บทที่ 3 - วิชาลับ: ผ่าฟืน

บทที่ 3 - วิชาลับ: ผ่าฟืน

พอกลับถึงห้อง หลี่เต้าที่เต็มไปด้วยความแค้นก็สูดหายใจเข้าลึกๆ กัดฟันกรอด กว่าจะสงบสติอารมณ์ได้ เขาล้มตัวลงนอน พยายามไม่คิดฟุ้งซ่าน

จากนั้นอีกสองวันก็ผ่านไป ไม่รู้ว่าเป็นเพราะที่ดินห้าไร่นั้นหรือเปล่า นิสัยของหลี่ต้าโก่วกับหวังชุ่ยเหลียนถึงเปลี่ยนไปพอสมควร ถึงจะยังใช้ให้หลี่เต้าทำงานสกปรกงานหนักเหมือนเดิม แต่อย่างน้อยก็เลิกทุบตีเขาแล้ว

อาหารการกินก็เพิ่มแป้งจี่ให้มาอีกก้อน ทำให้สองวันนี้หลี่เต้าพอจะมีชีวิตสงบสุขขึ้นมาบ้าง แต่เขาก็ยังกินไม่อิ่มอยู่ดี

วันที่สี่ ในที่สุดหัวหน้าหมู่บ้านก็มาเยือน ยิ้มแย้มแจ่มใสแจ้งจุดประสงค์ และถามความเห็นของหลี่เต้า หลี่เต้าบอกทันทีว่า ขอเวลาคิดดูก่อน อีกสิบวันค่อยให้คำตอบ

หัวหน้าหมู่บ้านพยักหน้ายิ้มๆ ไม่ได้อยู่นาน แต่ส่งสายตามองไปที่หลี่ต้าโก่วในบ้านใหญ่ ก่อนจะไพล่มือเดินกลับไป

หลี่ต้าโก่วโดนมองแบบนั้นก็โกรธจนหน้าดำหน้าแดง รีบปิดประตู เดินงุ่นง่านไปมาในห้อง

“ไอ้แก่หนังเหนียว ตายก็ตายไปแล้ว ยังจะซุกที่ดินไว้อีก หลี่เอ้อร์โก่วเป็นลูกมัน แล้วข้าหลี่ต้าโก่วไม่ใช่ลูกมันหรือไง ตาแก่เอ๊ย ตายไปแล้วยังหาเรื่องให้ข้า เดี๋ยวข้าจะไปขุดหลุมศพแก!”

เขากัดฟันระบายอารมณ์

“พ่อเอ๊ย สองวันนี้ไอ้หมาสองมันดูแปลกๆ พ่อสังเกตไหม ไอ้เด็กเวรนี่ตัวโตเร็วมาก สูงพรวดพราดจนจะเท่าพ่อแล้ว ถ้ามันสูงกว่าพ่อ จะทำยังไง”

หวังชุ่ยเหลียนเริ่มกังวล รีบพูดขึ้น นางเองก็เพิ่งสังเกตเห็นความผิดปกติเมื่อวันสองวันนี้ ตอนแรกหลี่เต้าตัวพอๆ กับนาง แต่ไม่กี่วันนี้ สูงกว่านางไปครึ่งหัวแล้ว

“ตัวโตเหรอ” หลี่ต้าโก่วแค่นเสียง “ตัวโตแล้วมีประโยชน์ห่าอะไร ข้าใช้มือเดียวก็จัดการมันได้สองคน ชาตินี้อย่าหวังจะมาผงาดในกำมือข้าได้”

“แต่ฉันก็ยังกังวลอยู่ดี” หวังชุ่ยเหลียนว่า

“กังวลบ้าบออะไร” หลี่ต้าโก่วตวาด “เดี๋ยวข้าจะลองไปคุยกับหัวหน้าหมู่บ้านดู เผื่อจะใช้เส้นสาย โอนที่ดินห้าไร่นั่นมาเป็นชื่อข้าให้หมด”

“จะดีเหรอ ทางตระกูลจะยอมเหรอ” หวังชุ่ยเหลียนตาเป็นประกาย

“ก็แค่ยัดเงินนิดหน่อย เดี๋ยวข้าไปลองดู” หลี่ต้าโก่วทำเสียงเข้ม

“อย่าให้เยอะนักล่ะ ร้อยอีแปะ เต็มที่ร้อยอีแปะนะ!” หวังชุ่ยเหลียนรีบกำชับ เงินในบ้านคือดวงใจของนาง จะให้กระเด็นสักแดงเดียวก็ไม่ได้

