บทที่ 155 ลมพัดแรงก่อนพายุใหญ่

บทที่ 155 ลมพัดแรงก่อนพายุใหญ่

ภายในวิหารมารทมิฬอันยิ่งใหญ่ และมืดมิดของ สำนักมารทมิฬบรรยากาศเงียบสงัดจนน่าอึดอัด

ณ ใจกลางความมืดนั้น คาร่าลืมตาขึ้น กลิ่นอายปีศาจขุมหนึ่งปะทุขึ้นรอบกายก่อนจะถูกสูบกลับเข้าไปในร่างดุจกระแสน้ำวน พลังอำนาจสั่นสะเทือนมวลอากาศรอบตัวราวกับทุกสิ่งต้องยอมสยบต่อเจตจำนงของนาง นางลุกขึ้นจากบัลลังก์อย่างสง่างาม ฝ่าเท้าเปลือยเปล่าเหยียบลงบนพรมสีแดงเข้มที่ทอดตัวยาวไปสู่บานประตูหินออบซิเดียน

"หนึ่งปีก่อน ข้าผ่านทัณฑ์มหายานครั้งที่เจ็ด และก้าวเข้าสู่ ขอบเขตมหายานขั้นที่เจ็ด" นางพึมพำ น้ำเสียงราบเรียบทว่าทรงพลังดุจพายุที่ซ่อนเร้น "บัดนี้ ตบะบารมีของข้าเสถียรสมบูรณ์แล้ว"

มือเรียวบางลูบผ่านกระถางธูปทองคำ ควันสีม่วงจาง ๆ ลอยวนเวียนรอบใบหน้าของนางประดุจหมอกที่มีชีวิต

"ไลราเล่... หากเจ้ายังไปไม่ถึงขั้นที่เจ็ด วันเวลาแห่งความรุ่งโรจน์ของสำนักชิงหยวนคงเหลืออยู่อีกไม่มากนัก"

น้ำเสียงของนางนิ่งสงบ ทว่ารอยยิ้มที่มุมปากกลับเปี่ยมไปด้วยคำสัญญาแห่งการทำลายล้าง นางกำหมัดแน่นเพียงแผ่วเบา แรงกดดันวิญญาณก็ระเบิดออกจนอากาศบิดเบี้ยว แรงกดดันนั้นมหาศาลพอที่จะบดขยี้โลหะให้เป็นจลได้ในพริบตา

ก่อนที่พลังนั้นจะสงบลง เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากภายนอกวิหาร

คิ้วเรียวของคาร่าขมวดเข้าหากันเพียงเล็กน้อย สีหน้าของนางกลับมาเย็นชา และสงบนิ่งในทันที ท่าทางองอาจดุจประมุขผู้ปกครองหมูมารหวนกลับคืนมา ประตูใหญ่เปิดออกพร้อมเสียงครืนครัน

ผู้อาวุโสมัลริกในชุดผ้าไหมรบสีเข้มก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว และคุกเข่าลงข้างหนึ่ง แม้จะก้มหัวต่ำแต่ท่าทางที่สั่นเทาก็ปิดซ่อนความตื่นตระหนกไม่มิด

"คารวะท่านประมุข!"

"มีเรื่องด่วนอันใด ถึงต้องรีบร้อนเพียงนี้?" คาร่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบแต่แฝงด้วยความกดดัน

ผู้อาวุโสชูมือที่สั่นเทาขึ้น นำเสนอการ์ดวิญญาณที่สลักด้วยอักขระสีดำซึ่งกำลังพัลส์แสงจาง ๆ "ท่านบรรพชน อาซราเอธ วีครอธ ส่งข้อความผ่านวิชาลับสื่อวิญญาณมาอีกครั้งครับ!"

แววตาของคาร่าทอประกายความสนใจเป็นครั้งแรก นางยื่นมือออกไป การ์ดวิญญาณเลื่อนลอยข้ามวิหารมาสู่ปลายนิ้วของนาง แรงกดดันปีศาจแผ่ซ่านไปทั่วห้องเมื่อห้วงสำนึกของนางสัมผัสกับอาวุธวิเศษชิ้นนั้น

อักขระเงารวมตัวกันกลางอากาศ กลายเป็นข้อความสีแดงฉานดุจโลหิต

"อีธานยังไม่ตาย มรดกสูงสุดของสำนักชิงหยวนถูกครอบครองแล้ว ข้าเหลือเวลาอีกเพียงครึ่งปี"

ดวงตาของคาร่าหรี่ลง น้ำเสียงแฝงความประหลาดใจ "มรดกสูงสุดของสำนักชิงหยวน... และบรรพชนเหลือเวลาอีกเพียงครึ่งปีงั้นหรือ?"

