บทที่ 28 คำสาปของอันอัน รหัส: หมีน้อย

บทที่ 28 คำสาปของอันอัน รหัส: หมีน้อย

"พี่หมีใหญ่ไม่สบาย พี่หมีรองมาดู"

"พี่หมีสามเก็บสมุนไพร พี่หมีสี่ต้มยา"

"พี่หมีห้า..."

เสียงเพลงกล่อมเด็กที่สดใสและร่าเริงลอยก้องไปทั่วคฤหาสน์

พร้อมกับเสียงฝีเท้าเล็กๆ ที่ย่ำลงบนพื้น อันอันวิ่งลงมาจากบันไดสู่ห้องนั่งเล่น

"พี่หมีจ๋า (￣O￣)ノ สวัสดีตอนเย็นค่า!"

ไอ้หนุ่มเด็กแว้น: ...

พี่โล้น: ...

ถึงทั้งคู่จะตื่นอยู่ แต่ก็เลือกที่จะแกล้งตาย

มีเพียงหลินอี้ที่โบกมือให้กับความว่างเปล่าตรงหน้า "สวัสดีตอนเย็น"

"อิอิ พี่หมีสวัสดีค่า พวกพี่ตื่นสายกันอีกแล้วนะ!"

"ตื่นสายไม่ดีนะ ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลย~~~~"

เมื่อเห็นพี่หมีนอนตายเกลื่อนพื้น อันอันก็กระโดดเข้าไปผลักๆ ดันๆ ทันที แถมยังเอากำปั้นน้อยๆ ทุบลงบนตัวพวกเขาอีกด้วย

พี่โล้นที่มีแรงเหลือน้อยเต็มที เมื่อถูกอันอันรบกวนก็ร้องเสียงหลงเหมือนหมูถูกเชือดทันที

"หยุดตีได้แล้ว ตีอีกทีฉันตายแน่!"

ในที่สุดพี่โล้นก็ยอมเปิดปากพูด

"ฮึ~ พี่หมีใจร้ายกับหนู อันอันทำเพื่อพวกพี่แท้ๆ แต่พวกพี่กลับมาดุหนู!"

แม้หลินอี้จะมองไม่เห็นอันอัน แต่เขาก็เดาได้ว่าตอนนี้อันอันต้องยืนเท้าสะเอว ทำแก้มป่องด้วยความโมโหอยู่แน่นอน

พี่โล้นสะดุ้งตื่นตระหนก เพิ่งรู้ตัวว่าทำพลาดครั้งใหญ่อีกแล้ว

วินาทีถัดมา ขนหมีจำนวนมากก็งอกออกมาตามตัวเขาอีกครั้ง จนแทบจะกลายร่างเป็นตุ๊กตาหมีโดยสมบูรณ์

ถ้าทำพลาดอีกครั้งเดียว เขาตายสนิทแน่

หลินอี้พูดไม่ออกจริงๆ

ในความคิดเขา ช่วงที่ง่ายที่สุดของดันเจี้ยนนี้คือตอนที่อันอันอยู่ในสภาวะปกติ

แต่เจ้านี่ยังรับมือไม่ได้

การจะหวังให้คนพวกนี้เคลียร์ดันเจี้ยน เป็นแค่ฝันลมๆ แล้งๆ ชัดๆ

ส่วนไอ้หนุ่มเด็กแว้น ถูกอันอันทุบจนสลบไปแล้ว ต่อให้อยากส่งเสียงก็ทำไม่ได้

"พี่หมี ทำไมยังหลับอยู่อีก? รีบตื่นมาเล่นซ่อนแอบกับอันอันเร็วน้า"

พูดจบ อันอันก็ต่อย "ปัง ปัง" ใส่ไอ้หนุ่มเด็กแว้นสองหมัด

หลินอี้เหมือนจะได้ยินเสียงกระดูกหักดังกร๊อบ

สีหน้าของไอ้หนุ่มเด็กแว้นดูมีสีสันมาก อารมณ์ซับซ้อนหลากหลายทั้งเจ็บปวด สับสน และดิ้นรนผสมปนเปกันไปหมด

สุดท้ายก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่หลุดพ้น

"ในที่สุด... ก็เป็นอิสระเสียที..."

ไอ้หนุ่มเด็กแว้นค่อยๆ ปิดตาลง พลังชีวิตไหลออกไปอย่างรวดเร็ว

"พี่หมี!!!"

