Chapter 174: Unique Dungeon (2)
Chapter 174: Unique Dungeon (2)
Chapter 174: Unique Dungeon (2)
การบกพร่องของจิตวิญญาณกำลังฟื้นตัวทุกวันและหายภายใน10วัน.
"ฮ้าวว~ เมื่อยจัง. หาวว~ การนอนหลับนี่มันดีจริงๆ.”
ยิฮิตื่นมาและมองไปรอบๆ.
“หืม? มาสเตอร์,ทำไมยิฮิอยู่ที่นี่? ยิฮิหลับในสวน.”
มันแปลกมาก สปิริตกำลังบินไปรอบๆยิฮิ
-แฟร์รี่ตื่นแล้ว!
-งั้นเราก็ไม่ต้องทำงานแล้วน่ะสิ?
-เซอร์ไพร์ ~
สปิริตเข้ามารุมล้อมเพื่อตรวจสอบหลังจากการทำงานอย่างหนักของพวกเขา.
“พวกจะทำอะไร? ยิฮิฮิ. มาสเตอร์ ยิฮิ รู้สึกอายเมื่อมีคนจ้องมองเยอะขนาดนี้.”
"มีอะไรแปลกๆไหม?”
"กับ ยิฮิ? อืม...อ๊ะ!”
ยิฮิมองไปที่ตัวของเธอ
"ปีกของฉันเพิ่มขึ้น!”
ปกติมีเพียงแค่2ปีเท่านั้นแต่มันได้เปลี่ยนเป็น4ปีกแล้ว.มันเปลี่ยนไปเมื่อการฟื้นคืนถึง90%.
“อะไร? ทำไมปีกของฉันถึงเติบโตขึ้น? ฉันรู้สึกถึงความแข็งแกร่ง...”
ยิฮิกางปีกออก.
ในเวลาเดียวกันแสงสว่างจ้าออกมาจากปีกของเธอ.
แสงได้พุ่งขึ้นไปสู่ชั้นบนสุดของดันเจี้ยนและสว่างทั่วทั้งดันเจี้ยน.
“เอ๋ เอ๋...?”
ผมกระพริบตาด้วยความสับสน แต่ก็มีข้อความปรากฎขึ้นหลายข้อความ.
| -จิตวิญญาณของแฟร์รี่ดั้งเดิมเพิ่มขึ้นหนึ่งระดับ. |
| -การจัดระดับดันเจี้ยนได้เพิ่มขึ้นเป็น ‘ยูนิค (Uniq).’ |
เห็นได้ชัดว่าพลังของยิฮิกำลังเติบโตขึ้น.ผมเดาได้จากจำนวนปีก.อย่างไรก็ตามผมไม่คิดว่าต้นไม้ดั้งเดิมจะตื่นขึ้นในเวลาเดียวกัน.
นอกจากนี้...การจัดระดับของดันเจี้ยนก็ได้เพิ่มขึ้น
วิกฤติคือโอกาศ ทั้งหมดนี้เริ่มจากสปิริต.
ถ้าผมไม่ได้เมล็ดสปิริตแล้วเรื่องพวกนี้จะไม่เกิด.ผมไม่สามารถแก้ไขจิตวิญญาณที่บกพร่องนั่นด้วยตัวเองได้.
ความบังเอิญเหล่านั้นมันทับซ้อนกัน.พวกเขาเชื่อมต่อกันทีละนิดละน้อยจนกระทั่งเกิดปรากฎการณ์แบบนี้.
ครึ่กๆๆๆ!
ไม่นานหลังจากข้อความปรากฎ.
ดันเจี้ยนเริ่มมีการเปลี่ยนแปลง.
รากของต้นไม้ดั้งเดิมได้ขยายไปทั่วดันเจี้ยน รู้สึกเหมือนกับว่า...ต้นไม้ดั้งเดิมได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของดันเจี้ยน.
‘ความเข้มข้นของพลังเวทย์เริ่มหนาแน่นขึ้น.’
