WS บทที่ 98 สิ่งที่ต้องทำ PART 3

เมื่อเมอร์ลินได้รับคำยืนยันแล้วว่าแหวนวงนี้เป็นของจริง เขาก็รู้สึกโล่งใจและก็มันไว้อย่างดี

แต่อย่างไรก็ตามเมอร์ลินไม่ทราบถึงตำแหน่งที่ตั้งของดินแดนมนต์ดำ เขาจึงถามพ่อมดฮิลล์ไปว่า

“พ่อมดฮิลล์ ท่านทราบหรือไม่ว่าที่ตั้งของดินแดนมนต์ดำอยู่ที่ไหน?”

ชายชราได้ครุ่นคิดอย่างจริงจัง หลังจากนั้นไม่นานเขาก็เงยหน้าขึ้นและพูดอย่างไม่แน่ใจว่า

“ว่าใครหลายคนจะรู้ถึงชื่อเสียงขององค์กรเวทมนต์เหล่านี้แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีใครทราบถึงตำแหน่งที่ตั้งที่แน่นอน ข้าเคยได้ยินมาว่าที่ตั้งของดินแดนมนต์ดำอยู่ในเทือกเขาเคอร์ดิช เทือกเขาแห่งนั้นกว้างใหญ่ไพศาล บางทีเหรียญตราที่เจ้ามีอาจจะช่วยเจ้าในการหาตำแหน่งก็ได้”

“เทือกเขาเคอร์ดิช” เมอร์ลินเก็บสถานที่นี้ไว้ในใจ เขาตั้งใจว่าเมื่อกลับไปถึงปราสาทเขาจะหาแผนที่และข้อมูลไปยังที่นั่น

“พ่อมดฮิลล์”

เมอร์ลินเงยหน้าขึ้นและพูดกับชายชราด้วยท่าทีจริงจัง “ถ้าผมสามารถเข้าร่วมดินแดนมนต์ดำได้ ผมจะค้นคว้าหาสูตรยาที่ทำให้โครงสร้างเวทมนต์ของท่านให้เสถียรโดยเร็วที่สุด”

ชายชรายิ้มและพูดว่า “ข้าขอขอบคุณน้ำใจของพ่อมดเมอร์ลินมาก เนื่องจากข้าชรามากแล้ว ข้าอาจมีชีวิตอยู่ต่อได้อีกไม่กี่ปี...”

พ่อมดฮิลล์รู้ยินดีที่เมอร์ลินให้คำสัญญาต่อเขา แม้ตอนนี้สถานการณ์ของเขาจะดีขึ้นแต่มันก็อยู่ได้เพียงชั่วคราวเท่านั้น หากเขาขาดสติโครงสร้างเวทมนต์อาจพังทลายทันที

ดังนั้นเมอร์ลินที่เข้าร่วมกับดินแดนมนต์ดำจึงเป็นความหวังเดียวของเขา

หลังจากเมอร์ลินก็กลับไปยังรถม้า เขาตั้งว่าหากไปถึงปราสาทเมื่อไหร่ เขาจะต้องตรวจสอบเรื่องของเชอรีสกับลุงแพรตต์เป็นอย่างแรก เขาเชื่อว่าลุงแพรตต์จะสามารถจัดการเรื่องนี้ได้อย่างเหมาะสม

“ท่านบารอน ผู้บัญชาการแพรตต์กลับมาแล้วขอรับ” พ่อบ้านได้เข้ามารายงานให้เมอร์ลินทราบอย่างรวดเร็ว

เมื่อเขาเดินไปถึงห้องโถง เขาก็พบกับเชอรส เบนินและผู้บัญชาการแมนซ์

“บารอรเมอร์ลิน!”