อันอันกรีดร้องด้วยความตกใจกลัว "พี่หมี ฮือๆๆ... หนูไม่ได้ตั้งใจ..."

หลินอี้: "..."

มีวิธีตายแปลกๆ โผล่มาอีกหนึ่ง

สุดยอดไปเลย!

"แย่ล่ะ!"

"เวลานี้ยังจะมามัวดูละครลิงอะไรอยู่อีก ยัยหนูนี่ร้องไห้แล้ว!"

หลินอี้เพิ่งนึกกฎข้อแรกของการเป็นพี่หมีได้

【1. พี่หมีจะไม่ทำให้อันอันเสียใจ ถ้าอันอันเสียใจ โปรดเล่าเรื่องตลกให้เธอฟัง】

นั่นไงล่ะ!

วินาทีถัดมา!

หลินอี้เห็นกับตาว่าพี่โล้นกลายร่างเป็นตุ๊กตาหมีรูปทรงมนุษย์โดยสมบูรณ์ หัวใจหยุดเต้น...

【ได้รับผลกระทบจากคำสาปของอันอัน รหัส: หมีน้อย ยืนยัน/ยกเลิก พลิกผัน】

เกือบลืมไปเลย ฉันไม่กลัวคำสาปหน้าไหนทั้งนั้น

"พลิกผัน!"

【คำสาปแห่งเหตุและผลพิเศษ พลิกผันล้มเหลว...%#&!@#￥...】

【ย้อนกลับคำสาป ย้อนกลับเหตุ ได้รับผลลัพธ์...】

【ถูกปฏิเสธโดยเจตจำนงของโลก ยินดีด้วย คุณได้รับคำสาปใหม่ รหัส: กองอัศวินหมี】

【กองอัศวินหมี: ใช้พลังคำสาป 2000 หน่วยเพื่ออัญเชิญกองอัศวินหมีมาต่อสู้แทนคุณ เลเวลไม่เกินร่างต้น สูงสุด 10 ตน เติมพลังให้ 'หมีน้อยของอันอัน' เพื่ออัญเชิญผู้บัญชาการกองอัศวิน】

"คุณพระ นี่แน่ใจนะว่าเป็นคำสาป?"

"ฉันเรียนมาน้อย อย่ามาหลอกกันด้วยสกิลเทพที่ปลอมตัวเป็นคำสาปนะ"

คำสาปสายอัญเชิญ รุกได้รับได้ซัพพอร์ตได้ ดีเกินจริงไปแล้ว

ถ้ารู้อย่างนี้ ตอนเริ่มเกมตบอันอันสักฉาดคงได้ขนมปังกับนมมาแล้วมั้ง?

"ฮือออ~ พี่หมี อย่าตายนะ อันอันไม่ได้ตั้งใจ ฮือออ~~"

เด็กสาวดูเสียใจจริงๆ ร้องไห้จนน้ำตาอาบแก้ม ดูน่าสงสารจับใจ

น่าเสียดายที่ใครบางคนไม่รู้จักคำว่าถนอมบุปผา

"ร้องสิ ร้องเข้าไป ร้องให้ดังกว่านี้ ให้คำสาปมันถาโถมเข้ามาอีก!"

หลินอี้ยิ้มร้ายที่มุมปาก

【ได้รับผลกระทบจากคำสาปของอันอัน... พลิกผัน... คำสาปซ้อนทับ...】

【กองอัศวินหมี: ใช้พลังคำสาป 1500 หน่วยเพื่ออัญเชิญ...】

"แงงงง—"

【คำสาปซ้อนทับ: ใช้พลังคำสาป 1000 หน่วย...】

"ฮือๆๆ~~~"

【คำสาปซ้อนทับ: ใช้พลังคำสาป 800 หน่วย...】

อันอันร้องจนไม่มีน้ำตาจะไหลแล้ว ทำไมถึงเป็นแบบนี้!

หลินอี้ชี้ไปที่ศพพี่โล้น "อันอัน ดูสิ พี่หมีตัวนี้ก็ตายแล้วเหมือนกัน!"

"พี่หมี... ไม่อยู่แล้ว..."

"อึก~ อึก~ แงงงง—"

หัวเล็กๆ ของเด็กสาวห้อยตกลงอย่างหนักอึ้ง เธอหมอบลงข้างศพพี่โล้น ร้องไห้อย่างน่าเวทนา...

