ่ในสวน

"หวู่ม!"

ร่างของผู้หญิงคนนั้นเป็นหายไปและปรากฏขึ้นอีกครั้งที่ด้านหน้าของต้นไม้ จากนั้นเธอก็ง้างหมัด

"ตูม!"

แรงมหาศาลทำให้ต้นไม้แตกออกเป็นสองส่วน ถ้ามีลมแม้แต่น้อย ต้นไม้ก็โค่นล้มได้ทันที

ในขณะเดียวกัน ทุกคนต่างเบิกตากว้างให้กับพลังหมัดของผู้หญิงคนนั้น แม้แต่พ่อมดเบอร์ตันก็ยังงงเหตุการณ์เบื้องหน้า ความเร็วลพละกำลังของเธอเพิ่มขึ้นเกือบสองถึงสามเท่า

‘เพิ่มพลังได้ถึงสามเท่าในพริบตานั้น ช่างน่ากลัวอะไรนี้ น้ำยาด่างดินมันน่ากลัวเกินไปแล้ว’ พ่อมดเบอร์ตันจ้องมองพ่อมดวลาดีอย่างกระวนกระวายใจในทันที

“ฮี่ฮี่ เจ้าเห็นไหม นั่นคือผลลัพธ์ของน้ำยาด่างดินที่สร้างเพื่อโฮมุนครุสเป็นพิเศษ เมื่อพวกมันดื่นเข้าไป สมรรถภาพต่าง ๆ อาทิเช่น ความเร็ว กำลังและอื่นๆ จะเพิ่มขึ้นถึงสองหรือสี่เท่า นอกจากนี้ ตัวยายังมีฤทธิ์ราว ๆ สองถึงสามชั่วโมง!”

พ่อมดวลาดีอธิบายสั้นๆ ถึงผลของน้ำยาด่างดิน ยาตัวนี้นี้ทำขึ้นสำหรับโฮมุนครุสโดยเฉพาะ หากคนทั่วไปดื่มเข้าไปอาจทำให้เสียชีวิตทันที

ส่วนโฮมุนครุสที่ได้รับน้ำยาด่างดินเข้าไป หลังจากที่ฤทธิ์หมดแล้ว พวกมันต้องพักสักครู่จึงจะกลับสู่สภาวะปกติ

“พ่อมดวลาดี เจ้ามีน้ำยาด่างดินอีกมั้ย ข้าขอซื้อมัน เจ้าสามารถบอกจำนวนหินธาตุที่ต้องการได้เลย!”

พ่อมดเบอร์ตันตระหนักถึงความสำคัญของน้ำยาด่างดินได้ทันที หากเขามีน้ำยานี้อยู่ในมือ โฮมุนครุสของเขาสามารถปลดปล่อยพลังมหาศาลในช่วงเวลาสำคัญ มันจะทำให้เขาสามารถพลิกสถานการณ์ได้ในชั่วพริบตา

ทันทีที่น้ำยาด่างดินปรากฎตัวในตลาด นักเล่นแร่แปรธาตุจำนวนนับไม่ถ้วนจะต้องแย่งชิงมันอย่างแน่นอน

นักเล่นแร่แปรธาตุหลายคนมุ่งแต่ศึกษาศาสตร์เล่นแร่แปรธาตุเท่านั้นและจะไม่ใช้เวลาศึกษาสิ่งอื่น

ดังนั้น นักปรุงยาจำนวนมากจึงศึกษายาแปลก ๆ บางประเภทที่ไม่สามารถใช้กับคนได้ อย่างไรก็ตาม พวกมันอาจมีผลที่คาดไม่ถึงกับโฮมุนครุส

ดังนั้นโฮมุนครุสจึงจึงใช้ยาที่ปรุงนักปรุงยา ยกตัวอย่างเช่น ยาที่ใช้ในการลบความทรงจำ มันถูกสร้างขึ้นโดยพวกนักปรุงยาเหล่านี้ พวกเขาได้จัดเตรียมตัวเลือกที่สะดวกสำหรับนักเล่นแร่แปรธาตุในการควบคุมโฮมุนครุสของพวกเขา

