WS บทที่ 36 อุปกรณ์เวทมนต์ PART 2

เมื่อเมอร์ลินกลับมาถึงห้อง เขาก็รีบเปิดห่อผ้าอย่างใจร้อน ข้างในห่อผ้านั้นเป็นของแข็งที่เปื้อนไปด้วยดิน

เขาไม่สามารถระบุมันได้เนื่องมันถูกปกคลุมไปด้วยดิน เขาจึงไม่หยิบน้ำสะอาดมาและถูมันเบา ๆ

หลังจากที่สะอาดเสร็จ เขาก็พบว่ามันเป็นจึ้ขนาดเล็กเป็นรูปสามเหลี่ยมคว่ำและมีทับทิมขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลืองประดับอยู่ตรงกลาง

เมอร์ลินรู้สึกสงสัยว่าจี้ห้องคอที่อยู่ตรงหน้า มันเป็นอุปกรณ์เวทมนต์ของจริงรึเปล่า

ดังนั้นเขาจึงรวบรวมพลังจิตห้อหุ่มจี้อย่างรวดเร็ว

*หวู่ม!!*

เมอร์ลินรู้สึกได้ถึงพลังอันดูดที่น่ากลัวที่พยายามดึงพลังจิตของเขาเข้าไป เขารู้สึกดีใจมากและปล่อยให้พลังจิตถูกดูดเข้าไป

พลังจิตของเขาได้เข้าไปเก็บไว้ในตัวของจี้ เขารู้สึกได้ถึงพลังธาตุลมที่ขยับไปมาอย่างกระชับกระเฉง อย่างไรก็ตามดูเหมือนว่าจี้อันนี้จะชำรุดจึงทำให้พลังงานธาตุลมบางส่วนรั่วไหลออกมา

นี่คงเป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดสายลมประหมาดที่นอกปราสาท

“ช่างเป็นเครื่องมือที่น่าทึ่งจริง ๆ” เมอร์ลินกล่าวอย่างประหลาดใจและดึงพลังจิตกลับมา

แม้เมอร์ลินจะไม่รู้ว่าจี้นี้ทำงานอย่างไรแต่เขาพอจะเดาได้ว่ามันถูกใช้ในการกักเก็บพลังเวทมนต์

มันน่าจะคล้าย ๆ กับพวกคัมภีร์เวทย์ที่นักเวทย์จะทำใช้เพื่อสะดวกในการร่ายเวทย์ โดยคัมภีร์เวทย์จะสามารถเก็บได้อย่างละหนึ่งคาถาเท่านั้น เมื่อเปิดใช้งาน คาถาที่อยู่กักเก็บไว้จะถูกปลดปล่อยออกมา โดยส่วนใหญ่พวกมันจะใช้ได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น

อย่างก็ตามดูเหมือนจี้ในมือของเขาจะสามารถใช้ได้มากกว่าหนึ่งครั้งและเก็บได้มากกว่าหนึ่งคาถา โดยมันมีพื้นที่เล็ก ๆ มากมายภายในที่ไว้ใช้เก็บคาถา

เมอร์ลินได้ใช้พลังจิตตรวจสอบช่องเล็ก ๆ ที่อยู่ในจี้อย่างระมัดระวัง เขานับได้ราว ๆ 158ช่อง นั่นหมายความว่าเขาสามารถเก็บคาถาได้ 158คาถา

เขารู้สึกว่ามันเป็นอุปกรณ์เวทมนต์ที่น่ากลัวมากและพ่อมดทั่วไปไม่สามารถสร้างมันขึ้นมาได้

เมอร์ลินหมุดจี้ไปรอบ ๆ เขาก็ได้พบถอยคำที่ถูกสลักไว้ด้วยภาษามอลต้า

“เบลล์”

เมอร์ลินจำได้ว่าในตำราของชายชราอีธานได้บอกไว้ว่า ตามธรรมเนียมของพ่อมด พวกเขาจะสลักชื่อของตัวเองลงในอุปกรณ์เวทมนต์ที่พวกเขาสร้างขึ้น ดังนั้นแล้ว ‘เบลล์’ อาจจะเจ้าของอุปกรณ์เวทมนต์ชิ้นนี้

“ฉันสงสัยจังว่าคนที่ชื่อเบลล์นั้นจะยังมีชีวิตอยู่รึเปล่า”

