บทที่ 5: วิธีใช้กล่องสมบัติแบบพิเศษ
บทที่ 5: วิธีใช้กล่องสมบัติแบบพิเศษ
บทที่ 5: วิธีใช้กล่องสมบัติแบบพิเศษ
"เฮ้อ... ถ้ามีช่องเก็บของเยอะกว่านี้ก็คงดี"
ซูหยางถอนหายใจ ก่อนจะวางแผนเอากล่องสมบัติสีน้ำเงินไปติดท้ายรถจักรยานเพื่อใช้แทนกระเป๋าหลังรถ
กล่องสมบัติพวกนี้ไม่ได้หายไปหลังจากเปิดแล้ว กล่องสีขาวดูเหมือนทำจากไม้ ส่วนกล่องสีน้ำเงินดูเหมือนทำจากโลหะพิเศษ ซูหยางคิดว่ามันน่าจะแข็งแรงพอที่จะใช้เป็นกล่องเก็บของได้
แต่ในขณะที่เขากำลังจะยัดของลงไปในกล่องสีน้ำเงิน จู่ๆ เขาก็ฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
"เดี๋ยวนะ ถ้าฉันเอากล่องเปล่าเข้าช่องเก็บของได้... แล้วถ้าฉันเอากล่องที่มีของอยู่เต็มเอี๊ยดเข้าไปล่ะ?"
พอความคิดนี้แล่นเข้ามา ซูหยางก็ไม่รีรอ เขาปิดฝากล่องสีน้ำเงินแล้วลองสั่งเก็บเข้าช่องเก็บของทันที
วูบ!
กล่องสมบัติสีน้ำเงินถูกดูดเข้าไปในช่องเก็บของอย่างง่ายดาย ซูหยางแทบจะกระโดดตัวลอยด้วยความดีใจ เขาหันไปมองกล่องสีขาวที่เหลือ และหลังจากทดลองดู กล่องสีขาวอีกสองใบก่อนหน้านี้ก็ถูกเก็บเข้าไปได้เช่นกัน
[ช่องเก็บของ (5/10): กล่องสมบัติสีน้ำเงิน1, กล่องสมบัติสีขาว...]
ฮ่า!
ทีนี้ก็ไม่ต้องกลัวว่าช่องเก็บของจะไม่พอแล้ว
ซูหยางยิ้มแก้มปริ แม้กล่องสีขาวจะไม่ได้ใหญ่โตอะไร แต่มันก็กว้างยาวประมาณ 30-40 ซม. ลึก 20 กว่าซม. สูง 15 ซม. จุของได้ไม่น้อยเลยทีเดียว
อย่างน้อยน้ำแร่โหลหนึ่งก็น่าจะยัดลงไปได้สบายๆ ซูหยางจัดการยัดขวดน้ำแร่ เศษเหล็ก เศษไม้ และชิ้นส่วนอะไหล่ทั้งหมดลงไป กล่องสมบัติสีขาวทั้ง 5 ใบแทบจะเก็บสมบัติทุกชิ้นที่เขามีได้หมดเกลี้ยง แถมกินพื้นที่ช่องเก็บของไปแค่ช่องเดียว!
เมื่อจัดการเรื่องสัมภาระเสร็จ ซูหยางก็เริ่มมองหามอนสเตอร์ต่อ แต่หลังจากวนหาอยู่สิบกว่านาที เขาเจอแค่งูหางกระดิ่งตัวเดียว พอฆ่ามันก็ได้ค่าประสบการณ์แค่ 1 แต้ม
แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็รวบรวมของดีๆ มาได้
[การรวบรวมสำเร็จ!]
[ได้รับ: ดีงู1, เนื้องู1, เขี้ยวพิษ*3]
...
[ไอเทม: ดีงู]
[ประเภท: วัสดุ]
[ระดับ: ขาว]
[การใช้งาน: ใช้สำหรับถอนพิษ]
...
[ไอเทม: เนื้องู]
[ประเภท: อาหาร]
[ระดับ: ขาว]
[รายละเอียด: เนื้องูที่ผ่านกรรมวิธีพิเศษ สามารถฟื้นฟูพลังงานได้จำนวนหนึ่ง]
...
