ตอนที่ 2 : การตื่น

ในจักรวาล หลายล้านกิโลเมตรห่างไกลจากโลกที่หลินมู่อยู่อาศัย ก้อนแสงสีเทาเดินทางด้วยความเร็วสูง ราวกับว่ามันจะหายไปจากความเป็นจริงออกไปเอง มันผ่านสิ่งกีดขวางเช่นอุกกาบาตราวกับเป็นอากาศธาตุ

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเพียงใด มันเข้าใกล้ดวงดาวสีฟ้าคราม จนถึงชั้นบรรยากาศ พื้นเริ่มเข้าใกล้ขึ้นทุกที แผ่นพื้นทวีปเล็กจ้อยแผ่ตัวเป็นวงกว้าง ขุนเขาสูงชันตระหง่านขึ้นมา จนสุดท้ายก้อนพลังสีเทาก็ได้กระแทกกับต้นไม้ต้นหนึ่งที่มิได้สลักสำคัญอะไร ต้นไม้เพียงแค่สั่นไปทั้งต้น จากนั้นก้อนพลังก็จางหายไป เหลือเพียงแต่แหวนสีเทาสนิมเกรอะที่ฝังอยู่กลางเนื้อไม้

หลินมู่ที่หลับใหลพบตัวเองอยู่ในพื้นที่มืดมิด เขามองไม่เห็นสิ่งใด น่าแปลกที่เขายังรับรู้ถึงแขนขาของตัวเอง อีกทั้งยังสัมผัสได้อีกด้วยซ้ำไป แต่เขาก็มิอาจมองเห็น

“ข้าอยู่ไหน? นี่คือฝันรึ? ข้าไม่เคยฝันแบบนี้มาก่อนเลย”

เขาเดินไปในความมืดมิดในเวลาที่อาจเป็นเพียงชั่วครู่หรือชั่ววัน เขาไม่รู้เลยว่าเวลาผ่านไปนานเพียงใด สุดท้ายจึงได้ตื่นเพราะความเจ็บแปลบบนศีรษะ เขามองรอบ ๆ และพบตัวเองที่นอนใต้ต้นแอปเปิ้ลอันคุ้นเคย แต่มีแอปเปิ้ลลูกเล็กหล่นอยู่ข้างตัว ท้องนภาค่อย ๆ สว่างขึ้นเรื่อยไป แสงสุริยาซ่อนเร้นใต้ขอบท้องนภาอยู่เช่นนั้น

“เฮ่อ แอปเปิ้ลนี่ตกใส่หัวข้าจนตื่นเรอะ แปลกนัก แอปเปิ้ลผลนี้ยังไม่ทันสุกดี ทำไมหล่นได้เล่า?”

หลินมู่ลุกขึ้นเหยียดแขนเงยหน้ามองฟ้า ประมาณเวลาได้ราวตี 5 เขาเดินไปยังลำธารเพื่อดื่มน้ำดับกระหาย เมื่อดับกระหายสมใจ เสียงร้องโอดครวญแสดงความหิวโหย

“ข้าต้องหาอะไรลงท้อง กลับเมืองไปก็ไร้ประโยชน์ ข้าไม่มีเงินเหลือแล้ว พวกทหารก็ยึดสมบัติข้าไปหมด คงต้องกลับไปหาแอปเปิ้ลกินที่เดิม”

หลินมู่เดินกลับไปหาต้นแอปเปิ้ล เขามองหาแอปเปิ้ลผลสุกพร้อมรับประทาน เมื่อหมายตาได้ เขาเริ่มปีนต้นไม้ เขาปีนป่ายจับกิ่งไม้เด็ดเอาผลแอปเปิ้ลออกมา

เมื่อปีนลง หลินมู่เห็นแสงประกายเล็กจิ๋วที่ต้นแอปเปิ้ล เขาเข้าใกล้เพื่อมองและพบชิ้นเหล็กเป็นสนิมทรงโค้งฝังอยู่กับไม้ เขาพยายามดึงออกแต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้เพียงแค่ติด แต่มันฝังแน่นมาก เขาใช้แรงทั้งหมดที่มีดึงมันออกมาและก็ได้ผล แต่แรงที่ใช้เต็มที่มันทำให้เขาเสียหลักตกลงมาจากต้นแอปเปิ้ลด้วย

เมื่อมองสิ่งของในมือ เขาพบว่ามันเป็นแหวนสีเขาขึ้นสนิมที่พอจะหาได้ในตลาดขายของ แหวนมีการออกแบบที่ประหลาด มันมีเดือยเล็กห้าตำแหน่งในระยะห่างเท่ากันที่ด้านข้างของแหวน

“ข้าไม่เคยเห็นของแบบนี้บนต้นไม้มาก่อนเลย มีใครเอามาฝังไว้บนต้นไม้นี่รึ? ถ้าเก็บไว้ อาจจะเอาไปขายในเมืองทีหลังก็ได้”