พลังการป้องกันของดันเจี้ยนไม่เพียงแต่เพิ่มขึ้นเท่านั้นพลัง ‘อำนาจ’ ของผมยังเพิ่มขึ้นด้วย.ผมรู้ด้วยสัญชาตญาณ ผมต้องเข้าไปดูในโหมดภายใน...
‘ดันเจี้ยนยูนิค.’
ผมไม่เคยได้ยินดันเจี้ยนระดับยูนิคมาก่อนเลยในชีวิตก่อนหน้าของผม ดันเจี้ยนทั้งหมดเหมือนเดิม มันไม่แตกต่างแม้ว่าระดับของมันจะเพิ่มขึ้นเป็นระดับแรร์.
ผมไม่คิดเลยว่ามันจะเพิ่ม...เป็นระดับยูนิค
‘นั่นหมายความว่าอาจมีความเป็นไปได้ที่จะทำให้มันเป็นระดับอีปริกหรือตำนาน.’
ผมเงยหน้ามองยิฮิที่แสงกำลังส่องสว่างออกจากตัวเธอค่อยๆหรี่ลงจนมันจางหายไปเผยให้เห็นยิฮิที่เตฺบโตขึ้นเล็กน้อย.
“เอ๊ะ? ยิฮิเติบโตขึ้นนายท่าน!”
ตั้งแต่หัวของเธอลงมารวมไปถึงนิ้วมือและร่างกายของเธอมันเพิ่มขนาดขึ้นครึ่งนิ้ว.
ยิฮิหัวเราะอย่างร่างเริง.
เธอสับสนจากแสงที่โผล่ออกมาจากร่างเธอ แต่แล้วเธอก็ตระหนักว่าร่างกายเธอขยายขึ้นเล็กน้อย.
"คุณรู้ไหมว่ามีอะไรเปลี่ยนแปลงไปบ้าง?”
ยิฮิแตะที่ริมฝีปากของเธอและคิดอยู่ช่วงนึงก่อนที่จะตอบคำถามของผม.
"นิดหน่อย.บางส่วนของพลังเวทย์จากตั้นไม้ดั้งเดิมได้หลอมรวมกับยิฮิ.มันไม่มากนัก แต่มันก็ดีมากก ~ ยิฮิจะเป็นประโยชน์ในอนาคต.และต้นไม้ดั้งเดิมบอกกับฉันว่า.หวังว่า... ‘ราชาองค์แรก’ ได้ถือกำเนิดขึ้นแล้ว."
“ราชา?”
ผมสังเกตเห็นถึงพลังเวทย์ต้นไม้ดั้งเดิมแล้ว แค่ผมอยากรู้เกี่ยวกับราชามากกว่า. เช่นเดียวกันความสำเร็จที่ได้ฉายา ‘แรก’ ปรากฎออกมาให้เห็นด้วย. ผมอยากรู้เนื่องจากมันมีตัวแปรนิดหน่อย.
ยิฮิพยักหน้า.
"แต่ราชาไม่สามารถสกำเนิดเองได้.มาสเตอร์ต้องตัดสินใจ.ในโลกปีศาจและสวรรค์เป็นไปได้ที่จะกำเนิดราชาจาก นักเวทย์,เทวดา,ดีม่อน หรือสิ่งมีชีวิตอื่นๆ...แล้วนี่คือดันเจี้ยนนี้มันจะเปลี่ยนไปเป็นอีกโลกหนึ่งก็ได้."
“......”
ผมหมดคำพูด.ยิฮิพูดเหมือนกับผมสามารถทำได้ง่ายๆ. นั่นหมายความว่าดันเจี้ยนอาจจะเป็นโลกอิสระได้.มันคงเป็นกับโลกที่เป็นรูปธรรมอย่างโลกปีศาจหรือโลกสวรรค์.
สั้นๆ.
"ผมจะเป็นพระเจ้า?”
ยิฮิหัวเราะ.
