ตอนที่ 19 วิชาเลือดอสูรของคามานูเอะ - นูเอะ

ตอนที่ 19 วิชาเลือดอสูรของคามานูเอะ - นูเอะ

ใบหน้าของซิดฉายแววเสียดายเล็กน้อย

การโจมตีครั้งแรกไม่สำเร็จผลในทันที ดังนั้นการต่อสู้ระหว่างพวกเขาคงต้องใช้เวลาอีกสักพัก

ต้องยอมรับว่าดาบนิจิรินที่ถูกหลอมใหม่ด้วย เทพจักรกลร้อยหลอม และเคลือบด้วย ฮาคิเกราะ นั้นมีความคมกริบเป็นเลิศจริงๆ

มนุษย์! แกทำให้ข้าโกรธจนได้!

สีหน้าของคามานูเอะดูชั่วร้าย น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำอย่างน่ากลัว

ในฐานะอสูรข้างแรม เขาไม่เคยเจอช่วงเวลาที่น่าอับอายเช่นนี้มาก่อน

นี่คือความอัปยศ!

เขาต้องฆ่าคนตรงหน้าเพื่อล้างอายให้ได้!

เขาคำรามลั่น ปลดปล่อยวิชาเลือดอสูรออกมาทันที แสงสีแดงฉานที่น่าสะพรึงกลัวส่องสว่างไปทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืน เมื่อแสงจางลง รูปลักษณ์ของคามานูเอะก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

เขาไม่ได้อยู่ในร่างมนุษย์อีกต่อไป แต่กลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่ประหลาดพิสดารอย่างยิ่ง

สิ่งมีชีวิตนี้มีหน้าเป็นลิง ลำตัวเป็นแบดเจอร์ แขนขาเป็นเสือที่ทรงพลัง และหางที่ปราดเปรียวเหมือนงู โดยมีความสูงที่เกินจริงถึงห้าเมตร

โฮก! เจ้ามนุษย์ ข้าจะฉีกแกเป็นชิ้นๆ!

คามานูเอะอ้าปากกว้างและคำราม ทำให้สัตว์น้อยใหญ่และนกในบริเวณใกล้เคียงแตกตื่นหนีไปคนละทิศละทาง

เขาก้าวเท้าเสือขนาดมหึมา วิ่งตรงเข้ามาหาพวกเขาอย่างหนักหน่วง

ทุกย่างก้าวทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

ซิดยังคงสงบนิ่งเมื่อเผชิญกับภาพตรงหน้า

สรุปว่าความสามารถวิชาเลือดอสูรของคามานูเอะคือสิ่งนี้ คล้ายกับการกลายร่างเป็นสัตว์อสูรในนิยายแฟนตาซี

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้มันค่อนข้างยุ่งยากจริงๆ เขาจะตัดหัวลิงขนาดยักษ์นั่นยังไงดี

หรือพูดให้ถูกคือ หัวในตอนนี้เป็นของปลอม และหัวจริงต้องอยู่ที่อื่น นั่นถึงจะสมเหตุสมผลกว่า

ไม่อย่างนั้น เขาคงไม่ได้อยู่ในตำแหน่งอสูรข้างแรมหรอก

คามานูเอะพุ่งเข้ามาใกล้ซิดแล้ว เขาเหวี่ยงอุ้งเท้าเสือที่มีขนปุกปุยขนาดใหญ่ ฟาดลงมาอย่างหนักหน่วงด้วยความเร็วที่ไม่สูงนัก

ตูม!

เสียงทึบหนักดังขึ้น และพื้นดินแห้งก็ถูกแรงมหาศาลเตะจนฝุ่นฟุ้งกระจายเป็นวงกว้างทันที

เมื่อฝุ่นจางลง ก็ปรากฏรอยเท้าเสือขนาดใหญ่บนพื้น แต่ซิดที่ควรจะถูกบดขยี้กลับหายตัวไปไร้ร่องรอย

เนตรสีขาว!