เมอร์ลินพึมพำและมองไปที่รอยแตกบนจี้ เขารู้สึกว่าจี้ชิ้นนี้น่าจะเป็นอุปกรณ์เวทมนต์ที่มีอายุมากกว่าร้อยปีหรือมากกว่านั้น

แม้เขาจะไม่รู้ว่าพวกพ่อมดจะมียืนยาวถึงหลายร้อยปีหรือไม่ แม้แต่ชายชราอีธานเองเขาก็ไม่รู้ว่ามีอายุเท่าไหร่ แม้เขาจะเป็นเพียงนักเวทย์ระดับหนึ่งก็ตาม ดูเหมือนว่าความลับของพวกพ่อมดจะลึกลับจนยากที่เขาจะสามารถตามหาความจริงของมันได้ในตอนนี้

ไม่ว่าเบลล์จะยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ สิ่งที่เมอร์ลินสนใจในตอนนี้ก็คืออุปกรณ์เวทมนต์ชิ้นมันยังสามารถใช้งานได้อยู่รึเปล่า

เขาได้ใช้พลังจิตตรวจสอบช่องแต่ว่างในจี้อย่างละเอียดและพบว่าใน 158ช่อง ส่วนใหญ่ถูกทำลายและว่างเปล่า

‘บางทีอาจมีใครบางคนได้ปลดปล่อยคาถาที่อยู่ในจี้นี่แล้วส่งผลให้ช่องพวกนั้นแตกหรือไม่ก็พวกมันถูกทิ้งเอาไว้เป็นระยะเวลาอันยาวนานและในที่สุดมันก็พัง’

หลังจากที่เมอร์ลินตรวจสอบอย่างละเอียดก็พบว่ามีเพียง 18ช่อง เท่านั้นที่อยู่ในสภาพที่สมบูรณ์

“แค่ 18คาถา สินะ อืม...แค่นี้ก็ถือว่าเยอะมากแล้ว”

เมอร์ลินรู้สึกโล่งใจ ในตอนแรกเขาคิดว่ามันใช้การไม่ได้ซะแล้วแต่ยังดีที่มันยังใช้งานได้

แต่ถึกระนั้นเขายังจำเป็นต้องทดสอบว่าจี้อันนี้ยังสามารถเก็บคาถาไว้ข้างในได้มั้ย

เขาได้รวบรวมพลังจิตและใส่เข้าไปข้างในจี้อีกครั้ง นั่นทำให้พลังเวทย์ที่ยังหลงเหลืออยู่ในจี้ได้ถูกกระตุ้นขึ้นมา

พลังเวทย์ที่หลงเหลือได้รั่วไหลออกมาจากช่องที่แตก เมอร์ลินคิดว่าหากปล่อยให้พลังเวทย์พวกนี้อยู่ในจี้ต่อไป มันอาจทำให้จี้พังก็ได้ดังนั้นเขาจึงตัดสินขับพวกพลังเวทย์ที่ค้างอยู่ออกไปทั้งหมด

*หวู่ม หวู่ม หวู่ม*

ทันใดนั้นเอง พลังลมอันบ้าคลั่งได้พัดกระจายไปรอบห้อง โชคดีที่พลังเวทย์ที่เหลือมันไม่มากนัก จึงไม่ส่งผลร้ายแรงอะไรแต่สภาพห้องตอนนี้เละ ดูยุ่งเหยิงไปหมด

หลังจากที่พลังเวทย์เก่าออกไปหมดแล้ว เมอร์ลินก็นำคาถาใส่ลงไปในจี้

ตอนนี้คาถาที่เขามีอยู่แค่คาถาเดียวก็คือ คาถาลูกไฟ

ถึงมันจะเป็นคาถาระดับศูนย์แต่ถ้าเขาสามารถเสกมันตอนเป็นลูกไฟยักษ์ได้ อานุภาพของมันเทียบเท่าคาถาระดับหนึ่ง

หากจะเก็บคาถาลงไปในจี้ก็ต้องคาถาลูกไฟยักษ์ คำถามต่อไปก็คือ จี้มันจะสามารถทนต่อคาถาลูกไฟยักษ์ได้หรือไม่

เมอร์ลินได้ตัดสินใจใช้คาถาลูกไฟยักษ์ใส่ลงไป โดยเขาไม่รู้ว่าผลที่ออกมาเป็นหัวหรือเป็นก้อย