"นี่เดี๋ยว~ มันไม่ใช่อย่างนั้น.มาสเตอร์จะเป็นพระเจ้าทำไมในเมื่อมีราชาเพียงองค์เดียว? ถูกต้องมาสเตอร์อาจจะพูดว่า ‘ฉันเป็นพระเจ้า!’ แต่สิ่งมีชีวิตเหล่านั้นไม่ได้เชื่อเช่นนั้น. ใช่มั๊ย...คุณถามยิฮิแบบนี้~. มาสเตอร์ยังคงขาดพระเจ้า.คุณจะได้เป็นพระเจ้าแน่นอนถ้าทุกอย่างเปลี่ยนไป.คุณจะถูกเรียกว่า ‘เทพมาร’ แต่ความสำเร็จมันจะต้องซับซ้อนขึ้นนอกเหนือจากสถานะของคุณ.ในเรื่องนี้มาสเตอร์ยังทำไม่สำเร็จเลยใช่มั๊ย? ดังนั้นมันจะสำเร็จถ้าคุรมีคุณสมบัติ! ยิฮิฮิ!”
เธอบอกว่าผมยังอ่อนแอเกินกว่าจะเป็นพระเจ้า.
ผมรู้สึกตกใจแต่ผมเชื่อมั่นในคำพูดของเธอ.
มีหลายคนที่แข็งแกร่งกว่าผมเช่น จักรพรรดิเงา,มันกรปีศาจที่แท้จริงอาโอจินและแกรราส ราชาสปิริตไฟ.นอกจากนี้ยังอาจจะมีสิ่งมีชีวิตอื่นๆอีกที่ผมไม่รู้จักแข็งแกร่งกว่าผม.
พวกเขายังไม่มีคุณสมบัติในการเป็นพระเจ้า.จักพรรดิเงาเป็นคนที่ชั่วร้าย ในที่สุดเขาก็เสี่ยงและสุดท้ายเขาก็สูญหายไปตามโชคชะตากรรมของเขา.
ถ้าผมมองมาที่โลกปีศาจ...มันเป็นความจริงที่ไม่เคยมีใครเป็นพระเจ้า
อย่างไรก็ตามนั่นเป็นเป้าหมายที่ไม่แน่นอน
เป้าหมายหลักของผมเป็นเดวิล ผมมุ่งเป้าไปที่การปกครองโลกปีศาจ
ไม่จำเป็นที่จะต้องสร้างโลกของตัวเอง.
‘ไม่. เป้าหมายของผมจะไม่เปลี่ยน.’
ผมกลืนน้ำลายของผม.มันน่าหลงใหลมากกว่าที่ผมคิด.เมื่อผมตัดสินใจแล้วมันก็ไม่มีอะไรจะมาหยุดผมได้.
อย่างไรก็ตามอันดับของดันเจี้ยนของผมได้เพิ่มขึ้น ดังนั้นผมจึงยังได้รับผลประโยชน์ใหญ่กว่าที่ผมคิด.
"ผมจะสร้างให้กำเนิดราชาได้ด้วยวิธีไหน?”
"นั่น..."
ผมถามยิฮิแต่เธอไม่ตอบ.มันต้องมี ‘รูปแบบ’ ที่จำเป็นการสร้างเมล็ดพันธุ์ในโลกใหม่?”
"รูปแบบ...”
มันหมายถึงรูปร่างและเราสามารถประกอบมันเมื่อต้องการจะสร้างอะไร.
แต่ผมไม่สามารถเข้าใจได้. มันมีรูปแบบที่สามารถทำให้เทวดา,ดีม่อน,มนุษย์หรือแม้แต่สิ่งที่ชีวิตที่กลายเป็นลอร์ดแล้ว?
สิ่งเหล่านี้จะรู้แค่เฉพาะพระเจ้าเท่านั้น.
'สิ่งนี้จะต้องเป็นที่รู้จักอย่างเป็นธรรมชาติ.’
ไม่จำเป็นต้องรีบเร่ง
แค่นี้ก็ได้รับคำใบ้ก็เพียงพอแล้ว.