เมื่อได้ยินว่าพ่อมดเบอร์ตันต้องการน้ำยาด่างดิน พ่อมดวลาดีก็ส่ายหัวเล็กน้อย “วัสดุที่จำเป็นในการทำน้ำยาด่างดินนั้นล้ำค่าเกินไป มันไม่ใช่สิ่งที่นักเล่นแร่แปรธาตุทั่วไปสามารถหามาได้ ยิ่งกว่านั้น ข้าเพิ่งทำสำเร็จ มันต้องใช้เวลาปรับปรุงอีกเล็กน้อย ก่อนที่จะใช้งานจริงได้”

คำพูดของพ่อมดวลาดีนั้นชัดเจน ถ้าพ่อมดเบอร์ตันต้องการน้ำยาด่างดินมากกว่านี้ เขาคงต้องรอเท่านั้น

พ่อมดเบอร์ตันแสดงท่าทางคาดหวังแต่ในไม่ช้าเขาก็ทำใจได้ จากนั้นเขาก็หันไปมองเมอร์ลินและพ่อมดฮิลล์ อยู่ ๆ เขาก็ตบหน้าผากอย่างแรงและกล่าวอย่างเสียใจว่า

“ข้าเกือบลืมไปแล้วว่าข้ามาที่นี่เพื่ออะไร พ่อมดวลาดี ข้าขอแนะนำ พวกเขาคือพ่อมดเมอร์ลินและพ่อมดฮิลล์ พวกเขาเพิ่งมาที่เมืองโฟลตติ้งเพื่อหาวัตถุดิบปรุงยา”

พ่อมดวลาดีเพิ่งรับหลอดทดลองอันสวยงามที่เมอร์ลินให้มา ดังนั้นเขาจึงหัวเราะอย่างเป็นมิตร

“พ่อมดเมอร์ลิน ท่านต้องการวัสดุปรุงยาสินะ เมื่อครู่พ่อมดเมอร์ลินสามารถชี้ให้เห็นข้อผิดพลาดในกระบวนการปรุงยาของข้า ข้าคิดว่าท่านต้องมีความรู้ด้านปรุงยาด้วยเช่นกัน ถ้ามีโอกาสข้าพูดคุยกับท่านเรื่องศาสตร์การปรุงยาสักหน่อย”

หลังจากหยุดชั่วคราว พ่อมดวลาดีถามว่า "พ่อมดเมอร์ลิน ท่านต้องการวัตถุปรุงยาอะไร บอกข้ามาได้เลยไม่ต้องเกรงใจ"

พ่อมดวลาดีค่อนข้างมั่นใจ เขาศึกษาวิชาศาสตร์การปรุงยามาตลอดชีวิตและได้รับโชคลาภจากการขายยามากมาย เงินส่วนใหญ่ของเขาถูกใช้เพื่อซื้อวัตถุดิบปรุงยา ดังนั้นเขาจึงมั่นใจว่าเขาจะมีวัสดุปรุงยาที่เมอร์ลินต้องการ

เมอร์ลินพยักหน้า จากนั้นจึงบอกพ่อมดวลาดีเกี่ยวกับวัสดุปรุงยาที่เขาต้องใช้เพื่อทำน้ำยามนตราอสูรและน้ำยาบลูเบอร์รี่

ในตอนแรกพ่อมดวลาดียังดูผ่อนคลายแต่สีหน้าของเขาค่อย ๆ เปลี่ยนไป เมื่อวัตถุปรุงยาที่เมอร์ลินต้องการมีค่ามากขึ้นเรื่อย ๆ

ในที่สุด เมอร์ลินก็พูดถึงวัตถุดิบปรุงยาทั้งหมดที่เขาต้องการแต่พ่อมดวลาดีตอนนี้ได้สูญเสียความมั่นใจหมดแล้ว เขาแสดงอาการขมขื่นออกมา