นางย้อนนึกถึงตำนานของสำนักชิงหยวนที่ก่อตั้งมาเกือบหมื่นปี รากฐานของมันตั้งอยู่บนความลับที่ทิ้งไว้โดย บรรพชนเมฆาคราม ตัวตนที่ครั้งหนึ่งเคยสัมผัสถึง ขอบเขตสูงสุด มรดกของเขานั้นเป็นดั่งตำนาน ความจริงที่กล่าวกันว่าทัดเทียมกับเจตจำนงแห่งสวรรค์

ไม่เคยมีใครเปิดมันออกได้ ไม่ว่าจะเป็นวิสุทธิชนหรืออัจฉริยะในรอบหลายยุคสมัย... จนกระทั่งตอนนี้

"ข้าไม่นึกเลยว่าสำนักชิงหยวนจะเปิดเผยความลับที่ลึกที่สุดออกมาได้ในที่สุด" คาร่าพึมพำ "จะเป็นใครกัน? ไลราเล่งั้นหรือ?"

นางเหยียดยิ้มหยาม "ยัยผู้หญิงแพศยานั่น... เป็นก้างขวางคอข้ามาตลอด"

ผู้อาวุโสมัลริกเอ่ยขึ้นอย่างลังเล "นายท่าน บรรพชนบอกว่าเหลือเวลาเพียงครึ่งปี... แต่ท่านไม่ได้บรรลุกายอมตะจากการฟื้นฟูสายเลือดแล้วหรือ? ท่านหมายความว่าอย่างไรกันแน่?"

คาร่าหันไปมองเขา สายตาคมกริบจนมัลริกแทบหยุดหายใจ "ความอมตะ... ไม่ใช่ความไร้เทียมทาน" นางกล่าวเย็นชา "เมื่อความต่างของพลังมหาศาลเกินไป แม้แต่กายอมตะก็แตกสลายได้ ข้อความสุดท้ายของท่านหมายถึงสิ่งเดียว มีใครบางคนหรือสิ่งบางอย่างในสำนักชิงหยวนที่กุมพลังซึ่งทัดเทียมกับขอบเขตสูงสุดเอาไว้"

มัลริกเหงื่อกาฬไหลพราก คาร่าวางการ์ดวิญญาณลง ริมฝีปากหยักเป็นรอยยิ้มลี้ลับ

"นี่เป็นครั้งที่สองที่บรรพชนเสี่ยงใช้วิชาลับสื่อวิญญาณ ท่านต้องติดอยู่ในสถานการณ์ที่เกินจะควบคุม สถานการณ์ที่แม้แต่พลังสายเลือดปีศาจก็ต้านทานไว้ไม่ได้" นางกล่าวเสียงเข้มขึ้น " และเหล่าผู้ฝึกตนของสำนักมารทมิฬที่ยังถูกคุมขังอยู่ในถ้ำผนึกปีศาจ... คงจะมีสภาพที่ย่ำแย่กว่านั้นมาก"

กลิ่นอายรอบตัวนางปะทุขึ้น พลังงานสีดำลั่นเปรี๊ยะประดุจสายฟ้าใต้เมฆทมิฬ "ส่งคำสั่งออกไป เรียกตัวผู้อาวุโส และผู้นำทุกคนของสำนักมาที่วิหารมารทมิฬเดี๋ยวนี้!"

"รับบัญชา!" มัลริกคำนับอย่างนอบน้อม แววตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น

เป็นเวลาหลายศตวรรษนับตั้งแต่สำนักล่มสลาย ความอัปยศเหล่านั้นถูกสลักลงในใจของศิษย์ทุกคน บัดนี้ ประมุขของพวกเขากำลังปลุกเปลวไฟแห่งความแค้นที่หลับใหลมานานให้ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง พวกเขาจะกลับมายิ่งใหญ่ และเหล่าปีศาจแห่งขุนเขาหอคอยดำจะสยบโลกนี้ไว้ใต้ฝ่าเท้าอีกครั้ง

ครู่ต่อมา ชายวัยกลางคนในชุดเกราะสีม่วงเข้มก็ก้าวเข้ามา กลิ่นอายของเขาหนักแน่นดุจขุนเขา เขาคือ มหาผู้อาวุโสทาเรน ผู้มีตบะถึงระดับมหายานขั้นที่สาม

"เรียนท่านประมุข ข้ามีเรื่องสำคัญจะรายงาน"

คาร่าเลิกคิ้ว "ว่ามา"

"มีสำนักหนึ่งจากดินแดนสวรรค์... ต้องการร่วมมือกับเรา"

แววตาของคาร่าเย็นเยียบลง "สำนักระดับรองงั้นหรือที่กล้ามาขอเป็นพันธมิตรกับสำนักมารทมิฬ? พวกมันคิดว่าไก่กาหรือหมาข้างถนนที่ไหนก็ยืนเคียงข้างเราได้งั้นหรือ?"