ตอนนี้ผมไม่รู้ แต่อีกหน่อยผมจะได้รับรู้มัน.
มันแต่เหมือนกับปริศนา.
“ยิฮิฮิฮิ.มาสเตอร์ต้องการให้ยิฮิแสดงพลังเวทย์ไหม?”
"มันคือพลังเวทย์ดั้งเดิม?”
“ใช่! ยิฮิอยากจะลองมันสักครั้ง.”
ผมไม่สามารถมองเห็นหน้าต่างสถานะของยิฮิจากมัทอายได้ เพราะฉะนั้นผมก็ไม่รู้ว่าเธอมีสกิลอะไรบ้าง
มันเป็นเพลังเวทย์ตั้นกำเนิด ดังนั้นผมจึงต้องการลองดูว่ามันเหมาะกับชื่อเหล่านี้หรือไม่.
'ฉันต้องรัมัดระวังในกรณีนี้.’
ผมจ้องมองไปในขณะที่มีแสงกระพริบออกมาจากมือยิฮิ
"ย๊า!"
มีรังสีจากแสงน้อยๆออกจามือของยิฮิ ไม่นานหลังจากนั้นแสงก็พุ่งไปถึงเพดานของดันเจี้ยนและรากต้นไม้ดั้งเดิมก็เริ่มขยับพร้อมๆกัน.
เธอตั้งใจที่จะโจมตีไปที่รากหรอ?
มันเหมือนกันแต่แตกต่าง รางย้อยลงมาและพันกันเป็นรูปยักษ์ ยักษ์ทั้งสามตัวที่มีขนาดใหญ่พอๆกับไฮดร้าถูกสร้างขึ้น.
"แฮ่ก ~ แฮ่ก ~ วู้ว มันยากมาก. นี่มัน. มาสเตอร์. ยิฮิอัญเชิญยักษ์ดั้งเดิมสำเร็จแล้ว.”
| ชื่อ: ยักษ์ดั้งเดิม [Origin Giants] | |||
| สถานะ | |||
| Strength | 100 | Intelligence | 90 |
| Agility | 95 | Stamina | 100 |
| Magic Power | 80 | ||
| ศักยภาพ: (465/???) | |||
สิ่งมีชีวิตชั้นสูง.มันเท่ากับสิ่งมีชีวิตเลเวล3.รากจากต้นกำเนิดนั้นจำเป็นต้องอาศัยพลังเวทย์ เพราะงั้นมันจึงเป็นไปได้ที่จะมีอยู่แค่ในดันเจี้ยนเท่านั้น.
ปัญหาคือ...เวลาในการใช้อัญเชิญ
"แฮ่ก! แฮ่ก! แฮ่ก แฮ่ก! อ่า, ฉันคอแห้งมาก. ไม่มีอะไรมากกว่านี้แล้ว มาสเตอร์. นี่คือลิมิตของยิฮิ.”
หลังจากนั้นไม่ถึงหนึ่งหรือสองนาทียิฮิก็หายใจเหมือนกับหมาหอบแดด พวกเขาทั้งสามพึ่งถูกเรียกดังนั้นพวกเขาจึงหงุดหงิด.
อย่างไรก็ตามมันก็เป็นช่วงเวลาสั้นๆ.
‘เวทย์ที่คล้ายกัน.’
ยิฮิมีอำนาจแต่เธอควบคุมมันไม่ถูกต้อง
อย่างไรก็ตามเวทย์มนตร์ดั้งเดิมน่าสนใจอย่างมาก ถ้ายิฮิรู้วิธีการใช้งานมันได้อย่างถูกต้องผมก็จะมีสิ่งมีชีวิตที่ดีว่าชั้นสูงตัวอื่น.
มันไม่ใช่เหตุผลตอนนี้ แต่มันมีความน่าจะเป็นไปได้แน่นอน.
"เยี่ยมมาก."
“ยิฮิฮิฮิฮิ!”