“พ่อมดเมอร์ลิน วัสดุปรุงยาที่ท่านกล่าวถึง โดยเฉพาะบลูเบอร์รี่ ข้าคิดว่าท่านต้องการทำน้ำยาบลูเบอร์รี่ใช่ไหม น้ำยาตัวนั้นดื่มเพื่อเพิ่มพลังจิตเท่านั้น เป็นไปได้ไหมว่าตอนนี้พลังจิตของท่านยังไม่เพียงพอ?”

พ่อมดวลาดีทำหน้าสงสัย ท้ายที่สุด นักเวทย์ส่วนใหญ่ประสบปัญหาในการสร้างคาถา โดยเฉพาะอย่างยิ่งคาถาที่ซับซ้อนซึ่งยากต่อการสร้าง ดังนั้นนักเวทย์ส่วนใหญ่จึงไม่ขาดพลังจิตแต่พวกเขาขาดโครงสร้างเวทมนต์ที่เหมาะกับพวกเขา

ซึ่งผิดกับเมอร์ลินได้รับโครงสร้างเวทมนต์ที่เหมาะสมจะเดอะเมทริกซ์ ทำให้ขาดเพียงพลังจิตเท่านั้น

พ่อมดวลาดีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงหยิบวัสดุปรุงยาออกจากแหวนของเขา “ข้ามีวัตถุดิบสำหรับน้ำยาบลูเบอร์รี่อยู่จำนวนหนึ่ง ข้าคิดว่าท่านสามารถทำน้ำยาได้สองสามขวด สำหรับวัสดุอื่นๆ ที่พ่อมดเมอร์ลินต้องการ ข้าไม่มีพวกมันแต่ร้านค้าขนาดใหญ่บางแห่งในเมืองโฟลตติ้งอาจจะมีแต่ราคา...ค่อนข้างแพง”

เมอร์ลินมองดูวัตถุดิบของน้ำยาบลูเบอร์รี่ด้วยความพึงพอใจ เขาเข้าใจดีว่าน้ำยามนตราอสูรเป็นสูตรยาโบราณ ที่พวกหมอผีใช้กันจึงไม่แปลกที่พ่อมดวลาดีจะไม่มีวัตถุดิบสำหรับปรุงน้ำมนตราอสูร

เขามองดูวัสดุสำหรับน้ำยาบลูเบอร์รี่ ทำให้เขาสามารถเพิ่มพลังจิตของเขาได้ขึ้นอย่างรวดเร็ว มันน่าจะมากพอที่จะทำให้เขาสามารถาร้างคาถาลำดับถัดไปได้

พ่อมดวลาดีมอบวัสดุเหล่านี้ให้เมอร์ลินฟรี ๆ เนื่องจากเขาอยากตอบแทนเมอร์ลินที่ช่วยให้เขาสามารถปรุงน้ำยาด่างดินได้สำเร็จ แถมเมอร์ลินยังมอบเครื่องแก้วให้กับเขาอีก

“พ่อมดเมอร์ลิน ข้าเห็นว่าคุณมีพรสวรรค์ในการปรุงยา ถ้าคุณพอมีเวลา ข้าขอมาทีบ้านของข้าเพื่อแลกเปลี่ยนประสบการณ์ในการปรุงยา” พ่อมดวลาดีเชิญเมอร์ลินอย่างจริงใจ

เมอร์ลินก็พยักหน้าเช่นกัน “ถ้าฉันมีเวลา ฉันจะไปเยี่ยมพ่อมดวลาดีอีกครั้งแน่นอน!”

หลังจากกล่าวจบ เมอร์ลิน พ่อมดฮิลล์และพ่อมดเบอร์ตันก็บอกลาพ่อมดวลาดีและรีบออกจากบ้านของพ่อมดวลาดี