“รู้แล้วน่า” หลี่ต้าโก่วโบกมืออย่างรำคาญ เดินไปหาเงิน หวังชุ่ยเหลียนกลัวผัวหยิบไปเยอะ เลยรีบตามไปคุม

ในห้องรูหนู หลี่เต้าขมวดคิ้ว จ้องมองหน้าต่างสถานะตรงหน้าด้วยความแปลกใจ

ชื่อ: หลี่เต้า อายุ: 15 ส่วนสูง: 170 เซนติเมตร น้ำหนัก: 106 จิน สถานะ: คนธรรมดา เคล็ดวิชา: ไม่มี ทักษะการต่อสู้: ผ่าฟืน 【ขั้นต้น (11/12)】 คำสาป: เติบโตไร้ขีดจำกัด (ร่างกายของคุณจะขยายเพิ่มขึ้น 1 เซนติเมตรทุกวัน สามารถเลือกได้ว่าจะให้สูงขึ้น อ้วนขึ้น หรือขยายเฉพาะส่วน)

“ผ่าฟืน? ผ่าฟืนก็นับเป็นทักษะการต่อสู้ด้วยเหรอ” แปลกดีแฮะ หลายวันมานี้เขายุ่งจนไม่มีอารมณ์เปิดดูหน้าต่างสถานะ แต่วันนี้พอลองดู ก็พบว่าช่องทักษะการต่อสู้ มีคำว่า 【ผ่าฟืน】 โผล่ขึ้นมา

แบบนี้ก็ได้เหรอ เขามองมือตัวเอง คว้าขวานข้างตัวขึ้นมาลองเหวี่ยงเบาๆ รู้สึกถึงพลังและความคุ้นเคยที่บอกไม่ถูกแล่นปราดเข้ามาในหัว เหมือนกับว่าแค่ฟันขวานลงไป ก็มีเทคนิคแพรวพราวผุดขึ้นมา

ไม่นาน ข้อมูลชุดใหม่ก็ไหลเข้าสมอง “ผ่าฟืนทุกๆ สามสิบจิน ค่าประสบการณ์เพิ่มหนึ่งแต้ม”

อ๋อ อย่างนี้นี่เอง งั้นตอนนี้ค่าประสบการณ์ (11/12) ก็แปลว่า ผ่าอีกรอบเดียวก็อัปเกรดแล้วสิ?

หลี่เต้าตาลุกวาว เห็นหนทางรอด รีบหิ้วขวานเดินดุ่มๆ ออกไปข้างนอก เจอกองฟืนในลานบ้าน ก็หยิบท่อนไม้มาตั้ง อาศัยแสงจันทร์ ฟันขวานลงไปเต็มแรง

โป๊ก! เสียงไม้แตกดังสนั่น ดังต่อเนื่องไม่หยุด

ขณะที่หลี่เต้ากำลังผ่าฟืนอย่างเมามัน จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าและเสียงบ่นพึมพำดังมาจากข้างนอก เงยหน้าขึ้นมองก็เห็นหลี่ต้าโก่วหน้าบอกบุญไม่รับ เดินฝ่าแสงจันทร์เข้ามา พอเห็นหลี่เอ้อร์โก่วกำลังผ่าฟืนอยู่กลางดึก เขาก็ชะงักไปนิดนึง ก่อนจะสบถเบาๆ แล้วเดินหน้าเครียดเข้าบ้านใหญ่ไป

หลี่เอ้อร์โก่วขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่าดึกดื่นป่านนี้พี่ชายไปไหนมา แต่สักพักก็ได้ยินเสียงหวังชุ่ยเหลียนด่ากราดมาจากในห้อง ท่าทางจะมีเรื่องไม่ได้ดั่งใจอีกแล้ว

หลี่เต้าคิดสักพัก ก็ย่องไปแอบฟังที่กำแพงข้างห้อง หูผึ่ง

“ไอ้หัวหน้าหมู่บ้านเฮงซวย ข้าพูดจนปากเปียกปากแฉะ แม่ง ไม่ไว้หน้าข้าสักนิด ยืนยันจะรออีกสิบวันให้ได้ ไอ้แก่เอ๊ย ยิ่งแก่ยิ่งเลอะเลือน วันไหนตายนะ ข้าจะขุดศพมันขึ้นมาด้วย” หลี่ต้าโก่วกัดฟันกรอด

