บทที่ 34: วันที่ 7 กับราคาน้ำมันที่ปั่นป่วน
บทที่ 34: วันที่ 7 กับราคาน้ำมันที่ปั่นป่วน
บทที่ 34: วันที่ 7 กับราคาน้ำมันที่ปั่นป่วน
[ช่องพื้นที่ 9527: ประชากร 5,283 คน, โพสต์ได้คนละ 5 ครั้งต่อวัน]
เป็นไปตามคาด คืนสุดท้ายมีคนใจกล้า (หรือบ้าบิ่น) เสี่ยงตายกันเยอะเกินไป
มองดูจำนวนคนในช่องสื่อสาร ซูหยางไม่แปลกใจเลย วันนี้เป็นวันที่ 7 แล้ว หลายคนเริ่มร้อนรน และเพราะต้องเจอกับระยะ 100 กิโลเมตรสุดท้ายที่เต็มไปด้วยแมงป่องและงูเลเวล 5
คืนเดียวตายไป 300-400 คน
ซูหยางรับซื้อซากแมงป่องและงูได้แค่ 1,200 กว่าตัว แต่ส่วนใหญ่เป็นเลเวล 5 ทำให้ค่าประสบการณ์พุ่งกระฉูด
[ผู้ใช้: ซูหยาง]
[เลเวล: เหล็กไหลทมิฬ เลเวล 10 (21179 / — —)]
[พลังชีวิต: 125 / 130]
[มานา: 79 / 140]
[พละกำลัง: 13]
[ความอึด: 13]
[ความว่องไว: 14]
[จิตวิญญาณ: 14]
[สกิล: สกิลรวบรวม (LV9), การผลิตกระสุน (LV5), ขบวนรถ (LV3), ความแม่นยำ (LV3), การสังเคราะห์วัสดุ (LV0)]
[แต้มสกิล: 0]
[แต้มสถานะอิสระ: 0]
[ช่องเก็บของ (61 / 90): กล่องสมบัติสีน้ำเงิน * 1, กล่องสมบัติสีเขียว * 19, กระสุนพิษ * 99, ถังน้ำมันสีเขียว * 99, กล่องเก็บของรถสีเขียว * 17, กล่องเก็บของรถสีขาว * 99, ...]
"ค่าประสบการณ์สองหมื่นกว่า... ถ้าเลื่อนขั้นเป็นระดับทองแดงได้เมื่อไหร่ เลเวลคงพุ่งรวดเดียวหลายขั้นแน่"
ซูหยางพอใจมาก แต่พอเหลือบมองช่องเก็บของ เขาก็ขมวดคิ้วนิดหน่อย
"ม้วนคัมภีร์ขยายช่องเก็บของหายากขึ้นทุกที"
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะช่องเยอะเกินไปแล้วระบบเลยดร็อปให้น้อยลง หรือเป็นเพราะอะไรกันแน่ เปิดกล่องขาวมาสองคืน ได้ม้วนคัมภีร์มาแค่ใบเดียว
แต่โชคดีที่เขากว้านซื้อกล่องเก็บของรถสีขาวมาได้ 700-800 ใบ พื้นที่เก็บของเลยเหลือเฟือ
ซูหยางตัดสินใจเปลี่ยน พิมพ์เขียวสังเคราะห์วัสดุ เป็นสกิลของตัวเอง และซื้อเพิ่มอีกใบให้ฟางหยาเรียนด้วย
ซูหยางดึงเซี่ยเปียนเข้าทีมชั่วคราว เพื่อซื้อ พิมพ์เขียวอัปเกรดรถบรรทุกตู้คอนเทนเนอร์ระดับน้ำเงิน มาอัปเกรดรถของฟางหยาให้เป็นระดับน้ำเงิน 1 ดาว
ตอนนี้รถฟางหยามีช่องชิ้นส่วน 6 ช่อง ซูหยางวางแผนจะหาพิมพ์เขียวฟังก์ชันต่างๆ (เช่น สังเคราะห์วัสดุ) มาให้เธอติดตั้ง เพื่อใช้รถเธอเป็นฐานผลิตเคลื่อนที่ รถเขาจะได้ไม่ต้องเสียช่องชิ้นส่วนไปกับของพวกนี้