เบนินและผู้บัญชาการแมนซ์รีบโค้งคำนับอย่างสุภาพให้กับเมอร์ลินทันทีที่พวกเขาเห็นเมอร์ลินเดินเข้ามา

เมอร์ลินรู้สึกแปลก ๆ ก่อนหน้านี้ทั้งสองเคยดูถูกเขาแต่ตอนนี้พวกเขาได้โค้งคำนับให้กับเมอร์ลินแล้ว

เมอร์ลินพยักหน้ารับอย่างไร้อารมณ์ เขาสังเกตเห็นว่าท่าทีอวดเบ่งของเบนินหายไปเยอะมาก อาจเป็นเพราะเขาได้ผ่านอุปสรรคมามากมายจึงทำให้ท่าทีอวดเบ่งราวกับเจ้าชายได้ค่อย ๆ หายไป

“ลุงแพรตต์ บารอนวอร์เรนได้ทำให้ลุงเดือดร้อนรึเปล่า?” เมอร์ถามพลางถามไปที่แพรตต์

แพรตต์หัวเราะเบา ๆ “บารอนวอร์เรนจะกล้าทำให้เราเดือดร้อนได้อย่างไร ทันทีที่พวกเราบอกว่าพวกเราเป็นอัศวินของท่านบารอนเมอร์ลิน บารอนวอร์เรนได้ถอยทันที เขายังบอกว่าเขาจะมาปราสาทด้วยตัวเองเพื่อมาขออภัยกับท่านบารอนโดยตรงในอีกไม่กี่วันข้างหน้าด้วยขอรับ” แพรตต์กล่าวด้วยสีหน้าที่ดูถูกเหยียดหยาม ดูเหมือนว่าเขาจะรังเกียจขุนนางอย่างบารอนวอร์เรนมาก

เมอร์ลินพอจะเข้าใจว่าทำไม บารอนวอร์เรนถึงยอมถอย แม้ว่าพวกเขาจะมีตำแหน่งบารอนเหมือนกันแต่สถานะของสังคมของพวกเขานั้นต่างกันโดยสิ้นเชิง ตัวเขานั้นได้รับการเอาใจใส่จากเคานต์เซิลผู้ซึ่งเป็นเจ้าเมืองอย่างดี นอกจากนี้เขายังเป็นพ่อมดแสนลึกลับ แม้แต่พวกวิสเคานต์เองก็ไม่กล้าปฏิบัติกับเมอร์ลินอย่างหยาบคาย ดังนั้นบารอนวอร์เรนก็ยังไม่ต่างกัน

แล้วอีกอย่างตระกูลเนลสันที่มีประวัติอย่างอันยาวนาน ยังถูกกำจัดโดยคำสั่งของเคานต์เซลินเพียงคำเดียว บารอนวอร์เรนคงไม่กล้างัดข้อกับคนที่ได้รับการสนับสนุนจากเคานต์เซลิน เขากลัวว่าชะตากรรมของพวกเขาอาจจบลงแบบเดียวตระกูลเนลสัน

“คนฉลาดมักจะอายุยืนยาวเสมอ...” เมอร์ลินกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

“เอาล่ะ พ่อบ้าน คุณช่วยเตรียมที่พักให้กับกองอัศวินปักษาอัคคีด้วย”

เมอร์ลินได้ทิ้งให้พ่อบ้านจัดการธุระต่าง ๆ ของเบนินกับแมนซ์ ส่วนเขาได้เดินขึ้นไปชั้นบนพร้อมกับเชอรีส

เบนินจ้องไปที่หลังของเมอร์ลินและกัดริมฝีปากแน่น สีหน้าของเขาแสดงออกถึงความไม่พอใจออกมา

“คุณชายเบนินโปรดตามผมมาด้วยขอรับ”

เมื่อได้ยินเสียงพ่อบ้าน เบนินก็ได้สติ เขารู้สึกตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่เขาจะนึกขึ้นได้ว่า ตอนนี้เขาไม่ใช่เจ้าชายผู้มีเกียรติอีกต่อไปแล้ว...