[ไอเทม: เขี้ยวพิษ]
[ประเภท: วัสดุ]
[ระดับ: ขาว]
[การใช้งาน: มีคุณสมบัติพิษ ใช้สำหรับสร้างอุปกรณ์]
ของดีทั้งนั้น!
ซูหยางตาลุกวาว ดีงูเอาไว้แก้พิษ เนื้องูเอาไว้กินกันตาย ทั้งสองอย่างนี้มีประโยชน์มาก
ส่วนเขี้ยวพิษ เอาไว้สร้างอาวุธได้ แต่ติดที่เขายังไม่มีพิมพ์เขียว
ขณะที่ซูหยางกำลังจะออกล่าต่อ ข้อความแจ้งเตือนพิเศษก็เด้งขึ้นมา
[คำเตือน: คุณอยู่ที่จุดเริ่มต้นเกิน 1 ชั่วโมงแล้ว หากอีก 1 ชั่วโมงคุณยังไม่ออกห่างจากจุดเริ่มต้นเกิน 10 กิโลเมตร คุณจะถูกกำจัดทิ้ง!]
ตัวอักษรสีแดงฉานเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย!
อยู่นานเกินไปก็โดนฆ่าทิ้งเหรอ?
ซูหยางเลิกคิ้ว เดิมทีเขากะจะโอ้เอ้เก็บเลเวลแถวนี้ต่ออีกหน่อย แต่ดูท่าคงทำไม่ได้แล้ว
ซูหยางกระโดดขึ้นจักรยาน เริ่มออกเดินทางอย่างจริงจัง ระหว่างปั่นก็เปิดช่องสื่อสารอ่านฆ่าเวลาไปด้วย
"เชี่ยเอ้ย มันฆ่าทิ้งจริงๆ เหรอเนี่ย?"
"เหอะ ฉันไม่เชื่อหรอก ฉันจะนอนอยู่นี่แหละ แน่จริงก็มาฆ่าสิวะ"
"คน 'ฉลาด' แบบนี้มีเยอะจริงๆ เดี๋ยวรอดูอีกชั่วโมง ประชากรห้องเราคงหายไปเพียบ!"
"จุ๊ๆ ไม่น่าเชื่อ ยังมีคนไม่ออกเดินทางอีกเหรอ? ฉันเจอกล่องสมบัติใบที่สองแล้วนะ"
"กล่องสมบัติ? คืออะไรวะ? หาจากไหน?"
"คำใบ้: มีกล่องสมบัติอยู่ใกล้ๆ จุดเริ่มต้น แต่ระวังงูหางกระดิ่งกับแมงป่องทะเลทรายด้วย และกล่องที่สองจะโผล่มาที่ระยะ 10 กิโลเมตรข้างหน้า"
"เชี่ย มีกล่องสมบัติที่จุดเริ่มต้นด้วยเหรอ? ทำไมฉันไม่รู้วะ? ทำไมไม่มีใครบอกเลย?"
"ทุกคนเขาก็ซุ่มรวยเงียบๆ กันทั้งนั้น ใครจะมาป่าวประกาศให้โง่ล่ะ?"
"พวกแกมันเห็นแก่ตัว! เจอของดีแล้วเงียบกริบ ไม่มีน้ำใจบ้างรึไง?"
"เรื่องของแกสิ! โตจนหมาเลียตูดไม่ถึงแล้ว จะให้ป้อนข้าวป้อนน้ำรึไง?"
...มีกล่องสมบัติใบที่สองที่ระยะ 10 กิโลเมตร?
ซูหยางแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ตื่นเต้นอะไรมาก กล่องสมบัติเหรอ?
มันไม่ได้ดร็อปจากการฆ่ามอนสเตอร์หรอกเรอะ?
แต่แล้วซูหยางก็เงียบกริบ เมื่อเห็นข้อความพูดคุยเปลี่ยนหัวข้อไปอวดของที่ได้จากกล่องสมบัติ
บางคนได้แค่เศษเหล็ก บางคนได้แค่เศษไม้ แต่บางคนได้น้ำแร่ทั้งลัง บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปทั้งกล่อง... "ดูเหมือนพวกดวงดีก็ยังมีอยู่แฮะ"
ซูหยางถอนหายใจ พลางอ่านข้อความของคนหนึ่งที่บอกว่าได้พิมพ์เขียวอัปเกรดจักรยาน แถมบางคนยังได้ พิมพ์เขียวสีเขียวที่เปลี่ยนจักรยานเป็น รถสามล้อไฟฟ้า ได้เลย!
