บทที่ 5 - ผ่าฟืน: ขั้นไร้เทียมทาน!

บทที่ 5 - ผ่าฟืน: ขั้นไร้เทียมทาน!

ในห้อง หลี่เต้าทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ เปิดหน้าต่างสถานะขึ้นดูอีกครั้ง ถึงร่างกายจะเหนื่อยล้า แต่ใบหน้ากลับเปื้อนยิ้มอย่างมีความสุข

ชื่อ: หลี่เต้า อายุ: 15 ส่วนสูง: 173 เซนติเมตร น้ำหนัก: 118 จิน สถานะ: คนธรรมดา เคล็ดวิชา: ไม่มี ทักษะการต่อสู้: ผ่าฟืน 【ความสำเร็จขั้นสูง (1/60)】 คำสาป: เติบโตไร้ขีดจำกัด (ร่างกายของคุณจะขยายเพิ่มขึ้น 1 เซนติเมตรทุกวัน สามารถเลือกได้ว่าจะให้สูงขึ้น อ้วนขึ้น หรือขยายเฉพาะส่วน)

"อัปเกรดอีกแล้ว วิชาวิเศษผ่าฟืนนี่มันเจ๋งเป้งจริงๆ!" เขาพอใจสุดๆ

คืนนี้ถ้าไม่มีทักษะผ่าฟืน ลำพังส่วนสูงร้อยเจ็ดสิบสาม คงยากจะเอาชนะสองผัวเมียหลี่ต้าโก่วได้ แต่ตอนนี้ ทาสผู้ถูกกดขี่ได้ลุกขึ้นสู้แล้ว สองผัวเมียหลี่ต้าโก่วที่ไม่เคยเห็นเขาเป็นคน ทุบตีเช้าเย็น คงฝันไม่ถึงว่าจะมีวันนี้

ระหว่างที่นั่งยิ้มรอ หวังชุ่ยเหลียนหน้าตาตื่นกลัวผสมเสียดายของ ก็ยกถาดอาหารเข้ามา มีปลาเค็ม ผัดผักกาดขาว และหมั่นโถวแป้งขาวอีกตะกร้า

"อาสอง กับข้าวมาแล้ว" หวังชุ่ยเหลียนพูดเสียงสั่น

"ไอ้เสี่ยวหู่ ไสหัวมานี่ แกกินก่อน! ถ้ามียาพิษ พ่อจะให้แกตายก่อนเพื่อนเลย!" หลี่เต้าตวาดลั่น

หลี่เสี่ยวหู่สะดุ้งโหยง กลัวลนลาน หันไปมองแม่ตัวเองเลิ่กลั่ก

"ไม่มียา ไม่มียาจ้ะ..." หวังชุ่ยเหลียนรีบปฏิเสธ

ถึงอย่างนั้น หลี่เสี่ยวหู่ก็โดนหลี่เต้าบังคับให้กินปลาเค็มกับผักกาดขาวไปสองสามคำ แถมยังต้องกัดหมั่นโถวแป้งขาวทุกลูก หลี่เต้าถึงวางใจ คว้าหมั่นโถวมายัดเข้าปาก ทะลุมิติมาเจ็ดแปดวัน ลืมรสชาติแป้งสาลีไปแล้วจริงๆ เขาสวาปามหมั่นโถวรวดเดียวเจ็ดแปดลูก เล่นเอาหลี่เสี่ยวหู่น้ำลายสอ มองตาละห้อย แต่ถ้าอาสองไม่อนุญาต เขาก็ไม่กล้าแตะต้องสักนิด

ในที่สุด หลี่เต้าก็อิ่มแปร้ ตบพุงดังปุ้บๆ "มื้อนี้ใช้ได้ เริ่มตั้งแต่พรุ่งนี้ จัดแบบนี้มาทุกมื้อทั้งกลางวันเย็น"

"ทุกมื้อเลยเหรอ" หวังชุ่ยเหลียนเสียงแหลมปรี๊ด

"จะบ่นหาพระแสงอะไร เดี๋ยวพ่อเชือดทิ้งซะนี่!" หลี่เต้าถลึงตาใส่

หวังชุ่ยเหลียนกลัวหัวหด รีบเอามืออุดปาก แต่ในใจเลือดซิบ บ้านไหนเขาจะกินดีอยู่ดีแบบนี้ทุกมื้อได้ ไอ้เด็กเวรนี่ผีเข้าแน่ๆ! ต้องโดนผีสิงชัวร์!