“อย่าพูดพล่อยๆ นะ ได้ยินว่าหัวหน้าหมู่บ้านมีเส้นสายในเมือง สมัยหนุ่มๆ เคยเป็นทหารมาก่อน” หวังชุ่ยเหลียนขี้ขลาดตาขาว รีบเตือน

“เส้นสายบ้าบออะไร ตาแก่ไม้ใกล้ฝั่ง จะอยู่ได้อีกกี่ปี” หลี่ต้าโก่วด่าเปิง

“เอ้อนี่ ไอ้หมาสองมันบ้าไปแล้วเหรอ ดึกดื่นลุกมาผ่าฟืนทำไม ไอ้เด็กนรกนี่สองวันนี้มันชักจะแปลกๆ ไปใหญ่” หวังชุ่ยเหลียนพูดขึ้นอีก

“ช่างหัวมันสิ มันอยากผ่าก็ให้มันผ่าไป อีกสิบวัน ถ้ามันไม่ยกที่ดินให้ข้า ข้าจะตีขาหักแม่งเลย!” หลี่ต้าโก่วคำราม

นอกกำแพง หลี่เต้าฟังจนเข้าใจเรื่องราว หน้าตาถมึงทึง หลี่ต้าโก่วไม่หลับไม่นอน แอบไปหาหัวหน้าหมู่บ้านมานี่เอง? กะจะใช้เส้นสายให้หัวหน้าหมู่บ้านยกที่ดินให้เลยเหรอ?

“ไอ้ชาติหมา!” เขาเดินกลับไปที่ลานบ้าน หยิบท่อนไม้ขึ้นมา แล้วระดมฟันไม่ยั้ง

ตายซะ! ตายซะนังแก่หนังเหี่ยว! ตายซะไอ้หลี่ต้าโก่ว! โป๊ก! โป๊ก! โป๊ก! เสียงไม้แตกดังระรัว ไม่นานนัก ฟืนสามสิบจินก็ผ่าเสร็จเรียบร้อย

หน้าต่างสถานะเปล่งแสงวาบ ช่องทักษะการต่อสู้เปลี่ยนไปทันที

ผ่าฟืน 【ชำนาญ (1/20)】

หลี่เต้ารู้สึกถึงความเข้าใจใหม่ๆ ไหลบ่าเข้ามาในหัวรวดเร็วอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน เหมือนกับว่าเขาผ่าฟืนมาแล้วนับปี ไม่ใช่แค่เทคนิคแพรวพราว แม้แต่กล้ามเนื้อที่เคยเหลวเป๋วก็เริ่มแข็งแกร่งและแน่นขึ้น

เขาดีใจเนื้อเต้น รู้สึกว่ามีหวังแล้ว ถ้าฝึกผ่าฟืนจนถึงขั้นสุดยอด น่าจะเอาชนะหลี่ต้าโก่วได้แน่?

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว อีกสามวันผ่านไป สามวันนี้หลี่เต้าหาเวลาว่างมาผ่าฟืนอย่างบ้าคลั่ง ทักษะผ่าฟืนพุ่งกระฉูดจากการฝึกหนัก เพียงแค่สามวันก็เลื่อนจาก ชำนาญ (1/20) กลายเป็น เข้าขั้น (34/40)

หมายความว่า ผ่าอีกแค่สองร้อยจิน เขาก็จะเลื่อนขั้นไปอีกระดับ นี่ทำให้เขายิ่งรู้สึกว่าอนาคตสดใส

และนอกจากการผ่าฟืนทุกวัน ส่วนสูงและการกินจุของเขาก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทำให้หวังชุ่ยเหลียนยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ สามวันมานี้ นางแทบจะจ้องหลี่เต้าตาไม่กะพริบ ถึงขนาดแอบเอาหลี่เต้าไปเทียบความสูงกับกรอบประตู พอเทียบแล้วก็ตกใจแทบช็อก หลี่เต้าเปลี่ยนไปวันต่อวันจริงๆ ส่วนสูงพุ่งพรวดพราดทุกวัน

นางเริ่มสงสัยแล้วว่า หลี่เอ้อร์โก่วโดนผีเข้าหรือเปล่า?

[จบตอน]