แต่พอเปลี่ยนเป็นสกิลแล้ว เขาพบว่าแค่เลเวล 0 ก็ใช้งานสังเคราะห์พื้นฐานได้ดีพอสมควร เขาเลยเปลี่ยนสกิลให้ตัวเองด้วยเพื่อความสะดวก
หลังจากจัดการธุระเสร็จ ซูหยางก็เข้านอนพักผ่อน เขารู้ดีว่าวันนี้ราคาน้ำมันจะพุ่งสูงปรี๊ด และมันยังไม่ใช่เวลาของเขาที่จะลงสนาม
และก็เป็นไปตามคาด ขณะที่ซูหยางหลับ ราคาน้ำมันเริ่มดีดตัวขึ้นจาก 60 เหรียญทองแดง
เพราะวันนี้เป็นวันสุดท้าย คนที่ยังมาไม่ถึงสถานีเริ่มสติแตก
พอถึงเที่ยง ราคาน้ำมันพุ่งทะลุ 100 เหรียญ ไปแตะที่ 130 เหรียญ และยังมีแนวโน้มจะขึ้นต่อ
เมื่อซูหยางตื่นขึ้นมาในตอนบ่าย คนกว่า 3,000 คนมาถึงสถานีแล้ว และยังมีทยอยมาเรื่อยๆ
ราคาน้ำมันขึ้นไปแตะจุดสูงสุดที่ 200 เหรียญ ก่อนจะเริ่มย่อตัวลงเล็กน้อย ตอนนี้มีคนตั้งขายที่ 180 เหรียญกองเป็นพะเนินแต่ไม่มีคนซื้อ
เพราะยิ่งคนมาถึงเยอะ ทุกคนต่างก็มีโควตาซื้อน้ำมันคนละ 10 ลิตร และทุกคนก็อยากจะทำกำไรจากมัน
อันที่จริง หลายคนทำกำไรได้งาม โดยเฉพาะพวกท็อป 10 ที่มาถึงแรกๆ
เจียงม่านเสวี่ย คือหนึ่งในนั้น เธอรู้ว่าซูหยางมีน้ำมันตุนไว้เป็นแสนลิตรแต่ยังไม่ปล่อยของ ตอนราคาน้ำมันร่วงเหลือ 60 เหรียญ เธอเลยทุ่มเงินกว้านซื้อไว้เกือบหมดตัว
พอราคาดีดไป 180 เหรียญ เธอก็เทขาย ฟันกำไรส่วนต่างมหาศาล เอาไปซื้อพิมพ์เขียวดีๆ มาแต่ง รถพาณิชย์หุ้มเกราะ ของเธอได้เพียบ
(ซูหยางให้พิมพ์เขียวอัปเกรดเธอไปนานแล้ว และเธออัปเกรดเรียบร้อย)
ตอนนี้รถของเธอหรูหราไม่แพ้ใคร เธอรื้อเบาะหลังออกหมด เหลือพื้นที่โล่งกว้าง 4.5 x 2.5 x 1.8 เมตร
เธอแบ่งพื้นที่ทำเป็นห้องนอนและห้องน้ำ อยู่กันสองคนสบายๆ
อีกคนคือ หลิวเหม่ยเหม่ย เพื่อนสนิทและรูมเมทสมัยเรียนของเจียงม่านเสวี่ย พอรู้ว่าเพื่อนรักอยู่ในเขตเดียวกัน เจียงม่านเสวี่ยไม่ลังเลที่จะซื้อการ์ดขบวนรถและส่งทรัพยากรไปช่วยให้หลิวเหม่ยเหม่ยมาถึงสถานีได้
ถ้าไม่มีเจียงม่านเสวี่ย หลิวเหม่ยเหม่ยคงไม่มีทางรอดมาถึงที่นี่
"ม่านเสวี่ย เธอเก่งจัง ราคาน้ำมันลงจริงๆ ด้วย ตอนนี้เริ่มมีคนขาย 150 เหรียญแล้ว"
หลิวเหม่ยเหม่ยมองกระดานซื้อขายด้วยความทึ่ง
"แค่นี้จิ๊บจ๊อย ฉันบอกเลยว่ามันจะลงกว่านี้อีก"
เจียงม่านเสวี่ยมั่นใจ เพราะ "เจ้ามือรายใหญ่" อย่างซูหยางยังไม่ขยับตัว เธออดไม่ได้ที่จะส่งข้อความไปถามเขา แต่ก็ได้คำตอบคลุมเครือกลับมา
"แล้วอีตาซูหยางนั่นว่าไงบ้าง?"
