EP.18 : กาชาปองสามสี

บรรดานักศึกษาและอาจารย์ที่กำลังบ่นพึมพำใส่เย่จงหมิงต่างเงียบเสียงลงทันที

"คุณ... คุณทำแบบนั้นได้ยังไง? ข้อเสนอของพวกเราสมเหตุสมผลจะตายไป!"

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรือความกลัว แต่ใบหน้าของอาจารย์ปาร์คแดงก่ำขณะจ้องเขม็งไปที่เขา สำหรับเธอแล้วนี่คือการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม เหมือนกับทฤษฎีคณิตศาสตร์ที่เธอสอนในชั้นเรียนเป๊ะๆ

แต่สิ่งที่เธอคาดไม่ถึงคือ ความสมเหตุสมผลในสายตาของเธอกลับทำให้ผู้ชายคนนี้หัวเราะออกมา

"โลกนี้ไม่มีความยุติธรรมหรอก มีแต่ผู้แข็งแกร่งกับผู้ที่อ่อนแอเท่านั้น"

เย่จงหมิงไม่มีอารมณ์จะมาเสียเวลาที่นี่ เขาประกาศกฎเหล็กอันเย็นยะเยือกของวันสิ้นโลกตอกหน้ามนุษย์โลกสวยที่ยังมีความหวังเหล่านี้

เหล่านักศึกษาและอาจารย์พวกนี้ไม่ได้มีความกล้าหาญอะไรนักหรอก ไม่อย่างนั้นคงไม่มุดหัวอยู่แต่ในห้องเรียนแทนที่จะวิ่งหนีออกไปข้างนอก เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคมดาบของเย่จงหมิง พวกเขาก็ไม่กล้าแม้แต่จะต่อต้าน

มีเพียงอาจารย์ปาร์คเท่านั้นที่พอจะมีความกล้าอยู่บ้าง เธอมองออกว่าหากปราศจากความช่วยเหลือจากเขา โอกาสรอดของพวกเธอก็แทบจะเป็นศูนย์

เธอกัดฟันข่มความกลัวในใจ จ้องมองเขาอย่างดื้อรั้นและไม่ยอมแพ้ง่ายๆ

"คุณต้องช่วยพวกเรา!"

เย่จงหมิงมองอาจารย์สาวที่พยายามเรียกร้องผลประโยชน์เพื่อทุกคน เขายิ้มมุมปากและลดดาบลงทำให้ทุกคนถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ในวินาทีถัดมา เขากลับหันปากกระบอกปืนไปจ่อที่นักศึกษาคนหนึ่งแทน

"คุณจะทำอะไร!?"

"เฮ้ย! แก!"

การกระทำนั้นสร้างความตื่นตระหนกให้ทุกคนจนขวัญกระเจิง เด็กสาวคนนั้นตัวสั่นเทาด้วยความกลัวและไม่กล้าขยับตัวแม้แต่นิดเดียว

"บอกมา... ไม่งั้นฉันจะฆ่าพวกแกทิ้งให้หมด" เย่จงหมิงเบ้ปากพลางพูดต่อ "หรือไม่ก็ปล่อยให้พวกซอมบี้เข้ามา รุมทึ้ง พวกแกซะ"

เย่จงหมิงไม่ได้แค่ขู่ เขาทำจริงแน่ สิบปีในนรกวันสิ้นโลกหล่อหลอมหัวใจของเขาให้แข็งแกร่งดั่งหินผา นอกจากพี่น้องร่วมเป็นร่วมตายและคนรักที่เขาแคร์แล้ว เขาไม่เคยใจอ่อนให้กับคนอื่นหน้าไหนทั้งนั้น

ไม่ใช่แค่เขา แต่ทุกคนในวันสิ้นโลกก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน อย่างน้อยที่สุด คนที่เย่จงหมิงเคยไว้ใจและผู้รอดชีวิตส่วนใหญ่ต่างก็เชื่อใจได้แค่ตัวเองเท่านั้น

รังสีสังหารที่แผ่ออกมาจากชายหนุ่มทำให้จิตใจของพวกเขาพังทลาย เด็กสาวที่ถูกปืนจ่อร้องไห้โฮและอ้อนวอนให้อาจารย์บอกเย่จงหมิงไปเถอะ คนอื่นๆ ก็เริ่มช่วยกันเกลี้ยกล่อม กลายเป็นว่าตอนนี้อาจารย์ปาร์คดูเหมือนศัตรูของพวกเขามากกว่าเย่จงหมิงที่ถือปืนอยู่เสียอีก