ซิดที่ใช้ ฮาคิสังเกต หลบฉากไปด้านข้างล่วงหน้า ได้เปลี่ยนสีของม่านตา

จากสีทองเจิดจรัส กลายเป็นสีขาวอมฟ้าที่ดูฟุ้งฝัน

เนตรสีขาวมีความสามารถอันทรงพลังสามอย่าง ได้แก่ การมองทะลุ การมองระยะไกล และการหยั่งรู้

และตอนนี้ จุดประสงค์ที่ซิดเปิดใช้งานเนตรสีขาวก็เพื่อการมองทะลุ

คามานูเอะหลังจากกลายร่างเป็นสัตว์อสูร มีขนหนาปกคลุมทั่วร่างกาย สร้างอุปสรรคเพิ่มเติมในการหาจุดอ่อน

อย่างไรก็ตาม ในสายตาของซิดตอนนี้ กระดูก เนื้อ และเส้นชีพจรของคามานูเอะล้วนปรากฏชัดเจน และเขายังสามารถสังเกตการไหลเวียนของพลังงานภายในร่างกายได้อีกด้วย

ดังนั้น เพียงแค่กวาดตามองครั้งเดียว เขาก็พบจุดอ่อนที่แท้จริงของคามานูเอะ

หัวลิงขนาดยักษ์นั้นเป็นเพียงเครื่องอำพรางจริงๆ หัวจริงของเขายังคงสภาพเดิม ซ่อนอยู่ที่หน้าผาก

หากไม่มีเนตรมองทะลุ คงยากมากที่จะค้นพบสิ่งนี้

เจ้าแมลงชั้นต่ำ!

คามานูเอะที่รู้ตัวว่าซิดหลบการโจมตีเมื่อครู่ได้ ก็ขยับขาทั้งสี่และพุ่งเข้ามาอีกครั้งทันที

วูบ!

เสียงฉีกกระชากอากาศดังขึ้น และฝ่ามือหนาขนาดใหญ่เท่าบานประตูสองข้างก็ฟาดลงมาอีกครั้งด้วยความรุนแรง

ช้าไป

สีหน้าของซิดไม่เปลี่ยนแปลง เขายังคงใช้ ฮาคิสังเกต หลบการโจมตีนี้ได้อย่างง่ายดาย

เขาสังเกตเห็นว่าการเคลื่อนไหวของคามานูเอะดูไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย ทุกครั้งที่โจมตี เขาจะจงใจยกหัวขึ้นนิดหน่อย

ช่างเป็นการหลอกตัวเองที่น่าสมเพชจริงๆ!

มิน่าล่ะถึงมีฝีมือแค่ระดับอสูรข้างแรม

โธ่เว้ย!

ดวงตาของคามานูเอะค่อยๆ แดงก่ำ ขาทั้งสี่ข้างโจมตีอย่างรวดเร็ว ทั้งกระทืบ ตบ และตะปบ แต่เขาไม่เคยใช้ปากกัดเลย

แต่มันไร้ประโยชน์ ซิดสามารถหลบได้ตลอด ราวกับรู้ล่วงหน้าเสมอว่าเขาจะทำอะไรต่อไป

ที่สำคัญที่สุดคือ หลังจากการโจมตีแต่ละครั้ง บาดแผลใหม่จะปรากฏบนร่างยักษ์ของคามานูเอะ

แม้ว่ามันจะสมานได้ในพริบตา แต่มันก็ทำให้เขาโกรธจัด

เมื่อเวลาผ่านไป ความโกรธเกรี้ยวในใจของคามานูเอะก็เอาชนะเหตุผลได้ในที่สุด

เขาอ้าปากกว้างและกัดเข้าใส่ซิดที่เอาแต่หลบไปมาเหมือนหนูอย่างดุเดือด

กร๊อบ!

ฟันขนาดใหญ่ที่แหลมคมบดขยี้ก้อนหินและต้นไม้จนแหลกละเอียดในทันที

ดวงตาของซิดเป็นประกาย นี่คือโอกาสที่เขารอคอย

เขาย่อขาลง สูดอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ และผนึก ฮาคิเกราะ ลงบนใบดาบอย่างสุดความสามารถ ทำให้ดาบนิจิรินสีดำคมกริบอย่างน่าเหลือเชื่อ

แสงดาบสีดำสี่สายวาบผ่าน!

ทันใดนั้น เสียงเอ็นร้อยหวายขาดผึงก็ดังขึ้น

ฉัวะ!

ขาเสือหนาๆ ของคามานูเอะที่กลายร่างเป็นสัตว์อสูรอ่อนยวบลงทันทีและทรุดฮวบลงกับพื้น พร้อมกับเลือดจำนวนมากที่พุ่งกระฉูดออกมาจากข้อเท้าทั้งสี่ข้างพร้อมกัน

แย่แล้ว!