แววตาของหลิวเหม่ยเหม่ยเป็นประกายรีบถาม
"ไม่ว่าไง แค่บอกให้ฉันหาจังหวะเก็บน้ำมัน" เจียงม่านเสวี่ยตอบอย่างเซ็งๆ
"ทำไมเธอไม่ลองอ่อยเขาดูหน่อยล่ะ? เผื่อจะได้ข้อมูลดีๆ"
หลิวเหม่ยเหม่ยสวมวิญญาณกุนซือ เสนอไอเดียบรรเจิด
"หลิวเหม่ยเหม่ย! อยากตายรึไง!"
"เอ้า ก็ฉันช่วยคิดไง เขาชวนเธอเข้าทีมไม่ใช่เหรอ? แสดงว่าต้องมีใจให้เธอบ้างแหละ เชื่อฉันสิ เธอมันมีของ!"
"มีของบ้าอะไรย่ะ! ยัยบ้ากาม ถ้าอยากอ่อยก็ไปอ่อยเองสิ ด้วย 'อาวุธทำลายล้าง' สองลูกของเธอนั่นน่ะ รับรองเสร็จทุกราย มานี่เลยนะ ฉันจะข่วนให้ลายเลย!"
"อ๊ายย ฮ่าๆๆ เดี๋ยวๆ ฉันยอมแล้ว!"
"ยอมตอนนี้ก็สายไปแล้ว ไหนดูซิ สองลูกนี้มันทำด้วยอะไรกันแน่? ไหนบอกว่าอดอยากมาสองวัน ทำไมฉันรู้สึกว่ามันใหญ่กว่าเดิมอีกห๊ะ?"
"ยัย... ยัยลามก อย่าจับนะ... อ๊างง..."
"ฮิฮิ แม่เสือน้อย ตกอยู่ในกำมือฉันแล้ว เสร็จแน่"
...
ค่ำคืนมาเยือน ฟ้ามืดสนิท
เหลือเวลาอีกแค่ 3 ชั่วโมงกว่าจะเที่ยงคืน ยังมีคนอีก 500-600 คนที่ยังมาไม่ถึงสถานี และพวกเขากำลังสปีดหนีตายกันสุดชีวิต
การเดินทางตอนกลางคืนอันตรายมาก โดยเฉพาะ 100 กิโลเมตรสุดท้าย
หอการค้าเริ่มปั่นป่วน ชั่วโมงแรกหลังฟ้ามืด ราคาน้ำมันดีดตัวขึ้นอีกครั้ง แต่มีแค่คนไม่กี่ร้อยคนเท่านั้นที่ซื้อ (เพราะคนอื่นซื้อไปหมดแล้ว หรือไม่ก็ไม่มีเงินซื้อ)
ผ่านไป 10 นาที น้ำมันราคา 180 เหรียญขายไม่ออก ในที่สุดก็มีคนทนไม่ไหว ตัดราคาเหลือ 150 เหรียญ
เหมือนก้อนหินกลิ้งลงจากภูเขา ภายใน 10 วินาที คนแห่กันตัดราคาตามเป็นทิวแถว
มีคนพยายามห้ามในช่องแชท แต่ใครจะฟัง?
ขืนไม่ขายตอนนี้ ของเน่าคามือ ขาดทุนยับเยินกว่าเดิม
10 นาทีต่อมา ราคาน้ำมันร่วงเหลือ 100 เหรียญ... และยังไม่หยุดแค่นั้น
เมื่อเหลือเวลาอีก 1 ชั่วโมงจะหมดวัน ราคาน้ำมันในตลาดอยู่ที่ 30 เหรียญทองแดงต่อลิตร มีแต่คนขาย ไม่มีคนซื้อ!