WS บทที่ 122 ตกใจและผิดหวัง

“คาเปซ แคทเธอรีน พวกคุณมาทำอะไรที่นี่”

หลังจากฝูงค้างคาวแวมไพร์ที่ตามสองพี่น้องมาถูกกำจัดหมดแล้ว พ่อมดแดนเบ้ก็สังเกตเห็นสองพี่น้อง

“เรื่องนั้นช่างมันก่อน พ่อมดแดนแดนเบ้ได้โปรดช่วยพ่อและพ่อมดปาริโอ้เร็วเข้า”

เห็นได้ชัดว่าแคทเธอรีนรู้จักกับพ่อมดแดนเบ้เป็นอย่างดี ดังนั้นเธอจึงอธิบายทุกอย่างให้เขาฟังสั้น ๆ

สีหน้าของแดนเบ้เปลี่ยนไป เขาหันมาพูดกับโฮล์มส์ว่า

“พ่อมดโฮล์มส์ เราจะทำอย่างไรดี”

โฮล์มส์เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดแล้วตอนนี้ หลังจากที่เขาพิจารณาอย่างดีแล้ว เขาก็คิดว่าพวกเขาต้องเข้าใจสถานการณ์ของค้างคาวแวมไพร์โดยสมบูรณ์เพื่อทำภารกิจให้สำเร็จ

เขาหรี่ตาไปมองแคทเธอรีนกับคาเปซและพูดว่า

“ช่วยพาพวกเราไปที่รังของค้างคาวแวมไพร์ที”

หลังจากพูดจบ พวกเขาก็รีบนำทางเข้าไปในป่าทันที

ผ่านไปไม่นาน พวกเขาก็มาถึงทุ่งโล่งกว้าง ตามพื้นมีศพนอนกองบนพื้น พวกเขาคือนักดาบธาตุระดับสี่ที่เมืองดอนกลินส่งมา พวกเขาส่วนใหญ่เสียชีวิตที่นี่ กลิ่นคาวเลือดอันเข้มข้นได้ลอยยออกมา

พวกเขาทั้งหมดเป็นนักดาบธาตุขั้นกลางที่มีทักษะการต่อสู้พอฟัดพอเหวี่ยงกับนักเวทย์แต่พวกเขากลับตายเกือบทั้งหมดนี่แสดงให้เห็นว่าค้างคาวแวมไพร์ มันรับมือยากแน่นอน

“ในถ้ำพวกนั้นสินะ?” โฮล์มส์ขมวดคิ้วพลางมองไปที่ถ้ำ

“ก๊าซซซ!!”

ทันใดนั้นเองได้มีเสียงแหลมเล็กดังขึ้น พวกเขามองเห็นร่างที่มีแสงสีแดงของค้างคาวแวมไพร์ พวกมันบินจากถ้ำอันมืดมิด

พวกมันบินอกมาเป็นฝูงได้ปกคลุมท้องฟ้า พวกมันรวมกันคล้ายกลุ่มเมฆสีแดง พวกมันมีอย่างน้อยพันตัว ไม่แปลกใจเลยที่พวกนักดาบน้ำแข็งจะเสียท่าและตายในที่สุด

“หมอกรัตติกาล”

เมอร์ลินตั้งสติได้เร็วที่สุด ทันทีที่พวกมันบินออกมาจากถ้ำ เขาได้ร่ายหมอกรัตติกาลไปรอแล้ว

กลุ่มหมอกสีได้ปรากฏขึ้นในอากาศที่ว่างเปล่า พวกหมอกคลอบคลุมพื้นที่มากกว่าหลาย 10เมตร พวกมันลอยอยู่เหนือถ้ำทั้งสองแห่งแต่ทว่าคาถาหมอกรัตติกาลไม่มีผลอะไรกับพวกมันเลย พวกค้างคาวบินฝ่าหมอกดำและพุ่งหาเมอริ์ลนและคนอื่น ๆ อย่างบ้าคลั่ง

“ค้างคาวแวมไพร์เป็นอสูรธาตุมืด ดังนั้นคาถาธาตุจึงไม่ได้ผลกับพวกมัน ทุกคนรีบจัดการพวกมันเร็วเข้า ทุ่มทุกอย่างที่พวกคุณมี ถ้าหากกำจัดพวกมันก่อนเราก็จะเข้าไปข้างในไม่ได้”

พ่อมดโฮล์มส์กล่าวพลางเปิดใช้งานเสื้อคลุมของเขา ตัวอักษณรูนได้เปล่งแสงออกมา พวกค้างคาวแวมไพร์ที่บินเข้ามาหาเขาได้พลังรูนอันลับลับดีดกระเด็นไปไกลหลายเมตร

“กรงวายุ!”