【คำสาปซ้อนทับ: ใช้พลังคำสาป 500 หน่วยเพื่ออัญเชิญ...】

【ซ้อนทับ: ใช้เงินคำสาป 5 เหรียญ หรือพลังคำสาป 500 หน่วย เพื่ออัญเชิญอัศวินหมี ไม่จำกัดจำนวน ไม่มีคูลดาวน์ ผู้บัญชาการกองอัศวินสามารถอัญเชิญผ่าน 'หมีน้อยของอันอัน' ผู้บัญชาการมีเลเวลสูงกว่าร่างต้นหนึ่งระดับ สูงสุดถึงวิญญาณคำสาประดับ S】

【เลเวลคำสาปถึงขีดจำกัด ไม่สามารถซ้อนทับต่อได้ (พอได้แล้ว อย่าโลภมาก)】

"แหม~ ระบบนี้เดี๋ยวนี้มีอารมณ์ขันนะ"

หลินอี้แอบเสียดายในใจ

"ถ้าบัฟความแข็งแกร่งให้ทีมพี่หมีได้ ดินแดนต้องสาปอะไรพ่อจะถล่มให้ราบ!"

แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสซะทีเดียว

ถ้าอยู่ต่ออีกสักสองวัน แล้วคำสาปพละกำลังอัพเกรดเป็นออร่าล่ะก็...

เมื่อดึงสติกลับมา หลินอี้ถึงสังเกตเห็นว่าอันอันหยุดร้องไห้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

เขากระตุ้นเนตรมารกวาดตามอง ผมสั้นสีน้ำตาลเกาลัดของเธอค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดง

"แย่ล่ะ"

หลินอี้ร้องแย่แล้วในใจ

อันอันผมแดงเลเวลเป็นปริศนา ดีไม่ดีอาจเป็นตัวตนระดับ 'ไม่อาจเอ่ยนาม' เขาไม่มีความมั่นใจว่าจะเอาชนะได้เลย

"อันอัน งั้นพี่หมีเล่านิทานให้ฟังเอาไหม?"

หลินอี้ใช้น้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้

ต้องทำให้อารมณ์ของอันอันสงบลงก่อน

"จริงเหรอ?"

เด็กสาวยิ้มทั้งน้ำตา

"เอาเรื่อง 'สโนว์ไวท์กับคนแคระทั้งเจ็ด' ไหม?"

"ไม่อยากฟัง"

"งั้นเอาเรื่อง 'หนูน้อยขายระเบิดนิวเคลียร์' ไหม?"

"ไม่เอา!"

"แล้วหนูอยากฟังเรื่องอะไรล่ะ?"

"อืม..."

อันอันเอียงคอครุ่นคิด แล้วจู่ๆ ก็จับมือใหญ่ของหลินอี้ "ไปกับหนูสิ ในห้องอันอันมีหนังสือนิทาน"

แม้หลินอี้จะมองไม่เห็นอีกฝ่าย แต่สัมผัสจากมือของเธอก็ทำให้เขาขนลุกเกรียว

นุ่มนิ่ม เย็นเฉียบ...

ดูจากสถานการณ์ของอันอันตอนนี้ ผมแดงน่าจะหายไปแล้ว

เขาจึงถูกจูงมือเดินเข้าไปในห้องนอนของอันอัน

ขอบคุณคำเตือนจากไดอารี่นั่น หลินอี้เลยเลือกเล่านิทานแทนเรื่องตลก

กฎข้อที่หนึ่งผิดเต็มๆ

และเพราะเหตุนี้เอง หลินอี้ถึงสามารถเข้าห้องอันอันได้อย่างปลอดภัย

เขามีลางสังหรณ์ว่าคืนนี้จะได้อะไรติดไม้ติดมือกลับไปแน่

แต่ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าห้อง หลินอี้ก็ต้องขมวดคิ้ว

กลิ่นยาฉุนกึกอบอวลอยู่ในอากาศ

บนตู้ข้างเตียงมีอุปกรณ์การแพทย์วางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ

บนผนังมีระเบียนประวัติผู้ป่วยแขวนอยู่

หลินอี้เดินเข้าไปกวาดตามอง ใบหน้าของเขาซีดเผือดทันที

【เหออิน อายุ 37 ปี มะเร็งระยะสุดท้าย เสียชีวิตเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน...】