WS บทที่ 114 เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด

เมอร์ลินเดินไปรอบชั้นหนังสืออยู่หลายชั้น ในที่สุดเขาก็เจอคาถาธาตุสายฟ้า

ด้วยพลังของสายฟ้ากับเปลวเพลิงที่มีความรุนแรงพอ ๆ กับ ดังนั้นเขาจึงเลือกคาถาธาตุสายฟ้า

ในดินแดนมนต์ดำแห่งนี้มีคาถาสายฟ้ามากมายให้เลือก เมอร์ลินจึงต้องเลือกอย่างระมัดระวัง คาถาที่เขาต้องการต้องมีพลังโจมตีที่มหาศาลและสามารถโจมตีเป็นวงกว้างได้

ในที่สุดเขาสุดเขาก็ตัดสินใจเลือกคาถาข่ายสายฟ้า มันมีคุณสมบัติที่เมอร์ลินต้องการอยู่พอดี

“ข่ายสายฟ้า เป็นตาข่ายขนาดใหญ่ที่เกิดพลังธาตุสายฟ้าที่รุนแรง มันสามารถคลอบคลุมเป็นวงกว้างกว่า 10เมตร สามารถทำให้คู่ต่อสู้เกิดอาการชะงักได้ ใช้ 5แต้มสนับสนุน”

องค์ประกอบหลาย ๆ อย่างของคาถาข่ายสายฟ้านี้ มันตรงกับที่เมอร์ลินต้องการแต่เขาก็รู้สึกแย่ที่มันต้องใช้ถึง 5แต้มในการแลกมันมา

ก่อนหน้านี้เขาได้ตัดสินใจเลือกคาถาลมพายุกับหมอกรัตติกาล พวกมันได้ใช้ไป 7แต้ม ทำให้ตอนนี้เขาเหลือเพียง 3แต้มเท่านั้น

เมอร์ลินได้คิดเรื่องนี้อยู่นาน ก่อนที่เขาจะส่ายหัวอย่างเสียดาย เขาไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากจะปล่อยคาถาข่ายสายฟ้าไปเพียงชั่วคราว ไว้เขาจะกลับมาให้เมื่อเขามีแต้มสนับสนุนที่เพียงพอแล้ว

จากนั้นเมอร์ลินก็เดินลงไปที่ชั้นล่างและเดินตรงไปที่เคาท์เตอร์ที่มีพ่อมดชุดเทาอยู่

“ผมขอแลกแต้มสนับสนุนกับคาถาทั้งสองอันนี้ขอรับ” เมอร์ลินกล่าวกับพ่อมดชุดเทาที่ท่าทางเฉื่อยชา

เขาหันมาชำเลืองมองเมอร์ลินด้วยหางตา จากนั้นเขาก็หยิบจานกลมแบนที่เต็มไปด้วยอักษรรูน มันดูเหมือนกับอุปกรณ์เวทมนต์เลย

“ส่งแหวนมนต์ดำของคุณมาให้ฉัน”

เมอร์ลินทำตามอย่างเชื่อฟัง เมื่อพ่อมดชุดเทาหยิบแหวนจากเขามา เขาก็นำไปวางบนอุปกรณ์เวทมนต์ อักษรรูนเริ่มส่องแสงสีขาวออกมา

เมอร์ลินมองเห็นตัวเลข ‘สิบ’ บนตัวแหวนของเขาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็น ‘สาม’

จากนั้นพ่อมดชุดเทาก็ใช้อุปกรณ์เวทมนต์อีกตัวทำการลบอักษรรูนที่ผนึกตำราเวทมนต์ออก เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เขาก็ส่งตำราทั้งสองกับแหวนสีดำให้กับเมอร์ลิน

เมอร์ลินโค้งคำนับให้พ่อมดชุดเทาเล็กน้อย จากนั้นเขาก็หันหลังเดินออกจากหอสมุด

...

เมื่อเมอร์ลินกลับมาถึงหอคอยของพ่อมดลีโอ เขาก็ตรงไปที่ชั้นสามทันที

เมื่อมาถึงเขาหยิบตำราเวทมนต์ของคาถาลมพายุขึ้นมา เขาตรวจดูข้างในตำราและพบว่ามันมีโครงสร้างเวทมนต์อยู่ 5แบบ

เขาคิดว่าโครงสร้างเวทมนต์ทั้ง 5แบบ นี้ มันน่าจะเสถียร เนื่องจากมันถูกสร้างโดยจอมเวทย์ผู้ทรงพลังที่ได้ทำการค้นคว้าคาถาลมพายุมาอย่างยาวนาน