พ่อมดโฮล์มส์โบกมือ จากนั้นลมอันรุนแรงนับไม่ถ้วยปรากฏขึ้นมากรงพวกค้างคาวแวมไพร์เอาไว้

“ระเบิดน้ำแข็ง”

คาถาของโฮล์มส์เกี่ยวใหญ่เป็นคาถาประเภทโจมตี แม้แต่คาถาประเภทน้ำแข็งเองก็ยังสามารถโจมตีเป็นวงแคบ ๆ ได้

โฮล์มส์ร่ายเวทอย่างอย่างต่อเนื่อง เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คิดจะกั๊กอะไรไว้ เขาพร้อมที่จะทุ่มหมดหน้าตักเพื่อจัดการพวกมัน เขาได้ร่ายคาถาทั้งสี่ของเขาอย่าง หอกมังกรธรณี, ระเบิดน้ำแข็ง, กรงวายุและเพลิงประกายแสง ด้วยคาถาโจมตีที่รุนแรงพวกนี้ทำให้ไม่มีค้างคาวแวมไพร์ตัวไหนเข้าใกล้โฮล์มส์กับรีลลิสได้เลย

สิ่งนี้แสดงให้เห็นถึงความสามารถอันทรงพลังของโฮล์มส์ในฐานะที่เขาได้รับการขนานนามของอัจฉริยะของดินแดนมนต์ดำ

เขาสามารถโจมตีไปพร้อมกับปกป้องริลลีสที่อยู่ข้างหลังเขาแต่ทางฝั่งเมอร์ลิน ทั้งเลอแรนก้ากับแดนเบ้ พวกเขาไม่ได้แข็งแกร่งขนาดนั้น พวกเขาจึงทำไดพียงปกป้องตัวเองเท่านั้น พวกเขาไม่สามารถปกป้องคาเปซกับแคทเธอรีนได้

ด้วยเหตุทำให้สถานการณ์ของสองพี่น้องอยู่ในความเสี่ยงอย่างมาก

ด้วยเหตุเมอร์ลินจึงไม่สามารถปกปิดความสามารถที่แท้จริงของเขาได้อีกต่อไป

“เฮ้อ...”

เขาถอนหายใจยาว จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นและรวบรวมพลังจิตอันทรงพลังกระตุ้นตรงไปที่โครงสร้างเวทมนต์ของเขาอย่างรวดเร็ว

“ข่ายสายฟ้า!!!”

เนื่องจากหมอกรัตติกาลทำอะไรพวกมันไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงร่ายคาถาข่ายสายฟ้าที่เขาเพิ่งสร้างขึ้นเมื่อไม่นานมานี้

หลังจากที่เขาร่ายเสร็จ เสียงฟ้าร้องได้ดังขึ้นมา แสงวาบได้สว่างขึ้นลำแสงสายฟ้าได้เชื่อมต่อกันเป็นชิ้นเดียวอย่างรวดเร็ว โดยตาข่ายไฟฟ้านี้ได้อยู่เหนือกลุ่มค้างคาวแวมไพร์จำนวนมาก

*เปรี้ยง!!*

สายฟ้าอันทรงพลังได้พุ่งเข้าหาค้างคาวแวมไพร์ทันที เดิมทีคาถาข่ายสายฟ้านี้เป็นคาถาที่กินกว้างขนาดใหญ่ ยิ่งกว่านั้นมันยังทำให้ศัตรูอยู่ในสถานนะมึนงงด้วย ในหมู่คาถาระดับศูนย์ คาถาข่ายสายฟ้าถือว่าทรงพลังมาก ไม่อย่างมันถึงไม่ใช้แต้มสนับสนุนแลกตั้ง 5แต้ม

แม้ว่าพลังสายฟ้าของข่ายสายฟ้าจะทำอะไรค้างคาวแวมไพร์ไม่ได้แต่มันสามารถหยุดการเคลื่อนไหวของพวกมันได้ชั่วคราว

*หวู่ม!!*

เมอร์ลินรวบรวมพลังจิตอีกครั้ง เขาได้ร่ายคาถาลมพายุ ทำให้ทุกคนเห็นเมอร์ลินเป็นภาพเบลอและหายเข้าไปในฝูงค้างคาวแวมไพร์

“แช่แข็ง!!”