ร่างกายของยิฮิบิดเบี้ยวจากความขวยเขินเป็นอย่างมาก
ปฎิกิยาของเธอแย่ลงเพราะว่าเธอไม่ได้ยินคำชมมานาน.
ผมไม่สนใจยิฮิและมุ่งไปยังแกนดันเจี้ยน
‘โหมดภายใน.’
ดันเจี้ยนได้ยกระดับเป็นยูนิคดังนั้นผมจึงต้องเข้าโหมดภายในเพื่อตรวจสอบการเปลี่ยนแปลง
ในขณะเดียวการหน้าต่างก็ปรากฎออกมาตรงหน้าผม.
ผมสังเหตเห็นการเปลี่ยนแปลงอย่างรวกเร็ว.
| -ระดับดันเจี้ยน - ยูนิค (Uniq) |
มีหลายสิ่งหลายอย่าง แต่ผมผ่านมันไป ควาทนทานของบาเรียเพิ่มขึ้นมากอย่างเห็นได้ชัด...สถานะของสิ่งมีชีวิตในดันเจี้ยนทั้งหมดเพิ่มขึ้น มันรวมแล้วได้10แต้มสถานะสำหรับสิ่งมีชวิตแต่ละตัวแล้วไม่ง่ายเลย
ในที่สุดนอกจากนี้อาจจะยังมีโอกาศที่ได้รับสัตว์กลายพันธุ์
ไม่ใช่ราชาหรือลอร์ด แต่เป็นการดำรงที่อยู่สูงขึ้นไปอีก.
'ชื่อ.’
มันมีความหมายว่าเป็นไปได้ที่สิ่งมีชีวิตจะมีชื่อปรากฎมากขึ้น มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะมีชื่อโดยการไม่ยกระดับ ตัวอย่างเช่นอาโอจินเข้าได้รับชื่อหลังจากการยกระดับของเขาแล้ว
การมีชื่อเหล่านี้แรียกจะว่า‘ชื่อ’ นี่เป็นภาษาที่มนุษย์ใช้เรียกกันในชีวิตที่แล้ว.
‘มาสเตอร์การ์เดี้ยนคือคริสปี้.’
นอกจากนนี้ศักยภาพของคริสปี้ได้เพิ่มขึ้น 50 แต้ม แต่เดิมของเธอคือ 484 และตอนนี้เปลี่ยนเป็น 534 ธอมีคุณสมบัติที่จะก้าวข้าม.
‘สิ่งมีชีวิตที่ยอดเยี่ยมเหล่านั้นเชื่อฟังคำสั่งผม มันก็โอเค.’
การเดินทางยังอีกยาวไกลแต่กำปั้นของผมแน่นอย่างที่ผมคิดไว้ ผมจะมีพลังมากขึ้นหากคริสปี้ก้าวข้ามมาได้.
ความคาดหวังของผมต่อความมหัศจรรย์ของยิฮิก็สูงมาก.
หลังจากที่สรุปทุกอย่างแล้วผมก็ยิ้มและพูดกับยิฮิ.
“ยิฮิ.”
"แฮ่ร! แฮร่! ค่ะ?”
ยิฮิพยายามที่จะทำให้ใบหน้านิ่งทั้งๆที่เธอมีความสุขขณะมองมาที่ผม.
เธออยากรู้เกี่ยวกับสิ่งที่ผมต้องการจะพูด.
มีสิ่งเดียวที่ผมจะพูด มันง่ายๆ.
"ลดดันเจี้ยนเหลือสองชั้น.”
จาก33ชั้นเหลือ2ชั้น!
ผมแยกชั้นบนและร่างเพื่อการใช้พื้นที่อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น
มีความไม่สะดวกหากมีการถูกแยกออกไป การรวมเข้าด้วยกันจะสามารถจัดเรียงมันให้มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น.
พูดอีกอย่างก็คือการรวมกันของ32ชั้นเพื่อที่จะสร้างสิ่งที่เหนือจิตนาการ.
อาจจะเรียกได้ว่าดันเจี้ยนนี้เป็นโลกใบเล็กๆ.