หากเปรียบกับโครงสร้างเวทมนต์ที่ชายชราอีธานสร้างขึ้นมานั้น มันจะมีความแตกต่างอย่างเห็นได้ชัด

ถ้าหากเมอร์ลินเป็นพ่อมดที่ไม่คิดอะไร เขาคงจะจำลองมันลงไปในจิตใต้สำนึกทันที แม้การกระทำเช่นจะทำให้เขาตกอยู่ในความเสี่ยงแต่มันก็ไม่ใช่ความเสี่ยงที่ไม่ร้ายแรงมากนัก

“เดอะเมทริกซ์ สร้างฐานข้อมูลคาถาลมพายุและทำการวิเคราะห์มัน”

ปิ้บ! ฐานข้อมูลคาถาลมพายุได้ถูกสร้างขึ้น เริ่มทำการวิเคาระห์!

เมอร์ลินเปิดใช้งานเดอะเมทริกซ์และให้มันสร้างโครงสร้างเวทมนต์คาถาลมพายุขึ้นมา

ปิ๊บ! ทำการเสร็จสิ้น ได้โครงสร้างทั้งหมด 253,516รูปแบบ!

ผ่านไปไม่นานเดอะเมทริกซ์ก็ได้สร้างโครงสร้างเวทมนต์ขึ้นมาให้ได้มากกว่าสองแสนแบบ นี่เป็นจำนวนผลลัพธ์ที่มากที่สุดเท่าที่เขาเคยได้รับมา

เรื่องนี้มันพิสูจน์ได้ว่าโครงสร้างเวทมนต์ของดินแดนมนต์ดำนั้นมีความสมบูรณ์มากเลยส่งผลให้ได้ผลลัพธ์จำนวนมาก

เมอร์ลินได้เลือกโครงสร้างเวทมนต์ที่ดีที่สุดและจำลองมันลงไปในจิตใต้สำนึกอย่างรวดเร็ว

ผ่านไปไม่นาน โครงสร้างเวทมนต์คาถาลพายุก็ได้ก่อตัวขึ้นมาในจิตใต้สำนึกของเขา แสงสีเขียวจำนวนนับไม่ถ้วนได้บินเข้ามาในตัวเขาราวกับแมงเม่า

แสงสีเขียวพวกนี้เป็นพลังงานธาตุลม โดยพวกมันจะเข้าไปในโครงสร้างเวทมนต์เพื่อเปลี่ยนแปลงเป็นพลังเวทย์

เมอร์ลินยังไม่หยุดอยู่แค่นี้ เขาได้สั่งให้เดอะเมทริกซ์ทำการวิเคราะห์และสร้างโครงสร้างเวทมนต์คาถาหมอกรัตติกาลทันที

เขามองดูโครงสร้างเวทมนต์ของมัน เขารู้สึกว่ามันมีความซับซ้อนกว่าคาถาอื่น ๆ ที่เขาเคยเห็นมาก่อนหน้านี้

“ไม่แปลกใจเลยที่มันต้องใช้ แต้มสนับสนุนตั้ง 5แต้ม”

เมอร์ลินแอบดีใจอย่างเงียบ ๆ เขารู้ว่ายิ่งโครงสร้างเวทมนต์มีความซับซ้อนมากเพียงใด พลังที่ออกมาก็จะยิ่งทรงพลังมากขึ้นเท่านั้น

ด้วยเดอะเมทริกซ์ที่เป็นความสามารถสุดโกงของเขา ทำให้เขาสามารถผ่านอุปสรรคที่ยากลำบากและสร้างโครงสร้างเวทมนต์ขึ้นมาใหม่อย่างง่ายดาย

จากนั้นไม่นาน เดอะเมททริกซ์ทำการวิเคราะห์เสร็จสิ้น เมอร์ลินก็ได้เลือกโครงสร้างเวทมนต์ที่ดีที่สุดและระดมพลังจิตเพื่อจำลองโครงสร้างเวทมนต์อย่างระมัดระวัง

“ฟู่~” เมอร์ลินถอนหายใจอย่างโล่งอกที่การจำลองโครงสร้างเวทมนต์ลงในจิตใต้สำนึกผ่านพ้นไปได้ด้วยดี

ณ ตอนนั้นเอง ได้มีเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้น

“นี่มัน!”

สีหน้าของเมอร์ลินบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง เขารู้สึกหนักอึ้งราวกับหัวจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ ภายหลังจากที่คาถาหมอกรัตติกาลปรากฏขึ้นในจิตใต้สำนึกของเขา

เขารู้สึกราวกับพลังจิตทั้งหมดที่มีได้ถูกดูดเข้าไปในสุญญากาศ เขาหอบหายใจอย่างรุนแรง ราวกับว่าตัวเขากำลังจะขาดใจ