หลังจากผ่านช่วงเวลาอันเร่าร้อน เมอร์ลินก็ได้ขยับลุกขึ้นจากเตียง โดยทางด้านซ้ายของเรามีเชอรีสที่นอนหายใจรวยรินอย่างหมดแรง พวกเขาได้ผ่านช่วงแห่งความสุขอันยาวนาน ข้าวของในห้องกระจายกระจายไปทั่วนี่แสดงให้เห็นว่าพวกเขาบ้าคลั่งถึงเพียงใด มันรุนแรงและหนักหน่วงจนทำให้เชอรีสไม่อาจต้านทานไหว เธอได้หมดแรงและจมอยู่ในห้วงนิทรา

ใบหน้าของเชอรีสมีรอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นมา สีหน้าของเธอดูสงบมาก

ก่อนหน้านี้เชอรีสได้แบกรับความรับผิดชอบของกองอัศวินปักษาอัคคีไว้บนบ่าอันบอบบางของเธอ ในช่วงเวลาที่ผ่านมาเธอทำงานอยู่ใต้แรงกดดันมหาศาลจึงไม่แปลกเลยที่จะเธอจะเหนื่อยล้าถึงเพียงนี้

แล้วตอนนี้เบนินกับกองอัศวินปักษาอัคคีได้ปลอดภัยอย่างสมบูรณ์จึงทำให้เธอสามารถปลดเปลื้องภาระอันหนักอึ้งนี้ไปได้แล้ว การนอนหลับได้ครั้งนี้เป็นการนอนหลับที่ผ่อนคลายที่สุดนับตั้งแต่เธอหนีออกมาจากเมืองแห่งแสง

ตัดภาพมาที่เมอร์ลิน ตัวเขาได้จ้องมองเชอรีสด้วยแววตาที่เปล่าเปลี่ยว

แม้ว่าเขาจะมียศถาบรรดาศักดิ์ สถานะทางสังคมที่สูงส่งและหญิงสาวที่อยู่ข้างกายแต่เขาก็ยังรู้สึกถึงความว่างเปล่า

สิ่งที่เขาต้องการจริง ๆ ก็คือการไล่ตามไขว้คว้าพลังอำนาจที่สูงขึ้นและยิ่งใหญ่เกรียงไกรมากกว่านี้

เมอร์ลินได้กลับมาตรวจสอบพลังจิตของเขาอีกครั้ง เขารู้สึกว่าเทคนิดการทำสมาธิไม่ได้เพิ่มพลังจิตให้เขขามากนัก ยิ่งนานไปผลของมันก็ลดน้อยลงไปเรื่อย ๆ

ส่วนโครงสร้างเวทมนต์ทั้งคาถาลูกไฟกับแช่แข็ง ตอนนี้ถูกในสภาพที่สมบูรณ์ พวกมันสามารถสะสมพลังเวทย์ได้อย่างรวดเร็ว ต้องขอบคุณเดอะเมทริกซ์ที่ปรับปรุงประสิทธิภาพของคาถาให้ดีกว่าคาถาทั่วไปมาก

ส่วนคาถาธาตุดิน เมอร์ลินตัดสินใจเก็บมันไว้ก่อน เนื่องจากพลังจิตของเขาได้ในตอนนี้ยังน้อยเกินไป

ด้วยความก้าวหน้าของพลังจิตที่ช้าและองค์ความรู้ของนักเวทย์ที่น้อยเกินไป ทำให้เมอร์ลินรู้สึกร้อนรน เขาไม่สามารถรออยู่เฉย ๆ ได้อีกแล้ว เขาต้องการไปที่ดินแดนมนต์ดำเดี๋ยวนี้เลย

“ดูเหมือนต้องอธิบายทุกอย่างให้ท่านพ่อรับรู้ ก่อนที่เราจะเดินทางออกไป...”

เมอร์ลินลูบแหวนสีดำบนมือของเขาเบา ๆ ในขณะมองออกไปข้างนอกด้วยแววตาที่มุ่งมั่น