EP.29 : ใบหน้าแห่งความสิ้นหวัง

"คุณตำรวจ! คุณตำรวจ! หยุดพวกมันสิ!"

น้องชายของคนที่ถูกเจ้าบอลเหลืองกัดตาย ร้องโวยวายใส่ตำรวจหญิงด้วยความหวาดกลัว

ตอนที่เขาแย่งกันปีนออกไปทางรูบนเพดาน เขาพลาดท่าถูกเจ้าหนุ่มเสียงอู้อี้ถีบร่วงลงมา มิหนำซ้ำยังกลายเป็นแท่นเหยียบให้คนอื่นใช้ปีนหนีขึ้นไปอีก

ต่อให้มีจิตวิญญาณแห่งความยุติธรรมแรงกล้าแค่ไหน เธอก็อดรู้สึกเศร้าใจไม่ได้ ตั้งแต่เจอกับคนพวกนี้ เธอคอยปกป้องพวกเขามาตลอด แต่พอถึงคราวที่ชีวิตเธอแขวนอยู่บนเส้นด้าย พวกเขาไม่เพียงไม่ช่วย แต่ยังหน้าด้านเรียกร้องให้เธอปกป้องพวกเขาอีก โดยไม่สนเลยว่าเธอจะเป็นตายร้ายดียังไง

มันคุ้มแล้วเหรอที่จะทำเพื่อคนพรรค์นี้?

แต่ด้วยความคิดและสัญชาตญาณความเป็นมืออาชีพที่ฝังลึก ทำให้เธอยอมเอาตัวเข้าไปขวางหน้าประตู ปืนคู่กายถูกแย่งไปแล้ว เธอจึงต้องเผชิญหน้ากับตัวตนปริศนาทั้งสามด้วยมือเปล่า

ซี่... ซี่... ซี่...

เจ้าผู้ชายสามคนนั่นไม่แม้แต่จะช่วยส่องไฟให้เธอด้วยซ้ำ ที่นี่มืดสนิท ถ้าไม่ใช่เพราะแสงจากหน้าจอโทรศัพท์ที่ตกอยู่บนพื้น ตำรวจหญิงคงต้องสู้ในความมืดมิดโดยสมบูรณ์

สิ้นเสียงกรีดร้องอันน่าสะพรึงกลัว กิ้งก่ายักษ์สามตัวที่มีก้อนเนื้อสีเทาปูดโปนตามลำตัวก็เริ่มเปิดฉากโจมตี

ตัวที่ใหญ่ที่สุดกระโจนขึ้นกลางอากาศและอ้าปากกว้างใส่ตำรวจหญิง ก่อนจะพ่นก้อนเมือกสีแดงออกมา กลิ่นเหม็นคาวคละคลุ้งรุนแรงและความเร็วนั้นน่าเหลือเชื่อ

โชคดีที่ตำรวจหญิงผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนัก เธอจึงสัมผัสถึงอันตรายได้ล่วงหน้า ลิ้นยาวเป็นเมตรพุ่งเฉียดใบหน้าเธอไปกระแทกกับประตูที่เปิดแง้มอยู่ แรงปะทะทำให้ประตูทะลุเป็นรู เศษไม้ปลิวว่อนไปกระแทกผนังห้องน้ำ

ในเวลาเดียวกัน กิ้งก่าอีกสองตัวก็สะบัดหางโจมตีเข้าที่ขาของเธอ

เธอเตะสวนเข้าที่ลำตัวของกิ้งก่าตัวแรกที่พุ่งเข้ามา แม้มันจะร้องเจ็บปวดและถอยไป แต่แรงสะท้อนกลับอันมหาศาลก็ผลักดันให้เธอต้องถอยร่นกลับเข้าไปในห้องน้ำ ทำให้พื้นที่หน้าประตูเปิดโล่ง

กิ้งก่าสองตัวฉวยโอกาสนี้บุกเข้ามา ตัวหนึ่งกระโจนใส่ตำรวจหญิง ส่วนอีกตัวพุ่งเป้าไปที่กลุ่มผู้ชายที่กำลังตะเกียกตะกายปีนหนี