แต่ไอ้หมอนั่นดันบ่นอุบว่าไม่มีแบตเตอรี่ ถึงอัปเกรดเป็นรถไฟฟ้าได้ก็ต้องใช้ขาปั่นอยู่ดี
ในสายตาคนอื่น นี่มันการอวดรวยชัดๆ จงใจเรียกตีนแท้ๆ!
ถ้าไอ้หมอนั่นอยู่ตรงหน้า ซูหยางคงจัดลูกถีบงามๆ ให้สักทีสองที
แต่เรื่องนี้ก็สะกิดใจซูหยาง เขาเปิดหน้าต่าง หอการค้า เข้าไปเช็กดู และก็เป็นไปตามคาด มีคนเอาพิมพ์เขียวมาปล่อยขายจริงๆ
ถึงจะไม่เยอะ แต่ก็พอมี ส่วนใหญ่เป็นพิมพ์เขียวระดับสีขาว
แต่ใบหนึ่งทำเอาซูหยางตาเป็นประกาย มันคือ พิมพ์เขียวล้อช่วยพยุง ที่จะเพิ่มล้อเล็กสองล้อให้จักรยาน และเจ้านี่แหละคือไอเทมจำเป็นในการอัปเกรดจักรยานเป็นรถสามล้อ
ทว่าราคาที่คนขายตั้งไว้นั้นโหดเลือดสาด น้ำแร่หนึ่งลัง กับอาหารอีกกองโต
หน้าเลือดชิบหาย!
จริงๆ ซูหยางจ่ายไหวสบายๆ แต่เขาไม่อยากให้ไอ้หมอนั่นได้กำไรเกินควร
ซูหยางลองทักข้อความส่วนตัวไป ยื่นข้อเสนอเป็นน้ำแร่ 5 ขวด เนื้อกระบองเพชร 1 กิโลฯ และขนมปัง 1 ถุง
ในมุมมองของซูหยาง ราคานี้ถือว่าสมเหตุสมผลมากแล้ว แต่อีกฝ่ายตอบกลับมาสั้นๆ ว่า 'ไสหัวไป' ทำเอาซูหยางกดบล็อกมันทันที
พิมพ์เขียวล้อช่วยพยุงระดับสีขาวแบบนี้เป็นของพื้นฐานที่ต้องใช้ในการอัปเกรด อัตราดร็อปน่าจะสูงมาก อีกเดี๋ยวคงมีคนเอามาปล่อยเกลื่อนตลาดแน่
อีกอย่าง เขาหาของจากการฆ่ามอนสเตอร์ได้ เขาไม่เชื่อหรอกว่าจะเปิดหากล่องสมบัติมาลุ้นเองไม่ได้
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ซูหยางก็มาถึงระยะ 10 กิโลเมตร ระยะทางที่เดินทางมาจะแสดงให้เห็นชัดเจนในหน้าต่างสถานะ พอถึงเลข 10 เป๊ะ ซูหยางก็หยุดรถ
จริงๆ เขาไม่ต้องคอยดูตัวเลขหรอก เพราะ กล่องสมบัติสีขาว ใบใหญ่วางเด่นเป็นสง่าอยู่บนเนินทรายห่างจากถนนไปไม่กี่เมตร
แต่ซูหยางไม่ได้ผลีผลามเข้าไป เพราะใต้กล่องสมบัตินั้นมีเนินทรายขนาดเท่าฝ่ามือปูดขึ้นมา... ตำแหน่งเดียวกับที่ แมงป่องทะเลทราย ฝังตัวอยู่เป๊ะ
อันที่จริง ซูหยางเห็นมันตั้งนานแล้ว เพราะตอนนี้เขารู้แล้วว่า มอนสเตอร์ตัวไหนที่อยู่ในระยะสายตาจะมีหลอดเลือดปรากฏขึ้นมา และพอมองที่หลอดเลือด ข้อมูลของมอนสเตอร์ก็จะเด้งขึ้นมาให้อ่าน
ต่อให้ซ่อนตัวเนียนแค่ไหน ก็ไม่มีทางรอดพ้นสายตาของซูหยางไปได้!