หลินมู่ที่ไม่รู้ที่มาของมันตัดสินใจสวมแหวนไว้ที่นิ้วกลางมือขวา ทันทีที่สวมแหวน ความเยือกเย็นแล่นเข้าสู่ร่างกายตามด้วยความอบอุ่นจากแหวนที่กระจายไปทั่วร่าง ขณะที่ความอบอุ่นแผ่กระจาย หลินมู่รู้สึกกระปรี้กระเปร่า ทุกอณูในร่างเปี่ยมไปด้วยพลัง มันดำเนินต่อไปเป็นเวลา 10 นาที จากนั้นหลินมู่จึงลืมตามองดูร่างกายตัวเอง

“อะไรกัน? ข้ารู้สึกแข็งแรงขึ้นกว่าที่เคยเป็น ร่างกายข้ากลายเป็นขั้น 3 งั้นรึ!?”

หลินมู่ผู้อยากจะทดสอบพลังหันไปเห็นก้อนหินขนาดสองกำปั้น เขาวางหินลงและชกมันเต็มแรง หินสั่นเพียงเล็กน้อย ทิ้งรอยแผลฉีกไว้ที่หมัดหลินมู่

“อ๊ากกก! เวรเอ้ย เจ็บเจ็บเจ็บ! ทำไมข้าถึงคิดทดสอบพลังกัน? แต่ทำไมข้าถึงเพิ่มพลังขึ้นได้ล่ะ? เพราะแหวนรึ? หรือว่ามันจะเป็นสมบัติ?”

หลินมู่มองดูแหวนและยังคิดว่ามันดูเหมือนเดิม เป็นเพียงแค่แหวนสีเทาขึ้นสนิม เว้นแต่ว่าแหวนตอนนี้พอดีกับนิ้วเขามากขึ้น ราวกับว่ามันคือแหวนของเขาเอง

หลินมู่ท้องร้องอีกครั้ง เสียงท้องย้ำเตือนความหิวโหย เขาที่เด็ดผลแอปเปิ้ลมาแล้วไปหากิ้งไม้แห้งมาจุดไฟต้มมัน เขารู้ว่ากินแอปเปิ้ลตรง ๆ เช่นนี้ต่อให้มันสุกแล้วก็ไม่ใช่เรื่องที่ควรทำ มันจะทำให้เขาปวดฟันเอาได้

แต่ในการต้มแอปเปิ้ล หลินมู่ต้องมีหม้อ เขาตัดสินใจไปที่กระท่อมเก่าของพ่อเพื่อหาหม้อ บางทีกระท่อมนั่นอาจจะแก้ปัญหาการไร้บ้านในตอนนี้ของเขาก็ได้ เขาจะนอนใต้ต้นไม้ใต้ท้องนภาตลอดไปไม่ได้จริงไหม? หน้าหนาวจะมาถึงในเดือนถัดไปแล้ว เขาจะต้องหาหลังคาคุ้มกะลาหัวและเสื้อผ้าอุ่น ๆ

เขาเดินลึกเข้าไปในป่า หลินมู่เจอกระท่อมพรานเก่าที่ถูกทิ้งร้าง กระท่อมนั้นเล็กและเก่าแก่เสียหายจากสภาพแวดล้อม

หลินมู่เดินเข้าไปและเจอข้าวของเครื่องใช้ไม่มาก มีแผ่นไม้ไว้รองนั่งและยังใช้เป็นเตียงได้ มีโต๊ะตัวเล็ก และชั้นวางของ ที่ริมกระท่อมมีเตาเล็กทำจากหิน หม้อใบเล็กวางอยู่ข้างกัน เขาวางกิ่งไม้แห้งที่เก็บมาและเริ่มจุดไฟ เขาเติมน้ำใส่หม้อและใส่แอปเปิ้ลลงไป หลังจากนั้นแอปเปิ้ลจึงแตกออกเมื่อสุก

10 นาทีต่อมา แอปเปิ้ลที่อร่อยพร้อมรับประทานก็เสร็จเรียบร้อย มันไม่มีรสเปรี้ยวหลงเหลืออยู่ หลินมู่ปล่อยให้หม้อเย็นลงก่อนจะกินแอปเปิ้ล หลังจากอิ่มแล้ว เขาพอใจและย้อนความคิดกลับมาหาแหวนลึกลับที่ได้มา

ขณะที่หลินมู่เพ่งสมาธิอยู่กับแหวน เขาก็รู้สึกถึงความเยือกเย็นที่เคยเจอตอนสวมแหวนครั้งแรกอีกครั้ง ก่อนสิ่งที่ตาเห็นจะจางหายกลายเป็นความมืดมิด