เสียงกรีดร้องดังขึ้นเมื่อน้องชายคนตายถูกกัดเข้าที่เอว กิ้งก่าสะบัดหัวเหวี่ยงร่างของเขาหมุนคว้างกลางอากาศสองรอบก่อนจะโยนทิ้งไป ชายผู้โชคร้ายกระแทกเข้ากับกำแพงอย่างจัง เลือดสดๆ สาดกระเซ็นทิ้งรอยไว้เป็นทาง เมื่อร่างเขาร่วงลงสู่พื้น เขาก็สิ้นใจไปแล้ว

เจ้ากิ้งก่ายักษ์ยังไม่ยอมปล่อยเหยื่อ ลิ้นสีแดงสดพุ่งออกมาแทงทะลุเอวของเขา มันกระชากชิ้นส่วนไตออกมาแล้วตวัดกลับเข้าปากเคี้ยวกร้วมๆ

รสชาติของอวัยวะสดๆ คงไปกระตุ้นสัญชาตญาณดิบของมัน ทันทีที่ได้ลิ้มรส มันก็เงยหน้าคำรามอย่างพึงพอใจ ก่อนจะกระโดดขึ้นไปคร่อมร่างไร้วิญญาณ ลิ้นยาวๆ ของมันพุ่งเข้าออกไม่ยั้ง ทิ่มแทงเข้าไปในร่างของชายหนุ่มเพื่อควานหาเครื่องใน

เมื่อเห็นพวกเดียวกันกำลังกินอาหาร กิ้งก่าอีกตัวก็ตาแดงก่ำด้วยความหิวโหย มันเลิกสนใจตำรวจหญิงแล้วกระโดดขึ้นไปกลางอากาศ มันสะบัดหางขนาดใหญ่ราวกับกำลังว่ายน้ำในอากาศ แล้วงับเข้าที่ขาขวาของ หลินลี่ ซึ่งกำลังเกาะอยู่ที่ขอบรูด้านบน ชายหนุ่มถูกกระชากตกลงมากระแทกพื้น

เนื่องจากนี่เป็นห้องน้ำในสนามเทนนิส เพดานจึงไม่สูงมากนัก แค่ประมาณสองเมตร คนทั่วไปกระโดดนิดเดียวก็ถึง หลินลี่จึงไม่บาดเจ็บจากการตก แต่ก่อนที่เขาจะได้ทันตะเกียกตะกายลุกหนี กรงเล็บหน้าทั้งสองของกิ้งก่าก็ฉีกกระชากหน้าอกเขาจนเละ แล้วฝังเขี้ยวลงไปในร่าง!

นี่คือการถูกกินทั้งเป็นอย่างแท้จริง!

เสียงกรีดร้องของหลินลี่โหยหวนถึงขีดสุดก่อนจะเงียบหายไป เขาเบิกตาโพลง ยืดคอมองดูมอนสเตอร์ที่กำลังกัดกินลำไส้และกระเพาะของตัวเอง... ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ แววตาของเขาหม่นแสงลง ก่อนจะเผยสีหน้าโล่งใจในวาระสุดท้าย แล้วจากโลกที่เขาไม่เข้าใจใบนี้ไปตลอดกาล

ชายเสียงอู้อี้โผล่หัวลงมาจากรูบนเพดาน เห็นภาพเพื่อนสองคนตายอนาถ และเห็นตำรวจหญิงที่สู้พลางถอยพลางจนมาหยุดอยู่ใต้รูพอดี ความอำมหิตฉายวาบบนใบหน้า เขาคว้าแผ่นไม้มาปิดรูทางออกทันที!