ทาเรนรีบคำนับ "โปรดฟังข้าก่อนท่านประมุข! สำนักนี้คือ หุบเขาวิลเทเรีย แม้จะเป็นสำนักระดับรอง แต่พวกมันเติบโตอย่างรวดเร็วในช่วงหลายทศวรรษที่ผ่านมา บัดนี้พวกมันรวบรวมทรัพยากรจนก้าวขึ้นมาทัดเทียมกับสี่สำนักใหญ่ในดินแดนสวรรค์แล้ว"

"พูดต่อไป"

"พวกมันตั้งอยู่ใกล้กับสำนักชิงหยวน และเป็นศัตรูกันมานาน ประมุข และรองประมุขของพวกมันต่างอยู่ในระดับมหายานขั้นที่สอง ส่วนผู้อาวุโสสูงสุดกล่าวกันว่าทะลวงผ่านขั้นที่ห้าไปแล้ว... แต่ที่สำคัญกว่านั้น เราเชื่อว่าพวกมันมีพันธมิตรจากภายนอกหนุนหลัง ไม่อย่างนั้นพวกมันคงไม่กล้าท้าทายสำนักชิงหยวนเช่นนี้"

"ข้าเข้าใจแล้ว" คาร่าครุ่นคิด "เจ้าจะเสนออะไร?"

"ข้าเชื่อว่าหุบเขาวิลเทเรียใช้เป็นเครื่องมือได้ ความทะเยอทะยานทำให้พวกมันอยากท้าทายสำนักชิงหยวน... พวกมันจะเป็นดาบที่ลอบโจมตีจากในเงามืดให้เรา"

ริมฝีปากของคาร่าหยักยิ้มเล็กน้อย "เป็นความคิดที่น่าสนใจ แต่จำไว้... พวกมันเป็นมนุษย์ และมนุษย์ไม่เคยมีความภักดีที่แท้จริง การร่วมมือต้องทำอย่างระมัดระวัง พวกมันต้องการอะไร?"

"ข้อเสนอของพวกมันเรียบง่าย" ทาเรนกล่าวอย่างรวดเร็ว "พวกมันต้องการให้เราสนับสนุนในการทำลายสำนักชิงหยวน และยินดีมอบส่วนแบ่งจากสงครามให้เราถึงเจ็ดสิบส่วน"

"เจ็ดสิบส่วน..." คาร่าหัวเราะเบา ๆ "อย่างน้อยพวกมันก็เจียมตัว แต่ทรัพยากรเหล่านั้นไม่ได้สำคัญกับเรานัก ต่อให้เราทำลายสำนักชิงหยวนได้ เราก็ไม่อาจเข้าครอบครองดินแดนนั้นได้อย่างเปิดเผย เพราะสำนักอื่น ๆ ในดินแดนสวรรค์คงไม่ยืนเฉยหากเผ่าปีศาจเปิดฉากรุกรานอย่างเต็มตัว"

นางยืนตระหง่านบนแท่นพิธี แววตาเปี่ยมด้วยวิสัยทัศน์ "ปล่อยให้พวกมนุษย์กัดกันเองไป... เราจะเพียงแค่เฝ้ามอง และลงมือในยามที่จังหวะสุกงอม"

"เป้าหมายเดียวของเราตอนนี้ คือถ้ำผนึกปีศาจ... นั่นคือสิ่งที่ต้องให้ความสำคัญที่สุด!"

วิหารสั่นสะเทือนตามน้ำเสียงของนาง ราวกับเป็นคำพยากรณ์ที่ต้องเกิดขึ้นจริง

จบตอนแล้วนะครับ ขอบคุณที่ยังติดตามกันอยู่นะครับ หลังจากนี้จะพยายามอัพให้ได้ทุก ๆ วันนะครับ

ติดตามพวกเราเพิ่มเติมได้ที่ facebook : MysteryBox

https://www.facebook.com/share/17XxkhHdQg/?mibextid=wwXIfr