"ไสหัวไปได้แล้ว ต่อไปนี้ฉันจะนอนห้องใน หล่อนไปนอนข้างนอก โน่น ไอ้เสี่ยวหู่มานอนกับฉัน ถ้ากล้าตุกติกแม้แต่นิดเดียว พ่อจะผ่ากบาลไอ้เสี่ยวหู่เป็นศพแรก!" หลี่เต้าขู่ฟ่อ

หวังชุ่ยเหลียนขมขื่นใจ แต่ไม่กล้าขัดขืน ได้แต่มองลูกชายด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์ ก่อนจะเดินคอตกออกไปอย่างสิ้นหวัง

"แม่จ๋า" หลี่เสี่ยวหู่ร้องไห้จ้า

หลี่เต้าโอบไหล่หลี่เสี่ยวหู่ ยิ้มหวาน "เสี่ยวหู่เด็กดี ต่อไปนี้นอนเป็นเพื่อนอานะ ห้ามดื้อรู้ไหม"

หลี่เสี่ยวหู่ตัวสั่นงันงก พยักหน้าหงึกหงัก

หลี่เต้าบิดขี้เกียจ พบว่าตัวเองยังไม่ง่วง เลยคว้าขวานเดินออกไปที่ลานบ้าน หยิบฟืนมาผ่าเล่นต่อ เขาอยากรู้จริงๆ ว่าถ้าฝึกทักษะผ่าฟืนจนถึงขั้นสุดยอด มันจะเป็นยังไง อาจจะทำให้เขามีพละกำลังมหาศาลกว่านี้

โป๊ก! โป๊ก... เสียงผ่าฟืนดังก้องในความมืดอีกครั้ง

ในคอกวัว หวังชุ่ยเหลียนดูแลสามีไปพลาง มองไปที่หลี่เต้าด้วยความหวาดกลัว พึมพำกับตัวเอง "ผีเข้า ผีเข้าชัดๆ..."

วันเวลาผ่านไป

หลังจากคืนนั้น หวังชุ่ยเหลียนกับหลี่ต้าโก่วก็สงบเสงี่ยมเจียมตัวขึ้นเยอะ ต่อให้หลี่เต้าจะกินเนื้อทุกวัน หวังชุ่ยเหลียนก็ต้องกัดฟันหามาประเคน ตอนนี้ผัวขาหัก ชีวิตลูกชายก็อยู่ในกำมือหลี่เต้า หลี่เต้าชี้อะไรก็ต้องเป็นอันนั้น... อีกเหตุผลที่ทำให้นางกลัวหลี่เต้าจนหัวหดก็คือ ส่วนสูงของหลี่เต้า

ตั้งแต่คืนที่ซ้อมผัวนางปางตาย ร่างกายของหลี่เอ้อร์โก่วก็เหมือนต้นไม้ได้น้ำ สูงเอาๆ ผ่านไปครึ่งเดือน ตอนนี้ปาเข้าไปร้อยแปดสิบแปดแล้ว สูงกว่าผัวนางเป็นช่วงหัว

ที่สำคัญคือ หลี่เต้ามีกล้ามเนื้อแน่นปึ้ก ผิวสีเข้มเป็นมันวาว ดูทรงพลังสุดๆ นางแทบไม่อยากเชื่อสายตา

หวังชุ่ยเหลียนปักใจเชื่อว่าหลี่เต้าโดนผีเข้า ถึงขนาดแอบไปหายายเฒ่าหวัง หมอผีท้ายหมู่บ้านตอนหลี่เต้าเผลอ ยายเฒ่าหวังเป็นคนทรงเจ้าที่คนแถวนี้ศรัทธา ลูกใครโดนผีเข้า โดนของ มาหาแกเดี๋ยวเดียวหาย

พอนางเล่าอาการหลี่เต้าให้ฟัง ยายเฒ่าหวังทำพิธีเสร็จก็บอกทันที หลี่เอ้อร์โก่วโดนปีศาจลาสิงร่าง หวังชุ่ยเหลียนฟังแล้วแทบช็อก รีบถามวิธีแก้ ยายเฒ่าหวังบอกว่า ถ้าจะแก้ต้องใช้เงินถุงเงินถัง หวังชุ่ยเหลียนได้ยินเรื่องเงินก็หน้ามืด คิดหนัก สุดท้ายต้องเดินคอตกกลับบ้าน พอกลับมาเห็นหลี่เต้าเปลี่ยนไปทุกวัน นางก็ยิ่งกลุ้มหนักกว่าเก่า

หารู้ไม่ว่า หลี่เต้าไม่ได้สนใจสองผัวเมียนั่นเลยสักนิด ครึ่งเดือนมานี้ เขาไม่แตะงานการ เอาแต่ผ่าฟืนลูกเดียว ฟืนในบ้านหมดก็ไปหามาผ่าต่อ หลังจากบ้าคลั่งผ่าฟืนมาครึ่งเดือน