เมอร์ลินร่ายคาถาแช่แข็งอย่างต่อเนื่องโดยไม่มีทีท่าจะหยุดพัก ทุกย่างก้าวที่เขาเดินผ่านพวกค้างคาวจะกลายเป้นก้อนน้ำแข็งทันที พวกมันไม่สามารถขยับตัวได้จึงทำให้พวกมันไม่มีโอกาสป้องกันตัวเลย

หลังจากเมอร์ลินแช่แข็งเสร็จ พวกมันก็ตกลงพื้นและแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

“ลูกไฟ, แช่แข็ง, ลมพายุ, หมอกรัตติกาลและข่ายสายฟ้า ไม่อยากจะเชื่อ นี่พ่อมดเมอร์ลินเป็นนักเวทย์ห้าธาตุ...”

เมื่อเห็นเมอร์ลินสามารถจัดการค้างคาวแวมไพร์ทั้งฝูงได้อย่างง่าย ทุกคนพากันตกตะลึง

เนื่องจากนักเวทย์ห้าธาตุมีน้อยและหายากมาก แม้แต่องค์กรนักเวทย์ขนาดใหญ่ก็ตาม โฮล์มส์ที่สร้างคาถาสี่ธาตุยังรู้เลยว่ามันยากเพียงใด การที่จะเป็นนักเวทย์ห้าธาตุนั้นต้องใช้ความกล้าหาญและความมุ่งมั่นสำหรับการเตรียมใจของผลลัพธ์ที่จะออกมา

รีลลิสมองเมอร์ลินอย่างสับสน เธอจำได้ว่าเมอร์ลินไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแต้มสนับสนุนคืออะไร แต่ทว่าพอผ่านไปครึ่งปีเขากลับกลายเป้นนักเวทย์ห้าธาตุแล้ว การเปลี่ยนแปลงนี้มันเหลือเชื่อเกินไป

“เขาเป็นอัจฉริยะหรือคนบ้าที่ยอมแพ้ต่อเส้นทางของตัวเอง”

โฮล์มส์กล่าวพลางมองเมอร์ลินด้วยสายตาอันซับซ้อน จริงอยู่ว่านักเวทย์ห้าธาตุนั้นจัดว่าเป็นอัจฉริยะแต่อย่างไรก็ตาม เขาอยู่ในหอคอยของพ่อมดลีโอซึ่งเป็นพ่อมดที่ไม่ใสใจในลูกศิษย์ของเขาเลย ดังนั้นเขาจึงทำเรื่องทุกอย่างนี้ด้วตัวเอง

บางทีเขาอาจจะหมดหวังกับการเป็นนักเวทย์ระดับ เขาจึงสร้างคาถาระดับศูนย์จำนวนมากโดยไม่สนใจผลกระทบที่ตามมา

“นักเวทย์ห้าธาตุ...เขายอมแพ้แล้วงั้นหรือ?”

เลอแรนก้าก็มีความคิดเช่นเดียวกับโฮล์มส์ เธอเองก็มาจากตระกูลนักเวทย์ดังนั้นเธอจึงเข้าใจดีว่าผู้ที่สามารถสร้างคาถาระดับศูนย์ได้ห้าอย่าง คน ๆ นั้นจะแข็งแกร่งเหนือกว่าผู้ใดและยิ่งเขาเลื่อนระดับสูงขึ้นไปเรื่อยก็ยากที่นักเวทย์ในระดับเดียวกันจะเทียบเขาได้

ดังนั้นไม่ต้องสงสัยว่าคน ๆ นั้นต้องเป็นอัจฉริยะในรอบ 100ปี

แต่อย่างไรก็ตาม เลอแรนก้ารู้ถึงขีดจำกัดของเมอร์ลินดี ในฐานะที่เขาเป็นพ่อมดพเนจรมากก่อน ลำพังโครงสร้างคาถาที่เขามีก็ไม่เสถียรอยู่แล้ว เขากลับเพิ่มคาถาลงไปอีกโดยไม่ปรุงแต่งใด ๆ ในสายตาของเธอมองว่า เมอร์ลินละทิ้งโอกาสที่จะกลายเป็นนักเวทย์ระดับหนึ่งโดยสมบูรณ์แล้ว

แววตาที่เธอมองเขามันเต็มไปด้วยความผิดหวัง