คามานูเอะรู้สึกถึงความเลวร้าย สติของเขากลับคืนมาทันที และในขณะเดียวกันก็พยายามยกหัวขึ้น

น่าเสียดายที่มันสายเกินไปแล้ว

เอ็นร้อยหวายที่ขาทั้งสี่ข้างของมันถูกตัดขาดอย่างสมบูรณ์ และร่างกายก็กองอยู่กับพื้น ต่อให้ยกหัวขึ้นก็ไร้ประโยชน์

แสงดาบสีดำอันคมกริบวาบผ่านอีกครั้ง

ซิดปรากฏตัวขึ้นที่ด้านข้าง จังหวะนั้นเขาค่อยๆ เก็บดาบนิจิรินกลับเข้าฝักสีดำอย่างนุ่มนวล

เพราะในขณะนี้ ขนหนาบนหน้าผากของคามานูเอะว่างเปล่าอย่างสิ้นเชิง รวมถึงหัวที่ซ่อนอยู่ข้างในด้วย

อึก...

คามานูเอะรู้สึกเพียงแค่วิงเวียนศีรษะ จากนั้นหัวของเขาก็กระแทกลงกับพื้นอย่างแรง ดวงตายังคงเต็มไปด้วยความสับสน

ท้ายที่สุด เขาทำได้เพียงมองดูตัวเองกลายเป็นกองเถ้าถ่านสีดำและสลายไปจากโลกนี้ด้วยความสิ้นหวัง

เหนื่อยชะมัด!

เมื่อคามานูเอะตาย ร่างกายของซิดก็ผ่อนคลายลงทันที เขานั่งลงกับพื้นเพื่อพักผ่อน

การต่อสู้ทั้งหมดดูเหมือนเขาจะเป็นฝ่ายได้เปรียบ แต่มันผลาญพลังกายของเขาไปมหาศาล

หากยืดเยื้อต่อไป ก็ไม่แน่ว่าใครจะเป็นฝ่ายแพ้หรือชนะ

ยังไงซะ นี่ก็เป็นถึงอสูรข้างแรม

เจ้านาย บาดเจ็บตรงไหนไหมครับ

หุ่นเชิดสีขาวหมายเลขหนึ่งและหมายเลขสองรีบก้าวเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง

ฉันไม่เป็นไร

ซิดนอนแผ่หลากับพื้น ส่ายหัวเบาๆ เป็นคำตอบ

เขาเพิ่งตระหนักได้ว่าหุ่นเชิดสีขาวหมายเลขหนึ่งและหมายเลขสองดูเหมือนจะไม่มีประโยชน์เลยในระหว่างการต่อสู้ ทั้งที่พวกมันถูกสร้างมาเพื่อปกป้องเขา

แต่ตอนนี้ กลายเป็นว่าเขาต้องเป็นคนปกป้องพวกมันเสียเอง

อย่างไรก็ตาม เขาทำอะไรไม่ได้ เพราะความแข็งแกร่งของพวกมันยังอ่อนแอเกินไป

พวกมันรับมือได้แค่อสูรธรรมดาเท่านั้น

ช่างเถอะ ถ้าไร้ประโยชน์ก็ช่างมัน! อย่างน้อยก็เหมือนมีคนรับใช้ฟรีสองคน แถมพวกมันไม่เคยบ่นหรือขัดขืนเขาเลยสักนิด

คืนนี้พักที่นี่แหละ พวกเจ้าสองคนเฝ้ายาม

ไม่นานนัก ซิดก็ลุกขึ้นนั่ง พาหุ่นเชิดสีขาวและคนอื่นๆ ไปยังจุดที่ค่อนข้างสบายและออกคำสั่ง

ครับ!

หุ่นเชิดสีขาวหมายเลขหนึ่งและคนอื่นๆ พยักหน้ารับคำ

แม้ว่าพวกมันจะเป็นสิ่งมีชีวิต แต่พวกมันไม่ใช่มนุษย์ ดังนั้นการนอนหลับจึงไม่ใช่เรื่องสำคัญสำหรับพวกมัน

ซิดหยิบเต็นท์ออกมาจาก ถุงกลืนกิน จากนั้นก็วางหมอนและผ้าห่มที่นุ่มสบายไว้ข้างใน

ของทั้งหมดนี้เขาสร้างขึ้นด้วย เทพจักรกลร้อยหลอม

เทพจักรกลร้อยหลอม ไม่เพียงแต่ใช้สร้างอาวุธวิเศษได้เท่านั้น แต่ยังประยุกต์ใช้สร้างของใช้ในชีวิตประจำวันได้อีกด้วย ซึ่งถือเป็นทักษะวิเศษที่สะดวกสบายมากจริงๆ

และแล้ว ซิดก็หลับสนิทไปอย่างมีความสุขในเต็นท์ของเขา

จบตอนที่ 19