บทที่ 47: วิกฤตยกระดับอีกครั้ง

บทที่ 47: วิกฤตยกระดับอีกครั้ง

รุ่งเช้าวันใหม่ ก่อนแสงแรกจะจับขอบฟ้า ซูหยางตื่นขึ้นมา

สิ่งแรกที่เขาทำคือเปิดช่องสื่อสารเพื่อเช็กจำนวนคน

[ช่องพื้นที่ 9527: ประชากร 8,736 คน, โพสต์ได้คนละ 5 ครั้งต่อวัน]

ผ่านไปคืนเดียว คนหายไปเกือบ 1,300 คน

คนพวกนี้คือผู้รอดชีวิตจากด่านแรก เป็นคนที่มีฝีมือพอตัว แต่กลับพ่ายแพ้ต่อพายุทะเลทรายเมื่อคืนนี้อย่างหมดรูป

แถมในบรรดา 8,736 คนที่เหลืออยู่ ก็ใช่ว่าจะอยู่บนถนนกันครบทุกคน

"เช้าแล้ว... ไม่รู้ว่าตอนนี้ฉันอยู่ห่างจากถนนเท่าไหร่"

"เมื่อคืนตอนพายุแรงสุด รถฉันกลิ้งไปเลย แต่กะดูคร่าวๆ น่าจะไม่เกิน 1-2 กิโลเมตรจากถนน"

"ลมหยุดแล้ว ฉันกำลังขุดทรายอย่างบ้าคลั่ง เหนื่อยชิบหาย แต่อย่างน้อยก็อยู่ห่างถนนแค่ 7-8 เมตร"

"เมื่อคืนใครบอกวะว่าขุดหลุมทรายฝังรถเท่ากับฆ่าตัวตาย? ปู่แกนี่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าถูกพัดไปถึงไหนแล้ว รู้งี้ฝังรถอยู่ในทรายยังดีกว่า!"

"เขตเรายังเหลือ 8,700 กว่าคน แต่ไม่รู้ว่าจะกลับขึ้นมาบนถนนได้กี่คน"

"คืนเดียวตายไป 1,300... โลกนี้มันอยู่ยากขึ้นทุกวัน"

"ถือว่าไม่แย่นะ ส่วนใหญ่ตายตอนพายุถล่มครึ่งคืนแรก หลังเที่ยงคืนตายไม่เยอะ... ให้ตายสิ เดี๋ยวนี้คนตายร้อยสองร้อยกลายเป็น 'ไม่เยอะ' สำหรับฉันไปแล้วเหรอเนี่ย"

"เขตเราถือว่าดีมากแล้ว ลองไปดูช่องสื่อสารโลกสิ บางเขตคนเหลือไม่ถึง 5,000 แล้วนะ"

"เชี่ย จริงดิ? คืนเดียวตาย 5,000?"

"..."

ซูหยางเข้าไปดูช่องสื่อสารโลก พบว่าเขต 9527 เสียหายน้อยจริงๆ เขตอื่นตายกันคืนละ 2,000-3,000 คนเป็นเรื่องปกติ

บางเขตหนักหน่อยก็ 3,000-4,000 คน หนักสุดคือเขต 4528 เหลือรอดแค่ 2,871 คน (ตายไปเกือบ 7,500 คน!)

แต่หลังจากผ่านคืนนี้ไป คืนนี้น่าจะดีขึ้น

ซูหยางสังเกตว่าพวกที่รอดมาได้สบายๆ คือพวกขี่มอเตอร์ไซค์ พวกนี้แค่ขุดหลุม เสริมความแข็งแรงด้วยไม้กับเศษเหล็ก แล้วเอารถลงไปจอด จากนั้นเอาทรายกลบ แค่นี้ก็ปลอดภัยหายห่วง

ตอนนี้หัวข้อฮิตในช่องสื่อสารโลกคือ "วิธีรับมือคืนนี้" ส่วนใหญ่เลือกวิธีขุดหลุมฝังรถ ไม่ฝังมิดก็ฝังไป 1 ใน 3