ทักษะผ่าฟืนของเขาก็ก้าวกระโดด จาก 【ความสำเร็จขั้นสูง】 สู่ 【ยอดเยี่ยมกระเทียมดอง】 และจาก 【ยอดเยี่ยมกระเทียมดอง】 ทะลุไปถึง 【ไร้เทียมทาน】 (คำในต้นฉบับคือ 'ไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์' ซึ่งขอใช้คำว่า ไร้เทียมทาน เพื่อความกระชับ) ตอนนี้ทั้งตัวเขามีแต่กล้ามเนื้อ พละกำลังเพิ่มขึ้นมหาศาล

ชื่อ: หลี่เต้า อายุ: 15 ส่วนสูง: 188 เซนติเมตร น้ำหนัก: 148 จิน สถานะ: คนธรรมดา เคล็ดวิชา: ไม่มี ทักษะการต่อสู้: ผ่าฟืน 【ไร้เทียมทาน (15/140)】 คำสาป: เติบโตไร้ขีดจำกัด (ร่างกายของคุณจะขยายเพิ่มขึ้น 1 เซนติเมตรทุกวัน สามารถเลือกได้ว่าจะให้สูงขึ้น อ้วนขึ้น หรือขยายเฉพาะส่วน)

"หลังขั้นไร้เทียมทาน ยังจะมีขั้นอื่นอีกไหมเนี่ย" หลี่เต้าขมวดคิ้ว

ทักษะผ่าฟืนนี่มันสร้างเซอร์ไพรส์ให้เขาจริงๆ ทำให้เขาเริ่มมีความคิดอยากเรียนวรยุทธ์ขึ้นมาตงิดๆ มีหน้าต่างสถานะแบบนี้ ถ้าได้ฝึกวิชา คงไปไวเหมือนติดจรวด ที่สำคัญ

คำสาปในตัวอาจจะยับยั้งได้ด้วยการฝึกวิชาเจ๋งๆ สักวิชา ไม่งั้นขืนปล่อยให้โตวันโตคืนแบบนี้ ถ้าสูงสี่ห้าเมตร ไม่กลายเป็นสัตว์ประหลาดไปเลยรึไง

"เดี๋ยวขายที่นา เอาสมบัติหลี่ต้าโก่ว แล้วย้ายเข้าเมืองไปเรียนวรยุทธ์ดีกว่า!" หลี่เต้าคิดแผนในใจ

"หลี่เต้าอยู่ไหม" เสียงแหบพร่ายานคางดังมาจากหน้าประตูรั้ว

หัวหน้าหมู่บ้านเหรอ หลี่เต้าตาเป็นประกาย วางขวานลง เดินไปเปิดประตู ชายชราในชุดคลุมยาวสีดำพยุงไม้เท้า ในมือถือโฉนดที่ดิน ยืนอยู่หน้าประตู พอจะอ้าปากพูด ก็ต้องชะงัก เงยหน้ามองหลี่เต้าตาค้าง

นี่หลี่เอ้อร์โก่วจริงดิ ไม่เจอกันไม่กี่วัน ทำไมสูงปรี๊ดขนาดนี้

"หัวหน้าหมู่บ้าน เชิญข้างในครับ" หลี่เต้ายิ้ม

"หลี่เต้า... ส่วนสูงเอ็ง... ทำไมเอ็งสูงขนาดนี้" หัวหน้าหมู่บ้านตกตะลึง

"ผมมีพรสวรรค์ครับ ตอนแรกยังไม่ยืด พอถึงเวลาก็พุ่งพรวดพราดเลย" หลี่เต้าจูงมือหัวหน้าหมู่บ้านเข้าข้างใน "จริงสิหัวหน้า ถ้าผมจะขายที่นาห้าไร่นั่น จะได้เงินสักเท่าไหร่ครับ"

"เอ็งจะขายที่?" หัวหน้าหมู่บ้านยิ่งประหลาดใจ สำรวจหลี่เต้าตั้งแต่หัวจรดเท้า หูฝาดหรือเปล่าเนี่ย

"ครับ จะขาย" หลี่เต้าพยักหน้า

หลี่ต้าโก่วที่นอนอยู่ในคอกวัว พอได้ยินว่าหลี่เต้าจะขายที่นา ก็กระวนกระวาย หายใจฟิดฟัด รีบชะเง้อมองมาทางหลี่เต้า

...

ข้อมูลเสริม: เติบโตแนวตั้ง: เน้นยืดกระดูก เนื้อเพิ่มน้อย จะออกมาสูงชะลูด เติบโตแนวนอน: กระดูกขยายข้าง เนื้อหนาขึ้น กลายเป็นคนอ้วนล่ำ

[จบตอน]