ใบหน้าของอาจารย์ปาร์คฉายแววผิดหวังอย่างปิดไม่มิด เธอไม่คิดเลยว่าในขณะที่เธอกำลังต่อกรกับปีศาจร้ายเพื่อทุกคน เพื่อนร่วมงานและลูกศิษย์กลับไม่มีใครช่วยเธอเลยสักคน เพราะความกลัวตาย พวกเขายอมทิ้งโอกาสรอดเพียงหนึ่งเดียวไปง่ายๆ

เย่จงหมิงสอดนิ้วเข้าที่ไกปืน เพียงแค่นั้นทุกคนก็สะดุ้งโหยง เพื่อนครูผู้หญิงคนหนึ่งรีบละล่ำละลักบอกสถานที่ออกมา เธออธิบายว่าอาจารย์ปาร์คเคยเล่าให้ฟังตอนคุยกันว่าแสงนั่นตกลงแถวๆ นั้น

อาจารย์ปาร์คหลับตาลงด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวัง เธออุตส่าห์เอาชีวิตเข้าแลกเพื่อต่อรองให้ทุกคนได้หนีออกไป แต่พวกเขากลับยื่นชิปต่อรองเพียงชิ้นเดียวที่มีให้ศัตรูไปฟรีๆ

บางทีสำหรับพวกเขาแล้ว การกลับไปซ่อนตัวในห้องเรียนเพื่อรอความช่วยเหลือลมๆ แล้งๆ อาจจะดีกว่าการถูกยิงทิ้งเรียงตัวในตอนนี้

เย่จงหมิงลดปืนลง ในเมื่อได้คำตอบแล้วเขาก็ไม่จำเป็นต้องฆ่าใคร เขาไม่สนใจชะตากรรมของคนพวกนี้อีกต่อไป เขาหันหลังกลับและฟันพวกซอมบี้ที่ขวางทางจนล้มระเนระนาดโดยไม่เสียเวลาเก็บคริสตัลอสูรด้วยซ้ำ เพราะเขาต้องรีบไปเอากุญแจให้เร็วที่สุด

เขาวิ่งลงจากชั้น 4 อย่างรวดเร็ว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะมีซอมบี้เลเวล 2 อยู่แถวนี้หรือเปล่า ศพที่นี่จึงมีมากกว่าซอมบี้ และผู้รอดชีวิตก็น้อยมาก

เมื่อเย่จงหมิงวิ่งฝ่าออกมา มีคนประมาณ 40-50 คนที่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวและวิ่งตามเขาออกมา ซึ่งรวมถึงกลุ่มของอาจารย์ปาร์คด้วย

แม้เย่จงหมิงจะไม่ได้ตั้งใจช่วย แต่ถ้าพวกเขารอดมาได้เพราะอานิสงส์จากเขา เขาก็ไม่ได้ขัดข้องอะไร บางคนในกลุ่มนั้นเป็นเพื่อนร่วมรุ่นของเขาด้วยซ้ำ เพียงแต่เย่จงหมิงจำพวกเขาไม่ได้มากนัก เขาจึงแค่บอกทางให้พวกเขารู้ว่าสามารถไปหลบที่อาคารกองพันนักศึกษาได้เพราะที่นั่นน่าจะมีผู้รอดชีวิตอยู่บ้าง

เมื่อยืนยันตำแหน่งได้แล้ว กุญแจน่าจะอยู่แถวๆ สนามกีฬาทิศเหนือและสนามเทนนิส เย่จงหมิงจึงมุ่งหน้าไปทางนั้นทันที

เมื่อมองดูแผ่นหลังที่วิ่งจากไป กลุ่มนักศึกษาที่ตามออกมาเริ่มจับกลุ่มคุยกัน หัวข้อสนทนาหนีไม่พ้นเรื่องของเย่จงหมิง

"เสี่ยวหยาง เธอรู้จักคนคนนั้นเหรอ?" ครูหนุ่มสวมแว่นถามเพื่อนร่วมรุ่นของเย่จงหมิง

"ค่ะ เขาอยู่ห้องเดียวกับหนู ชื่อเย่จงหมิง เรียนเก่งใช้ได้เลยค่ะ" เธอพยักหน้า "แต่เขาไม่ค่อยสุงสิงกับใคร เป็นพวกโลกส่วนตัวสูงน่ะค่ะ อาจจะเพราะพ่อแม่เขาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ตั้งแต่เด็กๆ แต่เขามีแฟนสวยมากเลยนะคะ ไป๋สือสือไง ทุกคนน่าจะรู้จักเธอดี"