สรุปคือ งัดทุกวิธีออกมาใช้เพื่อเอาตัวรอด

หลังจากดูสถานการณ์สักพัก ฟางหยาก็เตรียมมื้อเช้าเสร็จ

เมื่อคืนฟางหยาตื่นมาเปลี่ยนเวรตอนตี 2 ให้ซูหยางได้งีบ แม้จะได้นอนแค่ 3 ชั่วโมงกว่า แต่สำหรับซูหยางแค่นั้นก็พอแล้ว

มื้อเช้าอลังการงานสร้าง เนื้องูย่าง, เนื้อแมงป่องย่าง, ซุปงู, และเนื้อตุ๋น

ด้วยค่าความอึดที่เพิ่มขึ้น ทั้งคู่เลยกินจุขึ้นมากเพื่อรักษาระดับพลังงาน ซูหยางเคยกินเนื้องูเพิ่มค่าสถานะไป 1-2 กิโลฯ ก็อิ่มแล้ว แต่นี่... กองเป็นภูเขา

รสชาติถือว่ายอดเยี่ยม ฟางหยาลงทุนจ่าย 10 เหรียญทองเรียนทำอาหารจากภัตตาคารในสถานี บวกกับวัตถุดิบชั้นดีที่ซูหยางใช้สกิลรวบรวมมา ทำให้มื้อนี้อร่อยเหาะ

หลังกินอิ่ม ฟ้าสว่างพอดี ทั้งคู่ออกเดินทางต่อ

เป้าหมายวันนี้คือระยะ 1,500 กิโลเมตร ฟางหยาเหยียบมิดไมล์ที่ 150 กม./ชม. แค่สิบกว่านาทีก็มาถึงระยะ 1,050 กิโลเมตร

หือ?

ซูหยางชะโงกหน้าออกไปทางช่องหลังคา เห็นฝูงแมงป่องยักษ์ข้างหน้า แววตาฉายความประหลาดใจ เพราะเขาเห็น แมงป่องยักษ์ระดับเหล็กไหลทมิฬ เลเวล 1 ตัวใหญ่เบ้อเริ่มปะปนอยู่ด้วย

มองดูดีๆ... มีตั้ง 10 ตัว!

หลังระยะ 1,000 กิโลเมตร ความยากจะเพิ่มขึ้นเหรอ?

ซูหยางไม่กังวล กลับรู้สึกดีใจด้วยซ้ำ

เยอะเหรอ?

ยิ่งเยอะยิ่งดี ต่อให้มามากกว่านี้ 10 เท่าก็ไม่หวั่น

ปัง ปัง ปัง!

ปัง ปัง ปัง!

เสียงปืนกลรัวสนั่น กระสุนกว่า 500 นัดถูกสาดออกไป ซูหยางไม่เสียดายกระสุน เขาผลิตตุนไว้เพียบตอนเฝ้ายามเมื่อคืน

สกิลรวบรวม!

สกิลรวบรวม!

สกิลรวบรวม!

ซูหยางเก็บกวาดไปเรื่อยๆ ได้กล่องเขียวจากเช็กพอยต์มา 1 ใบ แล้วรวบรวมซากแมงป่องระดับเหล็กไหลทมิฬ 10 ตัวในคราวเดียว

แต่สิ่งที่ได้ก็ยังเป็นแค่เนื้อแมงป่องคุณภาพสูงแสนอร่อย ไม่เพิ่มค่าสถานะ

"หรือว่าแมงป่องยักษ์พวกนี้จะไม่มีเนื้อพิเศษ?"