ตำรวจหญิงเงยหน้ามองชายคนนั้นด้วยความตกใจ กิ้งก่าสองตัวกำลังง่วนอยู่กับการกินและยังไม่สนใจเธอ ตอนนี้เธอมีคู่ต่อสู้เพียงตัวเดียว ด้วยความคล่องตัวของเธอ เธอยังพอจะยื้อเวลาได้ ถ้าเธอหาจังหวะดีๆ และชายเสียงอู้อี้ยื่นมือมาช่วยดึง เธออาจกระโดดเกาะขอบรูและหนีรอดจากห้องน้ำปิดตายแห่งนี้ได้

แต่ความเป็นจริงกระแทกหน้าเธอเข้าอย่างจัง สิ่งที่เธอได้รับไม่ใช่ความช่วยเหลือจากเพื่อนมนุษย์ แต่เป็นแผ่นไม้เย็นเฉียบที่ปิดตายทางรอด

เธอนึกถึงตลกร้ายเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

เวลาเจอเสือ คุณไม่จำเป็นต้องวิ่งเร็วกว่าเสือ แค่วิ่งให้เร็วกว่าเพื่อนก็พอ

เจตนาของชายเสียงอู้อี้นั้นชัดเจน เขาต้องการใช้เธอเป็นเหยื่อล่อพวกกิ้งก่าเพื่อซื้อเวลาให้ตัวเองหนี

ถ้าเป็นเวลาปกติ แผ่นไม้นี้คงไม่มีความหมายอะไร เธอแค่ผลักมันออกไปก็ได้ แต่ในสถานการณ์ที่ต้องเผชิญหน้ากับมอนสเตอร์กรงเล็บคมกริบและหนามแหลมคม แผ่นไม้นี้คือใบมรณบัตรสำหรับเธอ!

เธอคำรามด้วยความโกรธแค้น ระบายความอัดอั้นที่ถูกมนุษย์ด้วยกันทรยศ เธอชกใส่กิ้งก่าที่กำลังโจมตีเธออย่างสุดแรง แต่มันแข็งเหลือเกิน นอกจากมือของเธอจะแตกยับเยินแล้ว ผลลัพธ์เดียวที่ได้คือทำให้มอนสเตอร์ถอยหลังไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

พวกกิ้งก่าที่กินสมองเหยื่อจนหมดแล้วเริ่มหันมาสนใจเธอ ตอนนี้ตำรวจหญิงต้องรับศึกหนักจากศัตรูถึงสองตัวพร้อมกัน

ความสิ้นหวังเกาะกุมจิตใจ แค่ตัวเดียวเธอก็แทบแย่แล้ว ตอนนี้ต้องเจอกับสองตัวพร้อมกัน เธอคงยืนหยัดได้ไม่ถึงหนึ่งนาทีด้วยซ้ำ

นี่เธอจะต้องตายแล้วเหรอ?

ตำรวจหญิงนึกถึงการฝึกฝนอันหนักหน่วงตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอยังไม่ได้ใช้วิชาที่เรียนมาให้เต็มที่เลยด้วยซ้ำ กลับต้องมาตายที่นี่

เธอเกลียดไอ้ผู้ชายคนนั้น คนที่เธออุตส่าห์ช่วยชีวิตไว้กลับมาปิดทางรอดของเธอ เธอเกลียดไอ้หนุ่มถือดาบคนนั้น ถ้าเขาไม่แย่งปืนเธอไป เธออาจจะพอมีทางสู้ อย่างน้อยเธอก็คงตายได้อย่างมีเกียรติกว่านี้

ตำรวจหญิงมองกิ้งก่าตัวที่สามที่กำลังคลานเข้ามา เธรรู้ว่าวันนี้เธอคงไม่รอดแน่ เธอตะโกนก้องและเตรียมจะพุ่งเข้าไปแลกชีวิตกับพวกสัตว์ประหลาด!

"เฮ้ย!"

แต่ในวินาทีนั้น เสียงหนึ่งดังมาจากด้านบน เธอเงยหน้าขึ้นมองและเห็นแผ่นไม้ถูกเลื่อนออก สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มที่เกือบจะฆ่าเธอเมื่อครู่นี้

ไม่เคยมีครั้งไหนในชีวิตที่เธอจะรู้สึกว่าผู้ชายดูหล่อเหลาได้ขนาดนี้มาก่อน

"ยัยตำรวจหน้าโง่ ขึ้นมาเร็ว!" เย่จงหมิงยื่นมือลงมาให้เธอ