ทุกคนต่างตกใจ ที่แท้เขาก็คือแฟนหนุ่มของไป๋สือสือนี่เอง

แต่แล้วเสียงขัดจังหวะก็ดังขึ้นจากสาวหน้าสิวคนหนึ่ง

"พูดให้ถูกคือ 'แฟนเก่า' ต่างหากย่ะ ตอนนี้ไป๋สือสือคบกับฉินจวินแล้ว พ่อหนุ่มรูปหล่อพ่อรวยคนนั้นไง"

สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปทันทีเมื่อได้ยินดังนั้น ความคิดต่างๆ นานาผุดขึ้นในหัว

"ว้าย! ซอมบี้มาทางโน้นแล้ว รีบหนีเร็ว!"

ซอมบี้บางส่วนที่ถูกเย่จงหมิงล่อไปด้านหลังเริ่มหาเป้าหมายไม่เจอ พวกมันจึงเดินย้อนกลับมาและเจอกับกลุ่มผู้รอดชีวิตกลุ่มนี้เข้าพอดี

"ไปเร็ว! ไปที่อาคารกองพันนักศึกษา!" สิ้นเสียงตะโกน ทุกคนก็พากันวิ่งกรูกันไปที่ตึกนั้น

มหาวิทยาลัยของเย่จงหมิงมีสนามกีฬาลู่วิ่งมาตรฐานขนาดใหญ่สองสนามและอัฒจันทร์ที่จุคนได้หมื่นคน สนามหนึ่งอยู่ทางทิศใต้และอีกสนามอยู่ทางทิศเหนือ

สนามทิศเหนือตั้งอยู่สุดเขตของโรงเรียน มีถนนกั้นกลางระหว่างสนามกับหอพักที่เย่จงหมิงเคยอยู่ ถ้าเขาเงยหน้ามองขึ้นไป เขาก็จะเห็นหน้าต่างห้องของตัวเองได้เลย

บางครั้งชีวิตก็เหมือนตลกร้าย มันมักจะเหวี่ยงเรากลับมาที่จุดเริ่มต้นเสมอ

เย่จงหมิงมองไปยังห้องพักรูหนูที่เขาใช้ชีวิตช่วงมหาวิทยาลัย มันดูมืดมิดและว่างเปล่าเหมือนกับห้องอื่นๆ ในเมือง

เขาละสายตาและใช้สายตาที่เฉียบคมกวาดมองไปรอบๆ นอกจากซอมบี้ที่เดินโซซัดโซเซแล้ว เขาก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ

หรือจะอยู่ในตึกสนามเทนนิส? เย่จงหมิงมองไปยังอาคารที่เชื่อมต่อกัน เขาคงต้องลองเข้าไปหาดู

เขาทำท่าจะก้าวเท้าออกไปแต่ก็ต้องชะงัก เมื่อสังเกตเห็นแสงกระพริบวิบวับออกมาจากห้องกระจายเสียงที่อยู่ใต้ถุนอัฒจันทร์ของสนามวิ่ง แสงนั้นอ่อนมาก ถ้าไม่สังเกตดีๆ ก็คงมองข้ามไป

กุญแจตกไปอยู่ในนั้นเหรอ?

เขาก้มตัวลงต่ำเตรียมจะเข้าไปสำรวจ

เย่จงหมิงเคลื่อนที่เลียบไปตามอัฒจันทร์โดยอาศัยเก้าอี้เป็นที่กำบัง หลังจากจัดการซอมบี้ที่ขวางทางไปสองสามตัว เขาก็เข้าไปข้างในได้สำเร็จ และภาพที่เห็นก็ทำให้เขาต้องตกตะลึง

ด้านหลังตู้เก็บของใบหนึ่ง มีตู้กาชาปองที่กำลังส่องแสงสว่างเจิดจ้าตั้งอยู่ ตัวเครื่องถูกแบ่งออกเป็น สามหน้า และแต่ละหน้าก็มีสีที่แตกต่างกัน

กาชาปองสามสี!