ซูหยางเริ่มสงสัย แต่สัญชาตญาณบอกว่ามันต้องมีสิ คิดสักพักเขาก็ตัดสินใจ

"อื้ม เก็บแมงป่องพวกนี้ไว้ก่อนดีกว่า รอดูว่าถ้ารวบรวมทีละหลายสิบหรือเป็นร้อยตัว จะได้ของดีไหม"

ครู่ต่อมา ซูหยางกลับขึ้นรถแล้วเดินทางต่อ

ในขณะเดียวกัน คนอื่นๆ ในเขต 9527 เพิ่งเริ่มขยับตัว ภารกิจแรกคือต้องเอารถออกจากกองทรายให้ได้ก่อน

สำหรับซูหยางมันง่ายมาก แค่เก็บกำแพงกล่องเก็บของเข้าช่องเก็บของ ทรายส่วนใหญ่ก็หายไปแล้ว ที่เหลือก็ไม่ใช่ปัญหา

ที่น่าสนใจคือ พอขับพ้นระยะ 1,000 เมตรไป ถนนข้างหน้ากลับสะอาดเอี่ยมไร้เม็ดทราย เหมือนพายุเมื่อคืนถล่มแค่ช่วงกิโลเมตรนี้เท่านั้น

แต่สำหรับคนอื่น... ไม่ง่ายเลย

เช่น เจียงม่านเสวี่ยและหลิวเหม่ยเหม่ย

บนถนนที่ถูกทรายกลบมิด สองสาวกำลังช่วยกันขุดทรายอย่างทุลักทุเล พวกเธอเคลียร์ทางได้ 700 กว่าเมตรแล้ว แต่นี่แค่ช่องทางแคบๆ พอให้รถวิ่งได้ จะให้เคลียร์หมดทั้งถนนคงเป็นไปไม่ได้

จริงๆ แล้วพอแน่ใจว่าปลอดภัย พวกเธอก็เริ่มขุดตั้งแต่ตี 5 โดยเปิดไฟหน้ารถช่วย ตอนนั้นลมยังแรงอยู่บ้างแต่ไม่เป็นอุปสรรคมากนัก

"อ๊ายย ม่านเสวี่ย ไม่ไหวแล้ว"

หลิวเหม่ยเหม่ยก้มตัวตักทราย แล้วร้องโอดโอยมือกุมเอว "เอวฉัน... เอวฉันจะหักแล้ว!"

"เอาน่า ถือว่าลดความอ้วนไง!"

เจียงม่านเสวี่ยยืดตัวขึ้น หอบแฮ่กๆ เหมือนกัน

"ไม่! ฉันเลิกลดความอ้วนตั้งแต่วันที่ 2 ที่มาโลกนี้แล้ว!"

หลิวเหม่ยเหม่ยทำหน้าจริงจัง

เธอเคยได้ยินคนเลิกเหล้า เลิกบุหรี่ เลิกเจ้าชู้ แต่ไม่เคยได้ยินใคร "เลิกลดความอ้วน" แบบตัดบัวไม่เหลือใยขนาดนี้มาก่อน

ขณะที่เจียงม่านเสวี่ยกำลังจะสวนกลับ เธอก็สังเกตเห็นความผิดปกติ... เงาทะมึนขนาดมหึมากำลังก่อตัวขึ้นข้างหลังพวกเธอ

นั่นมัน... พายุทราย?

ช่องสื่อสาร

"เชี่ยยย! ใครก็ได้ช่วยบอกทีว่าไอ้เงาดำๆ ข้างหลังนั่นคืออะไร?"

"เงา? เงาอะไร? ทำไมฉันไม่เห็น?"

"ฉันเห็นเหมือนกัน! ดูเหมือนพายุทรายเลย!"

"เอ่อ... ทางฉันฟ้าใสแดดเปรี้ยงนะ ร้อนตับแลบเลย"

"ฉันนึกอะไรออกอย่างนึง... หรือว่าเป็นเพราะพวกนายยังไม่ออกเดินทาง?"

"ฉันยังขุดทรายอยู่เลย ฟ้าสว่างมาเป็นชั่วโมงแล้ว คงต้องขุดอีกชั่วโมงกว่าจะเสร็จ"

"คอนเฟิร์ม! วิกฤตยกระดับแล้ว! ถ้าไม่ออกเดินทางภายใน 1 ชั่วโมงหลังฟ้าสว่าง พายุทรายจะไล่หลังมา! อีก 2-3 ชั่วโมงคงถึงตัว!"

"เชี่ย! มีแบบนี้ด้วยเหรอ?"

"จบกัน... ฉันหนีไม่ทันแน่"

...